tag:blogger.com,1999:blog-74242694210909656852012-01-17T13:28:59.102-08:00mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.comBlogger1041100tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-49641246131246507502012-01-17T13:24:00.000-08:002012-01-17T13:28:59.127-08:00<img src="http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s320x320/400312_324594050905868_100000658284904_1178473_1359080382_n.jpg" /><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" ><b>Πάμε λοιπόν για δεύτερο μπαζαρ!</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><b>Την Παρασκευή 20, Σάββατο 21, Κυριακή 22 Ιανουαρίου, θα είμαστε στο Θησείο στο Στάβλο, Ηρακλειδών μετά τις 5 το απόγευμα. Το Σάββατο θα έχει και live μουσική!</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4964124613124650750?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-75168913282954863582011-12-28T12:42:00.000-08:002011-12-28T12:51:25.644-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Η Παγιδα της μειονεκτικότητας</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">...- Γίνεστε ιδιαίτερα επικριτικός στο σύντροφόσας μόλις νιώσετε πως σας έχει αποδεχτεί, και ο έρωτάς σας εξαφανίζεται</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">।</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);"> Στη συνέχεια συμπεριφέρεστε με πριφρονητικό ή αποδοκιμαστικό τρόπο</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">।</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">-Ζηλεύετε και είστε κτητικός απέναντι στο σύντροφό σας</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">-Έχετε διαρκώς την ανάγκη ή απαιτείτε απο το σύντροφό σας να σας βεβαιώσει ότι σας εκτιμά...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Αν είστε ναρκισσιστής μπορεί να νιώθετε πολύ άνετα με έναν σύντροφο ον οποίο μπορεί να βλέπετε σαν κατώτερό σας</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">।</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Το άτομο που κατακρίνετε περισσότερο είναι το άτομο που αγαπάτε περισσότερο। Στην ουσία, η ένταση με την οποία τον κατακρίνετε είναι μια από τις ενδείξεις της αγάπης σας। όταν νιώθετε την αγάπη του για εκείνον, η αξία του αυξάνεται και σχεδόν αυτόματα του επιτίθεστε!</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Νιώθετε λες και με το να σας αγαπάει κάποιος κάνει ένα μεγάλο λάθος</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">॥</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Σας φαίνεται κάπως παράξενο να σας εκτιμά κάποιος που εκτιμάτε κι εσείς</span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">।</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">[Αποσπάσματα απο το βιβλίο των Γιάνγκ και Κλόσκο, "Ανακαλύπτοντας ξανά τη ζωή σας", απο τις εκδόσεις Πατάκη]</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ορίστε λοιπόν και η επιστημονική θεώρηση ... και δεν επεκτείνομαι και δε δέχομαι λογκρισία...εγώ λοιπόν ρισκάρω και δε φοβάμαι να δω τι κρύβεται κάτω απο το χαλί...εσείς?</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7516891328295486358?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-49731727407917232512011-12-25T05:26:00.000-08:002011-12-25T05:48:02.281-08:00<div face="verdana" style="text-align: justify; font-family: arial; color: rgb(51, 102, 255);"><span>Η ιστορία με το ακορντεόν ξεκίνησε πριν 15 χρόνια, για την ακρίβεια η ιστορία έμεινε τότε ημιτελής. Μεγάλος φαν του ακορντεόν ήταν ο αυτοδίδακτος παππούς μου. Οικοδόμος στο επάγγελμα κατόρθωσε όμως, τη δεκαετία του '60 να αγοράσει ένα μικρό ακορντεόν - κόσμημα Horner. </span><br /><span>Πριν 15 χρόνια περίπου άνοιξε στη γειτονιά μου ένα ωδείο και πήγα με την μητέρα μου να γραφτώ ακορντεόν. Ο δάσκαλος όμως έκρινε πως το σωστό ήταν να ξεκινήσω με πιάνο. Ακολούθησαν 6 χρόνια αγγαρείας και πολυ σκληρής εξάσκησης. Αποτέλεσμα να το παρατήσω και να μην τελειοποιήσω το πιάνο αλλά ακόμα χειρότερα να μην ασχοληθώ με το ακορντεόν, το οποίο παρέμενε παρατημένο μέσα στη βαλίτσα του, πέρνοντας το δρόμο για το χωριό.</span><br /><span>Ο παππούς πέθανε απρόσμενα φέτος το καλοκαίρι εντελώς ξαφνικά αφήνωντας μια παγωμάρα και μια θλίψη ακόμα καλά κρυμμένη.</span><br /><span>Ένας χρόνος και έξι μήνες χωρίς δουλειά. Ο πρώτος χρόνος πέρασε με συνεχείς προσπάθειες ανεύρεσης εργασίας και αλλεπάλληλες απογοητεύσεις. Ελπίδα που έγινε απογοήτευση που έγινε θυμός που έγινε αδιαφορία. </span><br /><span>Και κάπου εκεί ξεκίνησε εκ νέου η ιστορία με το ακορντεόν. Γράφτηκα στο στέκι του δήμου και ήρθε η αποκάλυψη. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα μου έδινε τόση χαρά και ευχαρίστηση. Αισθάνομαι όμορφα και ικανοποίηση κάθε φορά που βγάζω εις πέρας ένα κομμάτι. </span><br /><span>Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ήρθα κοντά στις ρίζες μου και το μικρό μας ακορντεόν - οικογενειακό κειμήλιο, ίσως και να βρήκε έναν άξιο συνεχιστή...</span><br /><br /><span>Καλά Χριστούγεννα σε όλους και να θυμάστε ότι ποτέ τα πράγματα δεν είναι μαύρο - άσπρο. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4973172740791723251?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-6310713826260868242011-12-19T06:16:00.000-08:002011-12-19T07:10:19.046-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-w31738-f0mo/Tu9JatZywLI/AAAAAAAAAGM/s4j0fzz_Moc/s1600/390075_162376110526334_100002618387710_256688_2032734506_n.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-w31738-f0mo/Tu9JatZywLI/AAAAAAAAAGM/s4j0fzz_Moc/s320/390075_162376110526334_100002618387710_256688_2032734506_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687845577605431474" /></a><br /><br /><br /><br /><br /> www.etsy.com/shop/HanamiHandcrafts<br />....Η σελίδα μου στο ιντερνετ με τα κοσμήματα<br /><br />ακόμα δεν τα έχω ανεβάσει όλα, εάν όμως θέλετε να τα δείτε απο κοντά την Παρασκευή 23/12 θα βρίσκομαι μαζί με άλλους δημιουργούς στο White Noice στο Γκάζι, Ευμολπιδών 20.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-631071382626086824?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-84572661831061157872011-12-11T05:57:00.000-08:002011-12-25T05:48:38.875-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Έχοντας άπλετο χρόνο στη διάθεση μου ξεκίνησα να φτιάχνω κοσμήματα με απλά υλικά. Για την ακρίβεια η αγάπη μου για την Ιαπωνία και η ανάγκη να έρθω πιο κοντά στο πάλαι ποτέ όνειρό μου που έληξε άδοξα [θα σας πω αργότερα γι αυτό], με οδήγησαν στην κατασκευή οριγάμι, δηλ. στην ιαπωνική παραδοσιακή τέχνη κατασκευής μορφών από χαρτί. </span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Έφτασα να έχω φτιάξει αρκετά κοσμήματα και σε δύο εβδομάδες θα πάρω μέρος για πρώτη φορά σε bazaar.</span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Και για μια ακόμη φορά ενεργοποιήθηκε το άγχος μου και όλες οι "νευρώσεις" μου. Σταμάτησα να φτιάχνω κοσμήματα - το άγχος για λίγο καιρό με είχε μπλοκάρει, αλλά οκ το ξεπέρασα κι αυτό. Φοβάμαι οτι τα κοσμήματα μου θα είναι μια απογοήτευση, ότι δε θα αρέσουν, ότι θα χαλάσουν κλπ κλπ.</span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Από την άλλη όμως ξέρω ότι όλες αυτές οι ανησυχίες δεν είναι αληθινές. Εννοώ ότι πάντα πριν απο οτιδήποτε ετοιμαζόμουν να κάνω πχ μια παρουσίαση εργασίας, πάντα με έπιανε άγχος και σκεφτόμουν ότι κάτι καταστροφικό θα συνέβαινε - που φυσικά ΔΕ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΠΟΤΕ! </span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Όλο αυτό το άγχος και η ανησυχία χωρίς λόγο δε μου προσφέρει τίποτα, το αντίθετο μάλιστα μου χαλάει το διασκεδαστικό της υπόθεσης. </span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Τα κοσμήματα και κατ' επέκταση το bazaar είναι ένα χόμπι που με βοηθάει να περνάω ευχάριστα την ώρα μου και με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου και ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ. Το αν θα έχουν ανταπόκριση αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Εξάλλου δεν είμαι έμπορος, είμαι ένας ερασιτέχνης δημιουργός (;)- και επίσης απεχθάνομαι τις ταμπέλες.</span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Αυτό που μου έδωσε εξίσου, η ενασχόληση με τα οριγάμι και τα κοσμήματα είναι ότι για πρώτη φορά ένιωσα ότι "έι δεν είσαι και τόσο άχρηστη με τα πράγματα τελικά!". Αν προσπαθήσεις για κάτι θα το καταφέρεις - όχι με την πρώτη αλλά θα το καταφέρεις. Εγώ που δε μπορούσα να ζωγραφίσω μια ευθεία γραμμή (νομίζω ούτε τώρα μπορώ) κατάφερα να φτιάξω μόνη μου χωρίς καθοδήγηση κοσμήματα, όπως επίσης να πλέξω και να ξαναπιάσω τη μουσική μου (με καθοδήγηση αυτή τη φορά).</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8457266183106115787?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-90567326079102650422011-12-04T05:06:00.000-08:002011-12-25T05:49:07.235-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">-"Θέλω να του ρίξω μπουνιά, να του μαυρίσω το μάτι...να του δώσω μια να φύγει απο το μπαλκόνι..μ αυτή την ηλίθια, επιτυχημένη, γαμημένη ζωούλα του..ζηλεύω ναι ζηλεύω..τη δουλεία του, τα ταξίδια του, τους φίλους του, τον ίδιο που θέλει να γίνεται συμπαθής σε όλους, να φαίνεται καλός σε όλους..ξέρεις υπήρξα άριστη φοιτήτρια και ποτέ δεν πήγα εκπαιδευτικό ταξίδι..με άριστα ήταν το μεταπτυχιακό μου και δε μίλησα ούτε σε ένα συνέδριο, ούτε μια παρουσίαση δεν έκανα.."</span></div><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="Apple-style-span">-"κι αυτός τι φταίει?"</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="Apple-style-span">-"φταίει που υπάρχει.."</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="Apple-style-span">-"πάει καλά στη ζωή του κι εσύ έχεις σκυλιάσει..αν δε του πήγαιναν καλά τα πράγματα εσένα πως θα σε επηρέαζε? τι θα άλλαζε στη δική σου ζωή?"</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="Apple-style-span">-"κάποιες φορές έχω σκεφτεί να χωρίσω"</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="Apple-style-span">-"θες να χωρίσεις για να μην είναι τόσο κοντά σου και αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου..αυτό όμως θα συνεχίσει να υπάρχει εαν εσύ δεν κάνεις κάτι..και σταμάτα να συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους..υπήρξαν κάποια αντικειμενικά κριτήρια που κατάφερε όσα κατάφερε..την επόμενη εβδομάδα να ξανάρθεις.."</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-9056732607910265042?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-3357628150331031682011-11-30T14:51:00.000-08:002011-12-25T05:49:39.547-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">Πως είναι να είσαι 14 και πάλι? Δεκατεσσάρων ετών...Η δεκαετία των 20 θα τελειώσει..πλησιάζω τα 30 σιγά σιγά - ευτυχώς οχι ακόμα, με τρομάζει αυτή η ηλικία χωρίς να ξέρω γιατί. Κι όμως φαίνεται σα να έχω κολλήσει στα 14 μου χρόνια. Ακόμα μένω με τους γονείς -σιγά την πρωτοτυπία- δουλειά δεν υπάρχει και όλα μοιάζουν τα ίδια χρόνια τώρα. Φοβάμαι ότι και ψυχικά ακόμα είμαι έφηβη..δε μπορώ να το εξηγήσω και δεν έχει νόημα να το κάνω απο εδώ - κάποια στιγμή μπορεί, δεν έχω έμπνευση τώρα- .Μοιάζω σα να ονειρεύομαι ακόμα κάποια πράγματα -αλλά αφού δε μπορώ να τα κάνω ακόμα πότε θα τα κάνω ρε γαμώτο?? δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων αλλά το γνωστό θέμα αυτού του μπλογκ -εαν τελικά θα πέσω να κολυμπήσω ή οχι. </span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">το να είσαι 14 δε σημαίνει όμως όνειρα τα οποία δε μπορείς να πραγματοποιήσεις άμεσα [ακόμα βέβαια δεν έχω καταλάβει τι έχει τη μεγαλύτερη αξία..να ονειρεύεσαι ή να πραγματοποιείς το όνειρο? και μετά τι θα έχεις να ονειρεύεσαι?]. </span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">το να είσαι λοιπόν 14 σημαίνει ότι δεν έχεις χρήματα δικά σου αλλά χατζιλίκι απο γονείς και ούτε καμιά φορά. Επέστρεψα λοιπόν στα τζιν και στα αθλητικά παπούτσια και μιας και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι δουλεύουν και είναι απασχολημένοι, θερίζω τους δρόμους με τα αθλητικά μου. Πλέον δε ψωνίζω ρούχα διότι δεν έχω φράγκα, ακριβώς όπως στην εφηβεία μου και τη βγάζω με αγορές που με γεμίζουν όπως βιβλία - σκέφτομαι μάλιστα σιγά σιγά να ξεκινήσω πάλι τη συλλογή μου με δίσκους βινυλίου. Επίσης, κάνω δραστηριότητες..ναι πολλές δραστηριότητες... ακορντεόν [κάτι που ήθελα να κάνω όταν ήμουν 14], ραδιοφωνική εκπομπή, πλέξιμο, κόσμημα, παζλ, διάβασμα βιβλίων...δε μπορώ να πω ..κάνω πράγματα που μου διαλύουν την ψευδαίσθηση της απελπισίας που με θέλει άχρηστη..όμως όλες αυτές οι δραστηριότητες ίσως σημαίνουν και κάτι άλλο..</span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 102, 255);"><span class="Apple-style-span">αισθάνομαι αποξένωση..όπως τότε που ήμουν 14... όλοι οι δικοί μου έχουν τις δουλειές τους και συνεπώς τα χρήματα να βγούν για καφέ με τους φίλους ...εαν τύχει και ακολουθήσω πρέπει να ξεπεράσω τις ερωτήσεις " τι κάνεις? πως τα πας?"- πως θες να τα πάω ρε γελοίε άνεργη είμαι..θέλω να ζήσω σε δικό μου σπίτι και δε μπορώ καραγκιόζη! οπότε αποφεύγω - όχι μόνον λόγω έλλειψης χρημάτων - και τις κοινωνικές συναναστροφές.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-335762815033103168?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-70488379727760106512011-05-03T11:52:00.000-07:002011-12-25T05:50:07.563-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Ας πούμε ότι όποτε γράφω εδώ κάτι δε πάει καλά...βέβαια τελευταία πολλά δε πάνε καλά...ποτέ όμως δε μου άρεσε η κλάψα...οπότε δε ξέρω πως να γράψω εδώ..</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Ας πούμε ότι είμαι σε περίεργη φάση, για παράδειγμα σκέψου : Πως είναι να μένεις στάσιμος και να βλέπεις τους άλλους να συνεχίζουν τη ζωή τους? από τη μια μου έρχεται να τους κυνηγήσω με το τσεκούρι, από την άλλη σκέφτομαι "και τι με νοιάζει?"...Πολλές φορές αναρωτιέμαι που πήγε ο σκληρός και απόλυτα ορθολογιστής εαυτός μου... λες και εξαφανίστηκε με τη μια॥κάποιες φορές μάλιστα νομίζω ότι δεν είμαι τίποτε άλλο απο ένα άβουλο και αδύναμο πλάσμα॥ χμ λίγο υπερβολικό αυτό το τελευταίο॥είναι γεγονός όμως ότι ακόμα δε γνωρίζω μέχρι που μπορώ να φτάσω και ποιά είναι τα όριά μου॥έχω φτάσει σε ένα σημείο που νομίζω ότι ποτέ δε θα χρειαστεί να τ ανακαλύψω॥κάποιες φορές θέλω να φύγω μακριά και να νιώσω ελευθερία και το μόνο στην ουσία που θέλω να κάνω είναι να ξεφύγω από τον εαυτό μου । Να γίνω όμως τι? Πάλι στα ίδια θα κατέληγα॥αυτό όμως δεν είναι κακό διότι καταβάθος είμαι περήφανη για αυτό που είμαι, ω ναι ΠΕΡΗΦΑΝΗ! Δε ξεπουλήθηκα ποτέ και ακόμα και σήμερα καταλαβαίνω πότε ο άλλος μου προκαλεί εμετό και πότε όχι॥ούτε ποτέ προσποιήθηκα για αυτό। Μήπως όμως κάτι δε παέι καλά? Μήπως η κυριαρχία των απίστευτα εμετικών ανθρώπων στην κοινωνία μας, με κάνει να αμφιβάλλω για μένα? Δε ξέρω॥Όπως και να χει ακόμα και τώρα - μετά την κρίση που θα μας έφερνε πιο κοντά και άλλα τέτοια κλασσικά εικονογραφημένα- εγώ συνεχίζω να τους αντιπαθώ διότι είναι οι μόνοι που επέζησαν...αν έβλεπα έναν μόνο από αυτούς να παίρνει ότι του αξίζει (καλύτερα μη πω "να ψοφάει") ίσως και να ηρεμούσα.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7048837972776010651?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-67493414105197772242010-10-21T05:50:00.000-07:002010-10-21T05:50:42.624-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jZDABclI-wU?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jZDABclI-wU?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6749341410519777224?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-65281120927634895472010-10-21T05:32:00.000-07:002010-10-21T05:47:54.428-07:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#000000;"><strong>Ένα κελί το σπίτι και τα χέρια δεμένα. Θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα, πράγματα που με ευχαριστούν και όμως δε συμβαίνει έτσι. Αποφεύγω να κινούμαι εκτός εστίας μιας και υπολογίζω και το ευρώ. Ναι έχω μπεί σε φαύλο κύκλο το ξέρω. Την άλλη εβδομάδα να πάω Μουσείο Κυκλαδίτικης Τέχνης με 2,5 ευρώ το εισητήριο, όχι και άσχημα σε σύγκριση με το Αρχαιολογικό Μουσείο που έχει 7. Δικαίως σκέφτομαι, πολύ όμορφα εκθέματα - θησαυρούς. Εμένα όμως δε με παίρνει, ας είχαν τουλάχιστον μειωμένα εισητήρια για τους ανέργους. Σιγά σιγά θα το προβλέψουν και αυτό, όχι μόνο στα Μουσεία αλλά γενικότερα. </strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#000000;"><strong>Φαύλος κύκλος λοιπόν και δε ξέρω απο που ν' αρχίσω για να βγω απο αυτόν. Ευτυχώς πλησιάζει Παρασκευή και Σάββατο. Αλλά τι σημασία έχει πια! Κάποτε η Παρασκευή ήταν η αγαπημένη μου μέρα, γυρνούσα απο τη δουλειά, κοιμόμουν, ξυπνούσα, ετοιμαζόμουν και έβγαινα έξω ..και τις περισσότερες φορές περνούσα πολύ ωραία. Ακόμη και τώρα βγαίνω για ποτάκι Παρασκευή ή Σάββατο, μόνο που τώρα οι μέρες έχουν χάσει τη σημασία τους, μου φαίνονται όλες ίδιες. Να βγώ να χαλαρώσω, να περάσω καλά, να ξεχάσω λίγο... όμως όταν γυρίσω, όταν κάνω ένα πισογύρισμα με το μυαλό μου, όλα είναι ίδια έτσι όπως τα άφησα. </strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#000000;"><strong>Για πρώτη φορά μετά από καιρό πίστεψα ότι ηρέμισα, ότι μπορεί να μην έκανα όσα ήθελα, τουλάχιστον προσπάθησα για αυτά και αν δε μου βγήκαν δε πειράζει, ήρθε η ώρα όχι να τα ξεχάσω, αλλά να ηρεμίσω και να προχωρήσω με αυτά που έχω, να κάνω ένα βήμα και όπως βγει. Όμως τώρα δε μπορώ...δε μπορώ να κάνω το βήμα αυτό, μένω εδώ κολλημένη..."Δε μπορείς να κάνεις κάτι...μόνο να ψάχνεις..." </strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#000000;"><strong>Δε μπορώ να κάνω κάτι..αυτό είναι το χειρότερο... μέχρι πότε όμως? Πόσο μπορώ να περιμένω? </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6528112092763489547?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-12084416470210316052010-10-13T08:26:00.000-07:002010-10-13T08:48:28.894-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >Απογοήτευση ή μίσος? Μιζέρια ή μίσος? Θα προτιμήσω το δεύτερο. Κάποιος μου είχε πει ότι το μίσος είναι συναίσθημα καλό, με την έννοια ότι σε κρατάει ζωνατό, ότι σου δίνει δύναμη. Ναι θα το προτιμήσω. Τρεις μέρες και παρολίγο να κλείσω τις κουρτίνες. Έφτασα πολύ κοντά και το κατάλαβα χτες που κρατήθηκα από ένα δέντρο. Όχι πάλι τα ίδια λέω όχι πάλι ρε γαμώτο. Και θα προτιμήσω το μίσος, είναι το αμέσως επόμενο συναίσθημα που μου βγαίνει. Δυστυχώς όμως δε νομίζω ότι είναι και τόσο καλό αυτή τη φορά. Διότι δε φοράει το κόκκινο και δε σηκώνει τη γροθιά στον αέρα. Είναι μαύρο και κάποιες φορές ναι είναι κόκκινο. Όχι όμως το συνηθισμένο κόκκινο αλλά το κόκκινο του αίματος. Η γροθιά έχει χαλαρώσει και έχει γίνει ένα χέρι άκαμπτο με νύχια έτοιμα να σκίσουν τη σάρκα. Δεν έχω δολοφονικά ένστικτα, ούτε θέλω να σκοτωθώ ή να κάνω κακό στον οποιοδήποτε. Λίγο αυτοκαταστροφική είμαι αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό τώρα. Το άσχημο λοιπόν είναι ότι αισθάνομαι μίσος για τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν και πολλές φορές για πολύ δικούς μου ανθρώπους. Δεν έχει λογική, όχι δεν έχει. Αλλά ετσι αισθάνομαι, ξέροντας ότι είναι παράλλογο. "Δικαιοσύνη", έννοια που πάντα με κυνηγούσε, για την ακρίβεια η έλλειψή της πάντα με κυνηγούσε, σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία των πραγμάτων. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >Πως θα γίνει όμως αυτό το μίσος που γίνεται αίμα και κοφτερά νύχια να με βοηθήσει να σηκωθώ? Αυτό μένει να μάθω...πως?</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1208441647021031605?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-90738117970025199902010-09-20T07:17:00.000-07:002010-09-20T07:34:18.908-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Προσπαθώ να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου. Δεν έχει περάσει ούτε μια εβδομάδα και μου φαίνεται πως το εγχείρημα θα είναι δύσκολο. Το κλειδί είναι να κρατήσεις την ψυχολογία σου, αν όχι ανεβασμένη, τότε κάπως σε καλή κατάσταση. Μου λένε πως ίσως περάσει ένας και δύο μήνες και αναρωτιέμαι αν μπορώ να αντέξω. Καμιά φορά το μυαλό μας είναι αυτό που μας βοηθάει ή μας καταστρέφει σε περιπτώσεις δύσκολες, όταν είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Είμαι περίεργη να δω εγώ πως θα βγώ από αυτή την κατάσταση και πόσα ψυχικά απωθέματα διαθέτω. Εξάλλου, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, λίγο - πολύ , όλοι σε αυτή την κατάσταση βρισκόμαστε. Εμένα όμως αυτό δε με παρηγορεί καθόλου, νομίζω ότι μάλλον μου δημιουργεί πειρσσότερο άγχος. Κάθε μέρα έχω να κάνω κάτι, έχω κάπου να πάω, να τρέξω και να ψάξω. Έχω ένα συγκεκριμμένο πλάνο και σκοπέυω να εξαντλήσω τις δυνατότητες που έχω. Προς το παρόν όμως όλα αυτά φαίνεται να πέφτουν στο κενό. Μια πρώην συνάδελφος μου έλεγε οτι ο άντρας της επειδή δε βρίσκει δουλεία είναι κλεισμένος όλη μέρα σπίτι, στον ίδιο καναπέ και εκείνη όταν επιστρέφει από τη δουλειά της- στην οποία δε πληρώνεται- του ανοίγει τις κουρτίνες. Αυτό μου έλειπε λέω να μην ανοίγω ούτε τις κουρτίνες. Όχι δε θα το κάνω αυτό, παρόλο που τις τελευεταίες μέρες καταλαβαίνω πως αν δε συγκρατήσω τον εαυτό μου, το μυαλό μου θα γίνει κιμάς.<br />Αυτή είναι η τέλεια "τρομοκρατία", ναι σίγουρα! Να φοβάσαι για ότι σου ξημερώνει...και πόσο τέλεια μας την έχουν επιβάλλει...δε σκέφτεσαι και δε σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο από το πως θα βρείς μια 10ωρη δουλειά με 700 ευρώ γι να επιβιώσεις. Το μυαλό σου έχει κολλήσει. Κυκλοφορείς μέσα στο σπίτι σου και δε μπορείς να επικοινωνήσεις με κανένα, τα κάνεις όλα μηχανικά. Συζητάτε για άσχετα θέματα και εσύ πάλι επσιτρέφεις στι ίδιο, το ένα και μοναδικό θέμα, το που θα στείλεις το βιογραφικό σου, γιατί δε σε καλούν σε συνετεύξεις και πάει λέγοντας. Το χειρότερο είναι να περιμένεις...Μέχρι πότε? ούτε κι εσύ δε ξέρεις...εδώ δε ξέρεις ούτε πόσο αντέχεις. </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-9073811797002519990?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-72477341445778067832010-08-18T09:13:00.000-07:002010-08-18T09:49:21.424-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">"Καλύτερα να ζήσεις ελλιπώς το δικό σου πεπρωμένο παρά να ζήσεις τέλεια την απομίμηση της ζωής κάποιου άλλου"... Πολύ σοφή κουβέντα, ίσως η σοφότερη που έχω ακούσει έως σήμερα κατευθείαν από την ινδουσιτική θρησκευτική παράδοση. </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Με αφορμή τη φράση αυτή αναλογίστηκα ξανά κάποια πράγματα για την έως τώρα μικρή- πορεία της ζωής μου. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως ότι έκανα, το έκανα όχι γαιτί το ήθελα πραγματικά, αλλά για να αποδείξω στους άλλους ότι απλά μπορύσα να το κάνω και το έκανα. Μονίμως θυμάμαι να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους και όποτε άκουγα για "επιτυχίες" και για στόχους που οι άλλοι πέτυχαιναν τότε σα να χτυπούσε μέσα μου ένα καμπανάκι που με ξυπνούσε, μια φωνή που με πρόσταζε να κάνω κάτι αντίστοιχο και να αποδείξω ότι μπορώ κι εγώ... μα σε ποιόν? Πόσο με κούρασε αυτή η διαδικασία... Αίσθημα κατωτερώτητας? Τελειομανία? Σε κάποιο βαθμό κατόρθωσα να ξεπεράσω και τα δύο αυτά συμπλέγματα και άρχισα να αναρωτιέμαι τι απ' όλα όσα έχω κάνει μέχρι σήμερα τα ήθελα πραγματικά. Αποτέλεσμα να βάλω για λίγο στην άκρη το διδακτορικό μου. Το ήθελα πραγματικά? Ή μόνο και μόνο ήθελα να με προσφωνούν "Υποψήφια Διδάκτωρ"? [Και ο τίτλος από μόνος του μου φαίνεται πλέον γελοίος]. Κάποτε το ήθελα πολύ, τώρα όμως κουράστηκα και εξαντλήθηκα από την συνεχόμενη επτάχρονη προσπάθειά μου να διαπρέψω στο Πανεπιστήμιο. Και όντως διέπρεψα..Τώρα όμως είμαι σε αναζήτηση. Βάζω στόχους διαφορετικούς αυτή τη φορά. Χαίρομαι όμως διότι χρειάστηκε να περάσει ενάμισις χρόνος για να αποκτήσω και πάλι στόχους στη ζωή μου. Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να τους εκπληρώσω με διαφορετική φιλοσοφία ζωής. Αυτό για μένα ήταν μια προσωπική κατάκτηση. </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Καμιά φορά νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες ...αμ δε! κάποιες παλιότερες επιθυμίες που θεωρούσες ότι είχες ξεμπερδέψει με αυτές έρχονται πάλι. Για παράδειγμα, το ζιζάνιο του διδακτορικού και πάλι εμφανίζεται... Πόσο κουράγιο έχω όμως? Θ δείξει... Δεν αποκλείω τίποτα. Συν τοις άλλοις ορίζω το χρόνο πλεόν διαφορεικά..Δε βιάζομαι για τίποτα ...Ποιός είπε ότι μέχρι τα 30 θα πρέπει να έχω καθαρίσει με τα πάντα, να έχω σταθερή δουλειά και να παντρευτώ? Θέλω να κάνω κάποια πράγματα κι ας είμαι 50 χρονών, και ας είμαι με την κοιλιά στο στόμα ή δε ξέρω τι άλλο....Κατάλαβα ότι δε θέλω να βάλω τη ζωή μου στο γνωστό και απαράλλαχτο καλούπι...Με τον καιρό αρχίζω και βρίσκω το κουράγιο ώστε να σπάσω και να κάνω κομμάτια το καλούπι αυτό...Και θα το κάνω! Ναι θα το κάνω σου λεω!!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7247734144577806783?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-74245572517302066132010-08-02T14:45:00.000-07:002010-08-02T14:45:45.693-07:00<object style="background-image: url(http://i1.ytimg.com/vi/8P50k2KS408/hqdefault.jpg);" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8P50k2KS408&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8P50k2KS408&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7424557251730206613?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-77609568606713675412010-08-02T14:14:00.000-07:002010-08-02T14:42:22.729-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Ήμουν ήρεμη αν και βαριόμουν σήμερα. Περιμένω τις διακοπές μου, ίσως οχι με μεγάλη ανυπομονησία αλλά ως ανάγκη. Ένας κύκλος κλείνει για μένα το Σεπτέμβρη...ενα πρώιμο συμπέρασμα : Δε μετανιώνω για τίποτα. Όσες φορές και αν είπα ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω δε θα έκανα τα ίδια λάθη είπα μπούρδες..τα ίδια θα έκανα! Το έχω ξαναπεί δύσκολα γλυτώνεις απο τον εαυτό σου..απο τον μοναδικό που δε μπορείς να κρυφτείς. Παρόλα αυτά και πάλι αισθάνθηκα σφινωμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους ..σε δύο διαφορετικές επιθυμίες που προς το παρόν καμία δε φαίνεται να πραγματοποιείται άμεσα. Είναι κάπως περίεργο γιατί φαίνεται ότι θέλω να πραγματοποιήσω και τις δύο μόνο που δε μπορώ -διότι δε ξέρω αν πραγματικά θέλω να κάνω πράξεις τις επιθυμίες, άμεσα τουλάχιστον. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Πρέπει να παραδεχτώ ότι παρόλο που σιχαίνομαι τους ανθρώπους που τα έχουν όλα σε τάξη, που τολμούν και κάνουν "αυτό που πρέπει" ίσως καταβάθος να τους ζηλεύω που τα έχουν καλά μα τον εαυτό τους και του έχουν τρελή εμπιστοσύνη και δε μασάνε πουθενά- ναι όντως αυτό ακούγεται ιδιαίτερα ελκυστικό..κρίμα που δεν είμαστε όλοι ίδιοι.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Είπα ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να ηρεμήσω και να αποδεχτώ το γεγονός ότι ποτέ δε θα τα χω καλά με τον εαυτό μου..Με ικανοποιεί όμως αυτό? Εαν ναι σίγουρα θα μπορούσα να το κάνω...Τόσες ώρες δουλειάς με τον εαυτό μου και ακόμα φαίνεται πως γυρνάω εκεί που ξεκίνησα..</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Αποφάσισα ότι προς το παρόν θα συνεχίσω να προχωράω και ότι μου βγεί.. αν θα πραγματοποιηθεί κάποια επιθυμία..δε ξέρω ο χρόνος θα δείξει.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7760956860671367541?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-34348646172880319042010-05-26T09:34:00.001-07:002010-05-26T09:42:15.332-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Και μάλλον απελευθερώθηκα! Έτσι φαίνεται...ξεκινάω διάλειμμα διαρκείας..ετσι νομίζω δηλαδή! Μετά από 7 χρόνια ήρθε η ώρα να χαλαρώσω...Από την άλλη θέλω να κάνω κάποια πράγματα αλλά φαίνεται πως κουράστηκα..δεν έχω το κουράγιο φαίνεται. Πως είναι δυνατόν όμως να θες τα ίδια πράγματα που ήθελες πριν 7 χρόνια? Αλλάζεις και μαζί αλλάζουν και οι ανάγκες σου..Η μεγάλη πλάκα είναι ο τρόπος που αντιδρά σε αυτή την αλλαγή το περιβάλλον σου..Σίγουρα είναι μια μικρή σφαλιάρα γι αυτούς..Άλλα περιμένουν απο σενα και τελικά βλέπουν τις προσδοκίες τους να διαψεύδονται..Οι αντιδράσεις όμως, είναι όλα τα λεφτά! Παρόλα αυτά συνεχίζω πάλι και όπου με βγάλει! Ίσως ήρθε ο καιρός να απορρίψω ανθρώπους και πράγματα. Ήρθε μάλλον η στιγμή που είμαι πλέον αρκετά δυνατή για να το κάνω. Η επιμονή κάποιες φορές σε πρόσωπα και πράγματα δεν είναι τίποτε άλλο απο ανασφάλεια και φόβο, εξάλλου πάντα το διαφορετικό μας τρόμαζε..</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3434864617288031904?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-71381974702461541032010-04-26T13:13:00.000-07:002010-04-26T13:13:22.749-07:00<object style="background-image: url(http://i3.ytimg.com/vi/jNOucDAyNWI/hqdefault.jpg);" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jNOucDAyNWI&amp;hl=en_US&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jNOucDAyNWI&amp;hl=en_US&amp;fs=1" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7138197470246154103?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-70457542517428293522010-04-26T12:56:00.000-07:002010-04-26T13:12:40.195-07:00<div style="text-align: justify; font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Απο που ν' αρχίσω και πάλι δε ξέρω..Ένα πράγμα κατάλαβα : Τριγύρω μου άνθρωποι σκληροί, εγωιστές. Πόσο διαφέρω από αυτούς! Πάντα θα ζητούν περισσότερα απ' όσα έχουν. Τετράγωνη λογική σε όλα. Κι εγώ ? Εδώ. Μόνη όπως πάντα...και προσπαθώ να καταλάβω πως έκανα πάλι λάθος..αλήθεια πως? ίσως να είμαι εγώ αυτή που έχει το πρόβλημα, αυτή που ακόμα δε τα έχει βρει με τον εαυτό της...ίσως να μη θέλω να συμφιλιωθώ με τον ευατό μου ποτέ..να αλλάξω, να βελτιωθώ, να γίνω κάτι άλλο? Κάτι που υποτίθεται πως κρύβω μέσα μου, κάτι που θέλω? Και αν δε το θέλω? Να γίνω σαν κι αυτούς που μου προκαλούνε εμετό? Να γίνω κι εγώ σκληρή? Εγωίστρια? Που βάζει πάνω απ' όλα τον εαυτό της? Πάντα ήθελα να προχωράω...όχι όμως όπως οι υπόλοιποι...να προχωράω ήθελα και να κοιτάω τον ουρανό...να χαμογελάω...να πίνω μπύρες ίσως και να ακούω μουσική...να έχω μια παρέα, κάποιον που να με καταλαβαίνιει..ανώριμος ο συνειρμός με τις μπύρες....δεν είναι μόνο οι μπύρες..είναι πως έπαιξα και έχασα.. για μια ακόμη φορά..πως μα πως μπόρεσα κι επέμεινα σε κάτι που είχε πεθάνει? έτσι ακριβώς νεκρή είναι η καρδιά τους και τα συναισθήματά τους...Δε τους θέλω, τους σιχάθηκα...και τώρα πρέπει να προχωρήσω πάλι... ξάνα...λες να βρώ κάποιον σαν εμένα? μπα.. δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες..ε με 10 ευρώ στο πορτοφόλι πίνεις 2 μπύρες τουλάχιστον. Και μετά? Μετά? Δε ξέρω...Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα πως αν πέθαινα εδώ και τώρα θα ήμουν εντάξει, δε θα μ' ένοιαζε..περίεργη αίσθηση..Αισθάνεσαι ελύθερος? Μπα.. μεγάλη λέξη αυτή..σίγουρα όμως δε φοβάσαι...Άλλο πράγμα φοβάμαι...Το πως θα συνεχίσω ..πως θα σηκωθώ και πως θα προχωρήσω..Δε θέλω λόγια παρηγοριάς ..Δε ξέρω τι θέλω..Α! μια μπύρα παρακαλώ!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7045754251742829352?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-47290367799686326062010-02-17T13:56:00.000-08:002010-02-17T14:13:24.350-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Πιστεύω πως οι τυποποιημένοι άνθρωποι είναι οι χειρότεροι. Για παράδειγμα, εμένα με θεωρούσαν πάντα ξενέρωτη, φρικαρισμένη ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εγώ πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια διαβάζοντας 12ωρα σερί και για κάποιους αυτό ήταν αδιανόητο. Για όσους δηλαδή έμεναν μόνοι τους, είχαν την οικονομική διαχείρηση της ζωής τους, ξενυχτούσαν και γυρνούσαν 6 το πρωί, διαβάζοντας και περνώντας τα μαθήματα στο παραπέντε. Εγώ δυστυχώς, ήμουν διαφορετική.."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Και είναι κακό να είσαι διαφορετικός?"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Ναι είναι, διότι δε γίνεσαι αποδεκτός και υποφέρεις!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Υποφέρεις γαιτί δεν έχεις συνείδηση του ποιός είσαι, γιατί δεν αισθάνεσαι καλά με το εαυτό σου που είσαι διαφορετικός! "διαφορετικός", δε ξέρω αν είναι σωστή η έκφραση διότι όποιον και αν ρωτήσεις θα σου πεί ναι αισθάνομαι διαφορετικός!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">"Πιστεύω ότι εγώ δε συμβαδίζω με τους υπόλοιπους και τώρα που αυτοί ζορίζονται στα μεταπτυχικά τους, εγώ χαίρομαι, επειδή τώρα τραβάνε ότι εγώ τράβηξα στο παρελθόν"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Χαίρεσαι γαιτί δεν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Δε πρόκειται ποτέ να τα βρώ με τον εαυτό μου....είμαι διαφορετική, λειτουργώ ετεροχρονισμένα. Κάνω το αντίθτο από το σωστό πχ. έζησαν φοιτητική ζωή, πήγαν Αγγλία, θα γυρίσουν και θα βρούν μια δουλειά και θα γίνουν οι πιο σκληροί "μπισνεσμαν" θα κάνουν οικογένεια και όλα αυτά "έτσι όπως πρέπει"! Ξέρεις κατά βάθος θεωρώ αυτούς τους ανθρώπους τους πιο επικίνδυνους και τους πιο συμβιβασμένους απ' όλους! Από την άλλη ενώ τα έχουν βάλει σε μια τάξη όλα, εγώ....εγώ ψάχνομαι....</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">"-Δεν καταλαβαίνω κάτι...γιατί μιλάμε για το παρελθόν ότι έγινε έγινε και δεν αλλάζει....απο δω και πέρα μπορείς να κάνεις την αλλαγή στη ζωή σου..."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Νομίζω πως δεν έχω χρόνο..."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Τι εννοείς? είσαι μόνο 25!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Εδώ κολλάει το ετεροχρονισμένα που σου έλεγα"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Και τι έγινε δλαδή που εσύ τα κάνεις με δαιφορετική σειρά? Δε το βλέπεις ότι το να βγεις και να τα πιεις και να τα σπάσεις σου βγαίνει τώρα?"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Έχεις δίκιο! Άντε στην υγειά μας!"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4729036779968632606?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-61563571400688538652010-01-27T13:20:00.001-08:002010-01-27T13:31:20.128-08:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/j3SmwNQ39b4" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/j3SmwNQ39b4" width="425" height="350"></embed></object></p><p style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Το πλέον αντιπροσωπευτικό κομμάτι της κατάστασης...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6156357140068853865?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-77436917019282933042010-01-27T12:54:00.000-08:002010-01-27T13:16:48.799-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-" Όλα όσα κάνω, τα κάνω καταναγκαστικά : Στη δουλειά, στις κινητοποιήσεις και στους δρόμους, στη σχέση, στο διδακτορικό...Δεν με ευχαριστεί τίποτα, δεν αισθάνομαι τίποτα. Δε με εμδιαφέρει τίποτα, δε θέλω να κάνω τίποτα, βαριέμαι, κουράστηκα. Τους βαρέθηκα όλους, όλους!</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-" Για να βγεις απο αυτό κάνε ένα μικρό βήμα ώστε να ξεκινήσεις και να ξεφύγεις σιγά σιγά από την κατάσταση. Βάλε ένα μικρό στόχο και προσπάθησε να τον πραγματοποιήσεις"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Δηλαδή?"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Πήγαινε γυμναστήριο"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Βαριέμαι"</span><br /><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Πως αισθάνθηκες που δε πέρασες στο διαγωνισμό?"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Τίποτα...Δεν αισθάνθηκα τίποτα. Απλά το προσέθεσα στη λίστα με τις αποτυχίες μου."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Εσύ μόνο τέτοια λίστα έχεις! [ειρωνία]</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Όχι έχω και μια με επιτυχίες την οποία τη βγάζω μόνο όταν αισθάνομια κόμπλεξ απέναντι στους άλλους..."</span><br /><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-" Έχεις εγκλωβιστεί σε μία κατάσταση, όπου αφενώς δε ξέρεις αν κάτι το θέλεις πραγμάτικά να το κάνεις ή αν "πρέπει" και αφετέρου δε μπορείς να καταλάβεις εάν απορρίπτεις κάτι επειδή όντως δε το θές ή επειδή νομίζεις ότι δε θα τα καταφέρεις και δεν το αγγίζεις καν..."</span><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Δεν καταλβαίνω...δηλαδή εγώ τώρα πρέπει να λέω ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΙΡΝΩ 500 ΕΥΡΩ, ΕΠΕΙΔΗ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΤΟ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΓΚΟΜΕΝΟ??? [αντε και γαμηθειτε!]</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Σε ποιούς να πείς ευχαριστώ?'</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Στον εαυτό σου πρέπει αν πεις ευχαριστώ πρώτα και μπράβο...Τοποθετείς τον εαυτό σου σαν μια κουκίδα μικρή στο κόσμο και αυτό είναι επιλογή σου! Εσύ το διάλεξες να είσαι η μικρή ανύπαρκτη κουκίδα...Πρέπει να κοιτάς ψηλά για να φτάσεις ψηλά!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Δε θέλω να φτάσω ψηλά.."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-"Να φτάσεις, εννοώ εκεί που εσύ θες ώστε να είσαι ικανοποιημένη και χαρούμενη"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-[παράτα μας τώρα θέλω να φύγω...νυστάζω..]</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7743691701928293304?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-53182242200157418212010-01-11T10:52:00.001-08:002010-01-12T10:33:32.647-08:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/Sbzu4YNlsZU" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/Sbzu4YNlsZU" width="425" height="350"></embed></object></p><p style="font-family: verdana; font-weight: bold; text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);">Πολύ μίσος βρε παιδί μου..κάποιος μου είπε ότι είναι φυσιολογικό..Δηλαδή συγγνώμη τώρα είναι φυσιολογικό που σήμερα ευχήθηκα κάποιοι να βγάλουν σκουλήκια απ' τ' άντερά τους???</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5318224220015741821?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-24624588851281336252010-01-11T09:53:00.000-08:002010-01-12T10:33:53.179-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >-" Με μια εικόνα θα μπορούσα να σου περιγράψω ακριβώς πως αισθάνομαι...μπορεί να σου φανεί αστείο. Αισθάνομαι όπως ένας καοϋμπόι με το καπέλο του, το καρώ του πουκάμισο, με το τσιγάρο του στο στόμα....που απλώς διασχίζει τις ερημιές παρατηρώντας ...χωρίς να αισθάνεται τίποτα, απλά κοιτάει και αγναντεύει το απόλυτο τίποτα μπροστά του..."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >-"Αυτό που μου περιγράφεις απο τη μια είναι επώδυνο και από την άλλη γοητευτικό! Ναι ακούγεται γοητευτικό να μην ανήκεις πουθενά, να είσαι ανεξάρτητος, να έχεις τις ιδέες σου κλπ κλπ. Όμως, αυτή η μοναξιά είναι επώδυνη και θα σε κουράσει. Κράτα ορισμένα γοητευτικά στοιχεία στη ζωή σου διότι στο τέλος το μόνο που θα σου μείνει θα είναι το επώδυνο!"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2462458885128133625?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-90805316510187606842009-12-28T14:40:00.000-08:002010-01-12T10:34:10.664-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Πέρασαν 2 μήνες....Μέσα μου το ήξερα...Στο τέλος θα πιστέψω ότι μπορώ να προβλέψω το μέλλον μου, οι προβλέψεις μου όμως, είναι συνήθως δυσοίωνες οπότε...Το ήξερα ότι στο τέλος θα απογοητευτώ...από τον εαυτό μου και πότ ους άλλους. όσο και να θέλω να σπρώξω τον εαυτό μου να πάρει δύναμη και να σηκωθεί πάλι, είναι δύσκολο...Ίσως εγώ πλέον να μη το θέλω άλλο..Ίσως όχι ίσως, σίγουρα, θέλω να ξεκουραστώ, να ηρεμήσω, ν αδειάσω το μυαλό μου, να περπατήσω αμέριμνα χωρίς να σκέφτομαι τίποτε που αν με αγχώνει...Και γυρνάς πάλι στα ίδια και κάνεις ένα βήμα πίσω και βλέπεις πάλι απέναντί σου όλα όσα σε φοβίζουν....Εδώ μπορείς να βρείς τη δύναμη, εαν σκεφτείς τι πέτυχες τόσο καιρό, να κοιτάξεις μέσα σου και να δεις ότι αυτός ο άλλους σου εαυτός ο δυναμικός, ο αεικίνητος, ο δραστήριος, ο τρομερός και φοβερος ευατός σου υπάρχει! Εάν κοιτάξεις μέσα σου θα το βρείς και θα πάρεις δύναμη να συνεχίσεις. Αυτή τη στιγμή όμως θέλω να ηρεμήσω. Λυπάμαι που δε μπόρεσα να κάνω το βήμα το παραπάνω....Αυτή τη φορά όμως, η αίσθηση είναι διαφορετική..Αυτή τη φορά μπορούσα ναι μπορούσα να τα καταφέρω και</span> </span>μάλιστα πολύ καλύτερα από ορισμένους....Ξέμεινα όμως...φοβήθηκα.Κατάφερα όμως πολλά και ας μην είχα την ανατπόκριση που θα ήθελα. Απέδειξα όμως ότι μπορώ ναι μπορώ ....Και ότα ξεπεράσω και αυτές τις μικρές σκιούλες του φόβου, τότε δε θα είμαι εγώ, αλλά ένασ άνθρωπος άλλος...ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-9080531651018760684?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-27711010192401229842009-10-25T07:12:00.000-07:002009-12-29T07:52:35.498-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 255); font-weight: bold;"> <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Eπιτέλους η ελληνική κοινωνία απαλλάχθηκε απο εμένα ...εμένα τον εργαζόμενο stage...Όμως εγώ αισθάνομαι μίσος, πλημμυρίζει ολόκληρη την ύπραξη μου, το αίμα, τις φλέβες μου...δε με νοιάζει που με πετάει στο δρόμο, αυτό το ήξερα από την αρχή, με τρελαίνει που μου κόβει τη μοριόδοτηση- το λόγο για τον οποίο εργάζομαι τα τελευταία 3 χρόνια. Τους σιχαίνομαι! Σας σιχαίνομαι, εσάς "νοικοκυραίους" με το ηλίθιο 8ωρο σας και τα ηλίθια κουστούμια σας. Εσας που τολμάται να κρίνεται τα προσόντα μου, που αμφισβητείται τον κόπο μου και την εργασία μου στο ελληνικό μπουρδέλο που θέλει να λέγεται δημόσιο, που εργάστηκα για το τίποτα τόσα χρόνια. Και για ποιό λόγο? Από μίσος και μόνο διότι ούτε μια φορά δεν επισκεφτήκατε την υπηρεσία που δουλεύω να δείτε τι συμβαίνει, ποιός δουλεύει και ποιός όχι αλλά κρύβεστε πίσω από τις δήθεν ρουσφετολογικές προσλήψεις! Και τι σημαίνει αυτό ότι με αναιρείς, αναιρείς ότι έχω κάνει αυτά τα χρόνια? Χωρίς ένσημα, χωρίς δώρο Xριστουγένων, Πάσχα, διακοπών, χωρίς αναρρωτικές? είχα μόνο τη μοριοδότηση και αυτή μου την σταματάς? ΓΙΑΤΙ? Στο όνομα της "δικαιοσύνης" και της "ισονομίας"? Και τι ξέρεις εσύ από αυτά? Σας σιχαίνομαι, σας μισώ, όλους εσάς που δημιουργήσατε, που επικορτήσατε, που συμφωνήσατε και τώρα ανέχεστε την καταστροφή μας...είστε για μένα τελειωμένοι, όλοι σας...μίζερα ανθρωπάκια κολλημένα στην ελληνική νοοτροπία του κομματικού κράτους..Μου έδωσαν ψίχουλα και τώρα μου τα παίρνετε και αυτά! Σας αφήνω λοιπόν στη δική σας Ελλάδα, σας φτύνω και γίνομαι πλήθος, γίνομαι πορεία ανθρώπων που όλοι μαζί ενώνουν τις φωνές τους [και τις ροχάλες τους]. Θα τα πούμε στους δρόμους, εάν τολμήσετε φυσικά να με αντικρίσετε διότι κρύβεστε πίσω απο τα ντουβάρια και τα μπαλκόνια σας με τις ζαρντινιέρες ...Στα μούτρα σας, νοσηρά, μνισίκακα ανθρωπάκια......</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2771101019240122984?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-30099201110674378302009-10-13T10:49:00.000-07:002010-01-12T10:34:53.049-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >1. "Πρέπει να σταματήσεις τις αρνητικές σκέψεις...η μία θα φέρει την άλλη και θα σε ρίξουν πιο κάτω..."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >2. "Σταμάτησε την πρώτη αρνητική σκέψη αμέσως με μια ευχάριστη ανάμνηση ή σκέψη..." </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >3. "Μίλα στον εαυτό σου...αναλογίσου τι είναι αυτό που σε φοβίζει ή σε αγχώνει, σκέψου το χειρότερο που μπορεί να συμβεί και θα δεις ότι τίποτε δε πρόκειται να συμβεί από όλα αυτά τα τραβηγμένα που φαντάζεσαι. Το μυαλό σου τα δημμιουργεί όλα θα το δεις..."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >4. "Και μη ξεχνάς, μικρές αναπνοές!"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >"Ζούμε μια ζωή γεμάτη πίεση και με τα συναισθήματά, μας πιέζουμε ακόμη περισσότερο τον εαυτό μας. Το σώμα μας δε κουράζεται αλλά αυτά που αισθανόμαστε μας κουράζουν."</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3009920111067437830?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-42535306496973621302009-10-07T12:06:00.001-07:002010-01-12T10:35:13.428-08:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/i9IixYR_p-4" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/i9IixYR_p-4" width="425" height="350"></embed></object></p><p style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0); text-align: justify;">Τι έχει πάθει ρε γαμώτο η γειτονιά? Για την ακρίβεια τι έχουν πάθει οι γυναίκες της γειτονιάς..οι γυναίκες μάνες της γειτονιάς....οι γυναίκες, μάνες αγοριών της γειτονιάς... Όλες γκαρίζουνε! Ολημερίς και οληνυχτίς! οι μισές απο αυτές παίζει να χαπακώνονται κιόλας...απο την άλλη έχουν και τρομερές αυξομοιώσεις βάρους..δε σταματάνε να φωνάζουνε και να τους ακούει η γειτονιά, να μαλώνουν τους γιούς τους που είτε πηγαίνουν στο δημοτικο, είτε στο λύκειο, είτε είναι 30 χρονών! δε ξέρω τι τους έχει πιάσει! ίσως να συνειδητοποιούν ότι μεγαλώνουν, ότι γερνάνε, ότι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τη ζωή τους τώρα που τα παιδιά τους μεγάλωσαν. Η μία που είναι χωρισμένη μπορεί να κατσαδιάζει τον πιστιρικά, επειδή μοιάζει στον πατέρα του..δε ξέρω υποθέσεις κάνω. Πρέπει να κάνουν κάτι με τη ζωή τους, η μία είναι χειρότερα απο την άλλη, δυστυχώς, ψυχικά. Κάτι μου λέει ότι θέλουν να μας κάνουν όλους έτσι..θολωμένους, μπερδεμένους, αποπροσανατολισμένους χωρίς νόημα στη ζωή μας. Εμάς τις γυναίκες θέλουν να μας δουν ψυχολογικά σκατά με την πρώτη ρυτίδα, όταν το παιδί μας γίνει ανεξάρτητο και ανοίξει τα φτερά του, όταν δε θα μας κάθεται κανένας γκόμενος, όταν θα έχουμε δεί όλες τις εκπομπές της Μενεγάκη, όταν θα συνειδητοποιήσουμε ότι θα πρέπει να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μόνες, όταν ο πρώην σύζυγος θα έχει κάνει μια νέα οικογένεια και εμείς θα πρέπει να σταθούμε πλάι στα πιτσιρίκια....δε ξέρω ρε γαμώτο, είναι τόσο ανελέητες οι κοινωνικές συμβάσεις? εμείς δε τις διατηρούμε? προτιμούμε να καταστραφούμε ψυχικά από το να καταστρέψουμε την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας? όλα για το φαίνεσθαι? και ουσία? τίποτα? δε ξέρω, δε ξέρω...φοβάμαι...και αν γίνω κ εγώ έτσι? μια κυρία στη δουλειά μου έλεγε, όντας 50 ετών, ότι δε μπορεί να συμφιλιωθεί με την ηλικία της, δε μπορεί να κοιτάξει παλιές φωτογραφίες, να συνατήσει παλιούς συμμαθητές, της προκαλούν θλίψη.Κουράζεσαι ψυψικά επειδή γερνάς? επειδή δε μπόρεσες να κάνεις αυτά που ήθελες? επειδή σε πήρε η μπάλα με τα χρόνια? επειδή συνειδητοποιείς ότι γίνεσαι κάποιος άλλος...και σίγουρα όχι καλύτερος "άλλος".</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4253530649697362130?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-11281945751598455072009-10-04T07:17:00.000-07:002010-01-12T10:35:32.532-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >-"Έχω πολύ άγχος ρε γαμώτο! Ως ένα βαθμό είναι αδικαιολόγητο...πιστεύω ότι η διπλωματική μου είναι καλή, όχι άριστη αλλά αξιοπρεπής, σίγουρα θα μπορούσα να την υποστηρίξω, ένα χρόνο ακριβώς τη δούλευα, εξάλλου τέλειο δεν υπάρχει. Κι όμως στις παρουσιάσεις έχω φοβερό άγχος, νομίζω ότι θα τα κάνω θάλασσα, ότι θα μου συμβεί κάτι εντελώς αναπάντεχο και έξω απο το έλεγχό μου. Η φοβία μου αυτή ξεκίνησε πρίν 3 χρόνια περίπου, όταν στα πλαίσια ενός συνεδρίου μαζί με μια ομάδα παρουσιάσαμε την εργασία μας. Ενώ λοιπόν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω και ξεκινώντας κανονικά, το ραδιόφωνο που είχαμε για μουσική υπόκρουση έπεσε κάτω και όλη η αίθουσα ξέσπασε σε γέλια, ε απο εκείνη τη στιγμή ήταν αδύνατο να συγκεντρωθώ [αν και όπως μου είπαν αργότερα, αυτό δε φάνηκε]. Απο εκεί και ύστερα πάντα κάτι συνέβαινε στις παρουσιάσεις μου. Στην τελευταία για παράδειγμα, στα πλαίσια ενός μαθήματος πέρυσι, του μεταπτυχιακού, έσκασε μια γάτα απο την ψευδόροφη...Αν μπορούσα να περιγράψω ακριβώς τι αισθάνομαι κάθε φορά που χρειάζεται να μιλήσω σε κόσμο είναι το εξής : Με το που θα βγεί η φωνή μου από το στόμα μου, νομίζω πως δεν είναι δική μου, πως μιλάει κάποιος άλλος τον οποίο δεν μπορώ να ελέγξω και κατά συνέπεια δε μπορώ να συγκεκντρθώ ..."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >-" Ξέρεις πως λέγεται αυτό που έχεις? <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Κοινωνική Φοβία.</span> Καταλαβαίνεις ότι ο φόβος σου είναι υπερβολικός και παράλογος, υπερεκτιμάς το κατά πόσο ο άλλος παρακολουθεί τη συμπεριφορά σου, πιστεύεις ότι θα γελοιοποιηθείς μπροστά στους άλλους, έχεις μια μη - ρεαλιστική εκτίμηση για το πως αντιδρούν τρίτοι στις περιπτώσεις που κάτι δεν πάει καλά και γενικότερα φοβάσαι την αρνητική κριτική..."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" >-{Άντε καλή μας επιτυχία!}.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1128194575159845507?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-53340876441086551512009-09-13T11:12:00.001-07:002009-12-29T16:32:41.474-08:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/pRUGvArWXLk" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/pRUGvArWXLk" width="425" height="350"></embed></object></p><p><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Oh it's a mystery to me.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >We have a greed, with which we have agreed...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >and you think you have to want more than you need...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >until you have it all, you won't be free.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, you're a crazy breed.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not lonely, without me.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >When you want more than you have, you think you need...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >and when you think more then you want, your thoughts begin to bleed.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I think I need to find a bigger place...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >cause when you have more than you think, you need more space.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, you're a crazy breed.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not lonely, without me.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, crazy indeed...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not lonely, without me.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >There's those thinkin' more or less, less is more,</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >but if less is more, how you keepin' score?</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >It means for every point you make, your level drops.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Kinda like you're startin' from the top...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >and you can't do that.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, you're a crazy breed.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not lonely, without me.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, crazy indeed...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not lonely, without me</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, have mercy on me.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not angry, if I disagree.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Society, crazy indeed.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >I hope you're not lonely...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >without me.</span><br /><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5334087644108655151?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-14216755215694660462009-09-07T12:23:00.000-07:002009-12-29T16:33:01.246-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Τίποτα απο τα δύο. Πες μου πως είναι δυνατόν η ζωή να είναι μαύρο ή άσπρο? Αυτό μου θυμίζει τον εαυτό μου πρίν 10 χρόνια περίπου, όταν ήμουν έφηβη...έτσι ήμουν απόλυτη και στον κόσμο μου, αυτό που πίστευα ήταν το σωστό, το μόνο σωστό για την ακρίβεια και όλοι οι άλλοι ήταν λάθος. Εννοείται βέβαια πως δεν άλλαζα γνώμη με τίποτα και ας ήξερα μέσα μου πως είχα άδικο (πολύ βαθιά μέσα μου). Βλέπεις, ήμουν υπερβολικά </span><span style="color: rgb(102, 51, 255); font-weight: bold;font-family:verdana;" >ΕΓΩΙΣΤΡΙΑ</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" > για να παρδεχτώ το λάθος μου και είχα <span style="color: rgb(255, 255, 0);">ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ</span> κάτι που έφτανε στα όρια της βλακείας. Ευτυχώς τώρα έχω αλλάξει. Διότι <span style="color: rgb(255, 255, 0);">ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ</span>, μεγαλώνεις - εξελλίσεσαι-αλλάζεις, βιώνεις καταστάσεις που απο μόνες τους σε αλλάζουν. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Κάποιος με ρώτησε, "δηλαδή δε ξέρεις τι θέλεις απο τη ζωή σου"?</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ΟΧΙ ΔΕ ΞΕΡΩ</span> και μακάρι να μη μάθω ποτέ ΝΑΙ μακάρι να μη μάθω <span style="color: rgb(255, 255, 0);">ΠΟΤΕ</span>. Διότι πλέον για μένα θα σταματούσε η αναζήτηση στη ζωή μου. Η αναζήτηση εμπειρών που καλές ή κακές, σίγουρα κάτι θα έχουν να μου προσφέρουν. Ο άνθρωπος που δε ψάχνεται γαιτί νομίζει ότι έχει βρεί αυτό που υποτίθεται ότι θέλει είναι ένας άνθρωπος κολλημένος και στάσιμος.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Με ρωτήσανε και κάτι άλλο "δηλαδή δε ξέρεις αν αγαπάς κάποιον ή όχι"?</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" >Σύμφωνα λοιπόν με τη λογική του άσπρου-μαύρου, εαν δεν αγαπώ κάποιον τότε θα πρέπει να τον μισώ. Ε ΟΧΙ συναντώ ανθρώπους καθημερινά που δε μου λένε τίποτα- τίποτα απολύτως και δεν αισθάνομαι τίποτα όταντους βλέπω, μου είναι αδιάφοροι. Η αδιαφορία τι χρώμα έχει λοιπόν? </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" > Οι φιλοσοφίες των άλλων δε με ενδιέφεραν ποτέ- έφτιαχνα πάντα τη δική μου. Δεν έβαλα ποτέ ταμπέλες στον εαυτό μου, πόσο μάλλον τώρα που απλά τον αφήνω να με πάει, σταμάτησα να τον πηγαίνω εγώ συνεχώς κάπου. Έχω δική μου φιλοσοφία για τη ζώη τι χρώμα να της βάλω? Εγώ λέω να πετάξω όλα τα χρώματα μαζί και ότι βγει. Ξέρεις φίλε μου το άσπρο και το μαύρο δεν είναι καν χρώματα! Είναι όλα τα χρώματα μαζί!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1421675521569466046?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-20309960292741971492009-08-21T03:53:00.000-07:002009-10-04T07:38:12.699-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Άντε στη δουλειά πάλι μετά απο ένα μήνα σχεδόν αποχής. Δε νιώθω πως μου έλειψε, απεναντίας...Μετράω ανάποδα να τελειώσει η σύμβαση να σηκωθώ να φύγω.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Στις διακοπές συνειδητοποίησα πως κάθε χρόνο κάτι έχω πάντα στο μυαλό μου που με αγχώνει και δε με αφήνει να χαρώ τα πράγματα. Πάλι φέτος τα ίδια μόνο που το μετρίασα όσο μπορύσα ή τουλάχιστον το προσπάθησα. Δε μπορούσα να θυμηθώ τι είχα κάθε καλοκαίρι σχεδόν που με απασχολούσε και δε μπορούσα να ευχαριστηθώ τις διακοπές μου. Αυτό αποδεικνύει πόσο ηλίθια και εφήμερα είναι τα πράγματα που μας χαλάνε και που δεν έχει κανένα νόημα να τα σκεφτόμαστε..κάθε πράγμα θα γίνει αλλά στην ώρα του-το καλοκαίρι είναι για ξεκούραση και διασκέδαση και δε χωράει τίποτα άλλο.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Αυτό όμως τώρα τελείωσε. Έτσι γίνεται πάντα. Τουλάχιστον είμασταν καλά, πήγαμε διακοπές και περάσαμε ωραία. Τώρα λοιπόν πρέπει να βρούμε τρόπους να κάνουμε την καθημερινότητα μας υποφερτή ή καλύτερα να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη ζωή μας πιο αισιόδοξη, δημιουργική κοντά σε αυτούς που αγαπάμε για όσο καιρό θα τους έχουμε δίπλα μας και ποτέ μα ποτέ να μη κοιτάμε πίσω - πάντα μπροστά! Η πολλή σκέψη κάνει κακό γι' αυτό λοιπόν δράση!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2030996029274197149?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-15821799577950154592009-08-08T07:10:00.001-07:002009-08-08T07:10:30.398-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/u7Ac3eRarGI' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/u7Ac3eRarGI'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1582179957795015459?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-7106434913091838682009-07-28T11:33:00.001-07:002009-07-28T11:33:49.703-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/3xMuhLna2_g' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/3xMuhLna2_g'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-710643491309183868?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-82166604936060825912009-07-18T10:06:00.000-07:002009-10-04T07:40:05.122-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Κάποιες φορές αισθάνομαι πολύ όμορφα...νομίζω πως είμαι ευτυχισμένη! ναι είμαι ευτυχισμένη! σίγουρα! Δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, απλά έχει ηρεμήσει το κεφάλι μου. Ζω..Δεν κάνω τίποτε άλλο...μόνο ζω! Δε θέλω να κάνω τίποτε άλλο, μόνο να ζήσω...Δε σκέφτομαι το μέλλον, δε φτιάχνω σενάρια με το μυαλό μου και κυρίως σκοτεινά σενάρια. Απλά προχωράω και είμαι ευτυχισμένη. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβεις πως είσαι ευτυχισμένος τη στιγμή που το νιώθεις...Ένα καινούριο φόρεμα, μια μπύρα στη θάλασσα με την καλύτερη παρέα, ο προγραμματισμός των διακοπών, 90 ευρώ στην τράπεζα και δε θέλω τίποτε άλλο...αυτά με κάνουν ευτυχισμένη. Έτσι νιώθω σήμερα...ευτυχισμένη.Σ' ευχαριστώ Θεέ μου και τα πικρά ποτήρια που θα πιω στο μέλλον να μου τα σερβίρεις με τρόπο...[αν γίνεται ].</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8216660493606082591?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-44687745478456885292009-07-16T09:49:00.001-07:002009-07-16T09:49:33.619-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/MCmZ2jrQooE' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/MCmZ2jrQooE'/></object></p><p>Διότι κάποια στιγμή χρειάζεται να σταθείς στα πόδια σου.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4468774547845688529?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-34209300038449603082009-07-10T10:32:00.000-07:002009-07-10T10:53:56.434-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SleAFRjds8I/AAAAAAAAAFE/zCiwYor6Hp4/s1600-h/xtapodi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 274px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SleAFRjds8I/AAAAAAAAAFE/zCiwYor6Hp4/s320/xtapodi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356891109880345538" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">-</span><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >"Είναι προσόν να ξέρεις να διαχειρίζεσαι την αποτυχία"</span></span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">.</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><br /><br />Άντε καλό καλοκαίρι!<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3420930003844960308?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-51629529236630299792009-07-10T10:13:00.000-07:002009-07-10T10:32:34.199-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Είχα πολύ καιρό να αισθανθώ έτσι... από τότε που έδινα εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Πριν δώσω διάβαζα σαν τρελή, χωρίς σταματημό σερι 8-10 ώρες και χωρίς φυσικά να βγαίνω από το σπίτι για πολύ καιρό. Είχα σα στόχο όχι να γράψω καλά-που ήταν λογικό να συμβεί- αλλά να τα ξέρω όλα. Ήθελα να ξέρω όλες τις ερωτήσεις και να γράψω όλες τις λεπτομέρειες! Από μέσα μου, βαθιά μέσα μου σκεφτόμουν τι τέλεια (?) που θα ήταν αν κατάφερνα να γράψω σε όλα τα μαθήματα 10 άντε το λιγότερο 9! Δε ξέρω γιατί με ευχαριστούσε τόσο αυτή η σκέψη.. μ άλλον τώρα ξέρω γιατί..Κάτι τέτοιο λοιπόν έπαθα πριν λίγο καιρό...Σκεφτόμουν ποιός θα ήταν ο απόλυτος "θρίαμβος": Να γράψω την τέλεια διπλωματική, η οποία να δημοσιευτεί και ταυτόχρονα να περάσω στις εξετάσεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης που έδινα πριν ένα Σαββατο κύριακο. Τώρα έχω καταλάβει το λόγο για τον οποίο ήθελα να δώσω σε αυτό το χαζοδιαγωνισμό...Δε πειράζει δε το μετανιώνω, μόνο για το τρελό άγχος και την πίεση μετανιώνω..Αυτή η κατάσταση παρολίγο να με στείλει στο ψυχιατρείο..την αντιμετώπισα όμως..δε κώλωσα, προσπάθησα και περιμένω. Νιώθω ανακουφισμένη. Δε θέλω να κάνω σχέδια, δεν αγχώνομαι για το μέλλον...είναι τόσο απρόβλεπτο..."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Πρέπει να αποκτήσεις ανοχή στην αποτυχία. Το αν θα περάσεις στο διαγωνσιμό είναι άλλο πράγμα απο την προσπάθεια που έκανες, με τόσα πολλά στο μυαλό σου, να δώσεις. Τα κατάφερες.Θες να πετυχαίνεις τα πάντα, όπως τότε που φοβόσουν όταν σε διάβαζε ο πατέρας σου, την αντίδρασή του αν απαντούσες λάθος. Θες να πετυχαίνεις τα πάντα διαφορετικά αισθάνεσαι ότι είσαι άχρηστη. Εξαιτίας της τελειομανίας σου, ακυρώνεις τον εαυτό σου : Αν βρεις ένα μικρό λαθάκι, καταρρέεις και επιβεβαιώνεις την πεποίθησή σου, ότι είσαι άχρηστη!"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5162952923663029979?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-6050784808563989452009-06-28T05:54:00.001-07:002009-06-28T05:54:52.425-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/_O1JI8U_6eI' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/_O1JI8U_6eI'/></object></p><p>Φόρος τιμής......<br /><br />[ουδείς αθάνατος]</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-605078480856398945?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-79046105076184902062009-06-23T10:31:00.000-07:002009-06-23T10:54:20.379-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Δε μπορώ να πω με σιγουριά ότι θέλω να παντρευτώ..δε νομίζω να θέλω αρραβώνες, παιδιά ή δε ξέρω τι άλλο...ίσως θα μου άρεσε περισσότερο να συγκατοικίσω με το φίλο μου αφού πρώτα ξεπεράσουμε ορισμένες πρακτικές δυσκολίες...και πάλι, αν η σχέση φθαρεί, αν βαρεθώ? Δε ξέρω πως έγινε και μου ήρθαν πάλι αυτά τα πράγματα στο κεφάλι, υποτίθεται ότι τα χω ξεπεράσει μετά απο ώριμη σκέψη. Μάλλον ζήλεψα. Ναι αυτό είναι ζήλεψα. Βλέπεις το προηγούμενο Σάββατο πήγα σε κάτι αρραβώνες στο χωριό...δεν έφτανε αυτό και στο τραπέζι μας καθόταν ο ξάδερφός μου με την αρραβωνιαστικιά του μαζί με το θείο και την οικογένειά του...το ζευγάρι ήταν μια πολλή ωραία εικόνα μαζί αλλά αυτό που πραγματικά χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή μέσα μου, ήταν τα λόγια επιδοκιμασίας, αγάπης (?) και αποδοχής του θείου μου προς τη μέλλουσα νύφη του και νυν αρραβωνιαστικιά του γιού του. Αυτό είναι που έβγαλε πάλι στην επιφάνεια όλες τις σκέψεις που αυτή τη στιγμή δεν έχουν κανένα νόημα να γεννιούνται μέσα στο κεφάλι μου, αφενός διότι είμαι πολύ μικρή για παντριές και αφετέρου και πιο σημαντικό δε ξέρω αν θέλω να αρραβωνιαστώ ή να παντρευτώ ακόμα. Να σκεφτεί κανείς ότι πηγαίνω σε γάμους και τραπέζια, ειδικά στο χωριό, για το φαΐ και τον γενικότερο χαβαλέ. Περνάω ωραία δε μπορώ να πω : ντερλικώνω τζάμπα, πίνω και χορεύω με την ψυχή μου. Α! και θάβω εννοείται με την αδερφή μου και τη μάνα μου το επόμενο πρωί! Ναι ξέρω καλτ καταστάσεις, εξάλλου ποτέ δε έκρυψα ότι γουστάρω τέτοιου είδους καρακατσουλιό! Αυτή τη φορά, όπως και πολλές άλλες έκανα σκέψεις που δεν έπρεπε..."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Χρειάζεται να τσεκάρεις συνεχώς αυτό που σκέφτεσαι, να δεις αν κάθε φορά η σκέψη σου είναι αντικειμενική. Εδώ προσπάθησε για λίγο να μπεις στη θέση του φίλου σου να δεις ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος σκέψης, διαφορετικός, να ηρεμήσεις απο το άγχος σου.Ίσως καταλάβεις ότι όσα σκέφτεται δεν είναι και πολύ λάθος...Ο γάμος για σένα δεν είναι τίποτε άλλο απο ανασφάλεια. Αν σου πει οτι σε παντρεύεται επί τόπου θα ηρεμήσεις, αλλά σημαίνει κάτι? Μπορεί να σε παντρευτεί και την επόμενη μέρα να σε χωρίσει. Μου φαίνεται ότι δεν αφήνεις τον εαυτό σου να σταθεί στα πόδια του, θέλεις συνεχώς κάποιον δίπλα σου για να αισθάνεσαι καλά διότι νομίζεις ότι μόνη σου δε μπορείς να τα καταφέρεις...."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-{ΟΧΙ ΠΑΛΙ -ΟΧΙ ΠΑΛΙ-ΟΧΙ ΠΑΛΙ!}</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Τώρα κάνεις μικρά βήματα για να νιώσεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου. Μπορείς! Θυμίσου ότι αυτό που νιώθεις δεν είναι πραγματικό, είναι μια λάθος αίσθηση!"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7904610507618490206?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-12320112271861545142009-06-09T13:11:00.000-07:002009-06-09T13:26:01.709-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Μου έκανε εντύπωση όταν μια γνωστή μου, μου είπε ότι έχω αλλάξει και συγκεκριμένα ότι μοιάζω να μην ενδιαφέρομαι ιδάιτερα γα τη σχέση μου...Δε νομίζω ότι είμαι "αδιάφορη", απλά κουράστηκα να κάνω σχέδια, τον αφήνω πλέον να κάνει αυτό που νομίζει εκείνος σωστό, προχωράμε χαλαρά χωρίς να καταπιεζόμαστε...δε με ενδιαφέρει έαν ποτέ επισημοποιηθεί η σχέση αυτή, ο γάμος εξάλλου σε πολλές περιπτώσεις εξυπηρετεί τις δικές μας ανασφάλειες, επειδή φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι..ναι οκ μετά από 3,5 χρόνια σχέσης δεν έχω καμία επαφή με τους γονείς του, οι οποιοι φοβούνται μήπως και πάει το πράμα σοβαρά και τυλίξω το γιόκα τους....ναι με εκνευρίζει ακόμα που είμαι αόρατη..αλλά δε θελω να το σκέφτομαι, δε τους δίνω σημασία απλά κοιτάω μπροστά, άσε που σε μεγάλο βαθμό φταίει ο φίλος μου, που δεν έχει ξακαθαρίσει την κατάσταση [και μέσα του ίσως]..Δε με ενδιαφέρει λοιπόν, τι θα κάνει και για ποιό λόγο εξάλλου θα πρέπει να αγχώνομαι για το μέλλον το οποίο είναι απρόβλεπτο και αβέβαιο..?"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">-"Αυτό που παρατηρώ εγώ είναι ότι στο παρελθόν είχες σε μεγάλο βαθμό εξάρτηση απο το φίλο σου γιατί με αυτό τον τρόπο ένιωθες ασφάλεια. Τώρα αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει..Όχι όμως τα συναισθήματά σου...Αυτά δεν έχουν αλλάξει, ακόμη τον αγαπάς...Απλώς έχει αλλάξει η βαρύτητα που δίνεις στο φίλο σου...Αλλάζεις εσύ και μαζί σου, η ποιότητα της σκέψης σου...Παρατηρώ κάθε φορά ότι πλέον είσαι ένας διαφορετικός άνθρωπος..."</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1232011227186154514?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-37065449710767632742009-05-31T05:02:00.000-07:002009-05-31T05:33:03.178-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzduFF86I/AAAAAAAAAE0/rqA3rGt1NUw/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83+4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzduFF86I/AAAAAAAAAE0/rqA3rGt1NUw/s320/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83+4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341959062437622690" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzX3wSExI/AAAAAAAAAEs/xqA25KzuiUU/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%835.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 292px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzX3wSExI/AAAAAAAAAEs/xqA25KzuiUU/s320/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%835.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341958961955476242" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzTxxqzdI/AAAAAAAAAEk/iPpSAPu9qTI/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83+3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 290px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzTxxqzdI/AAAAAAAAAEk/iPpSAPu9qTI/s320/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341958891631201746" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzPYgAEJI/AAAAAAAAAEc/YG0pI1TdiDs/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 291px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzPYgAEJI/AAAAAAAAAEc/YG0pI1TdiDs/s320/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341958816126734482" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzJOS34_I/AAAAAAAAAEU/OaxqIEnPIyU/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 290px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SiJzJOS34_I/AAAAAAAAAEU/OaxqIEnPIyU/s320/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341958710308103154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Εκτός από την Art-Athina του Τριανταφυλλόπουλου, υπάρχει και η δική μου..εννοώντας βέβαια τις δικές μου εντυπώσεις, όσα κράτησα από την επίσκεψή μου εκεί..Γκαλερί Σκουφά, Αχιλλέας Χριστίδης, ένα καρτ ποσταλ που σύντομα θα το κάνω καδράκι..Για μας που δεν έχουμε την "οικονομική επιφάνεια" για να αγοράσουμε έργα τέχνης βολευόμαστε κι έτσι..Δε ξέρω γιατί βρίσκω τόσο αηδιαστικό το θέαμα των νεόπλουτων που αγοράζουν έργα τέχνης για να "φαίνονται" οι ίδιοι ενώ στην πραγματικότητα είναι μπουρτζόβλαχοι και δε ξέρουν τι τους γίνεται.Τελοσπάντων, αυτή είναι η ψευτογκλαμουρία της τέχνης, δε θα σταθώ σ' αυτό καθώς η ομορφιά της ξεπερνά όλα τα υπόλοιπα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Κατ'αρχιν συγγνώμη στον καλλιτέχνη που "στούμπωξα" έτσι τους πίνακές του τον έναν πάνω στον άλλον, ελπίζω να μη χάνουν πολύ απο τη δυναμική τους...Έργα χωρίς τίτλο αλλά με τη θεματολογία να τα λέει όλα από μόνη της...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-family:verdana;" >Ο άνθρωπος μόνος. Ο άνθρωπος βυθισμένος στη σκέψη...Μόνος ...Σε τέσσερις τοίχους, στη φύση, πάντα μόνος...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Κάποτε στο σχολείο ένας καθηγητής μας έλεγε πως γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι..Πάντα θα είμαστε μόνοι, τι και αν έχουμε παιδιά, συζήγους, γονείς πάντα μόνοι θα είμαστε...Η αλήθεια αυτής της σκέψης, με είχε τρομάξει τότε και ας ήξερα πως είναι η μοναδική αλήθεια...Πάντα το ήξερα..</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Θεωρούσα αδυναμία το ότι δε μπορώ να μείνω μόνη μου, ότι φοβάμαι τη μοναξιά. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν την αντέχει γι' αυτό και κάνουμε φιλίες, σχέσεις, οικογένεια και πάει λέγοντας..</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-family:verdana;" >Το φορτίο της ζωής το μοιράζεσαι ευκολότερα παρέα με κάποιον άλλον άνθρωπο...ποτέ μόνος...</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3706544971076763274?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-25500107687824200512009-05-28T11:36:00.001-07:002009-05-28T11:36:22.311-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/7sDClkPrCrY' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/7sDClkPrCrY'/></object></p><p>τέλειο...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2550010768782420051?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-44931097848046362922009-05-28T10:57:00.000-07:002009-05-28T11:45:17.240-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Αποτυχία στις διαπροσωπικές σχέσεις...δε ξέρω όμως κατά πόσο μπορώ να μιλάω για αποτυχία, απο τη στιγμή που δεν έχω καθόλου. Πλέον το έχω συνειδητοποιήσει και ίσως αποδεχτεί : Δεν έχω φίλους! Από την άλλη δε θέλω να κάνω..είναι σκληρό να τους βλέπεις όλους να την κάνουν και μάλιστα στα δύσκολα! Στο τέλος όλοι μου λένε πως καταπιέζονταν και με ανέχονταν τόσο καρό!! Ποτέ δε το κατάλαβα αυτό, έχω μάθει να μιλάω ελεύθερα έστω και αν κάτι δε μ' αρέσει , πόσο μάλλον με τους φίλους μου!Δε ξέρω γιατί φοβούνται την αντίδραση μου σε κάτι που ίσως να μη μου αρέσει, δεν είμαι μπαμπούλας. Μου είναι δύσκολο να κάνω νέες φιλίες διότι νομίζω ότι δεν κάνω και την καλύτερη εντύπωση...μπορεί να τους φαίνομαι αντιπαθη</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >τική δε ξέρω...είμαι ένας άνθρωπος πίσω απο τον οποίο κρύβονται οι υπόλοιποι. Επειδή εκφράζω όσα αισθάνομαι σε αντίθεση με τους άλλους που προτιμούν να μη δείχνουν πως δυσαρεστούνται για να μη γίνουν αντιπαθητικοί.....τέτοιος μαλάκας άνθρωπος δε θέλω ποτέ να γίνω, τα στραπάτσα όμως του τελευταίου καιρού με έχουν βάλει στη γωνία..."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Συνεχώς κουβαλάς το βάρος της απόρριψης ακόμη και στις διαπροσωπικές σου σχέσεις.. πιστεύεις πως αν δε πας με τα νερά τους θα σε απορρίψουν...αυτό είναι τεράστιο βάρος για σενα για αυτό και λες καλύτερα μόνη μου! Δε σκέφετεσαι βέβαια ότι εσύ τους απορρίπτεις πρώτα...αν για παράδειγμα συνεχώς αρνείσαι να βγαίνεις με κάποιους εκείνοι το εκλαμβάνουν ότι εσύ τους απορρίπτεις πρώτα! Έχεις την πεποίθηση ότι είσαι αντιπαθητική και γι' αυτό αποφεύγεις να κάνεις διαπροσωπικές σχέσεις και έτσι απλά δεν έχεις, οπότε επιβεβαιώνεις έτσι ότι είσαι αντιπαθητική! Είναι ένας φαύλος κύκλος τον οποίο πρέπει να σπάσεις στο σημείο που αποφεύγεις να κάνεις φιλίες....Άρα να πας να συνατήσεις το παιδί από το blog ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ!!"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-.....{ ξεφτίλα μας βλέπω πάλι ; )}</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4493109784804636292?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-63939995533611497482009-05-03T11:40:00.000-07:002009-05-28T11:45:35.154-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Όπου και να πάω, ότι και να κάνω, από την αρχή κιόλας, νομίζω ότι όλοι θα με απορρίψουν.."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Μόλις είπες κάτι πολύ σημαντικό. Όλοι θα σε απορρίψουν? Ίσως γι'αυτό να μη θες να κάνεις φίλους, διότι πάντα σε ακολουθεί ο φόβος της απόρριψης και λες "καλύτερα να είμαι μόνη μου".</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Πολλές φορές απογοητεύομαι απο τον εαυτό μου διότι ποτέ σε μια συζήτηση δε λέω αυτά που θέλω πραγματικά να πώ. Οι λέξεις δε βγαίνουν από το στόμα μου, μονο βρισιές βγαίνουν..όποτε διαφωνώ με κάποιον συνήθως δε μπορώ να αρθρώσω λέξεις γιατί μου έρχεται να βρίσω το συνομιλητή μου!!Εκείνη τη στιγμή μπλοκάρει το μυαλό μου και τα επιχειρήματα καταλαμβάνονται από βρισιές..οπότε κάνω πίσω.."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Έχεις πολλή οργή μέσα σου και δε μπορείς να βρεις γιατί..Αισθάνεσαι μειονεκτικά, αισθάνεσαι ότι είσαι "χαζή" και γι'αυτό πολλές φορές σου έρχεται να βρίσεις για να διώξεις αυτό το συναίσθημα. Φαίνεται ότι μικρή δεν άκουσες το "μπράβο" γι' αυτό και σήμερα αν το ακούσεις δεν πιστεύεις ότι σου αξίζει. Κατά τη γνώμη σου όλοι όσοι κάνουν θετικές σκέψεις κοροϊδεύουν τον εαυτό τους διότι απλά είναι όλα σκατά!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6393999553361149748?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-36657228188333418292009-04-24T02:55:00.001-07:002009-04-24T02:55:46.531-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/16Vm9yb3hZ8' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/16Vm9yb3hZ8'/></object></p><p>Αφιερωμένο στον Artistzπου με στεναχώρησε...Για μένα δεν υπάρχει δρόμος..μπόρεσα να πω κάποια πράγματα μέσα σε αυτό το blog όχι για να τα διαβάσουν κάποιοι απλά, αλλά διότι δεν έχω το κουράγιο να τα πω από κοντά σε κάποιους, ή όταν προσπάθησα ήταν αδύνατο να καταλάβουν..μόνο από εδώ έβγαλα τα πράγματα μέσα από το κεφάλι μου..κ εσυ την κάνεις? τουλάχιστον θα πεις ποτέ το λόγο?? για μένα μετράει φιλιά.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3665722818833341829?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-32629844159589115002009-04-22T10:52:00.001-07:002009-04-22T10:52:07.750-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/jZcpERGjz2I' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/jZcpERGjz2I'/></object></p><p>Διότι κατά βάθος είμαστε σκοτεινοί τύποι ;) <br />I've fallen from grace into the kingdom of shadowlands</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3262984415958911500?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-11093982593143606102009-04-22T06:09:00.000-07:002009-05-28T11:45:56.629-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Δεν καταλαβαίνω γιατί συνεχώς συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους. Όχι μόνο συγκρίνεσαι με όσους έχουν κάνει κάτι παραπάνω αλλά και με όσους έχουν κάνει λιγότερα από εσένα, υποβιβάζοντας έτσι ανελλειπώς τον εαυτό σου. Γιτί δε σκέφεσαι πώς τα έχεις καταφέρει ώς εδώ, τελείωσες το σχολείο, μπήκες στο πανεπιστήμιο, κάνεις το μεταπτυχιακό σου και δουλεύεις παράλληλα?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Θα μπορούσα να τα είχα καταφέρει καλύτερα.."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Αυτό θα σε φάει! Συνεχώς υπερισχύει ο επικριτικός εαυτός σου. Πες μια φορά μπράβο για όσα έχεις κάνει! Κάντο σαν χάπι! Για να σταματήσεις έτσι την αλληλουχία των σκέψεών σου που σε κατεβάζουν ακόμα πιο κάτω. Η τελειομανία δεν είναι καλό πράγμα. ..ποτέ δεν είσαι ικανοποιημένος με τίποτα απ' όσα κάνεις, βγάζεις τον εαυτό σου άχρηστο, ανίκανο, σταματάς να προσπαθείς βάζοντας συνεχώς εμπόδια σε σένα και τους στόχους σου και γι' αυτό το λόγο δεν πετυχαίνεις πράγματα! Αντίθετα αυτός που πάει χαλαρά και "ότι γίνει" αυτός είναι που πετυχαίνει. Δεν είναι η εκάστοτε διαδικασία που σε ρίνει ψυχολογικά αλλά οι σκέψεις σου : "Θα τα καταφέρω? Και αν όχι τι θα κάνω μετά κλπ κλπ". ..έτσι βρίσκεσαι σε μια συνεχή πίεση, δεν αφήνεις τον εαυτό σου να χαλαρώσει λίγο, τον πυροβολείς απο παντού...δεν είσαι ρομποτάκι που πρέπει να τα κάνει όλα συγχρόνως και τέλεια!Γι' αυτό το λόγο ζορίζεσαι, πληγώνεσαι, τιμωρείς και θυμώνεις με τον εαυτό σου."</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1109398259314360610?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-82934397435036166382009-04-21T09:43:00.000-07:002009-04-21T09:48:25.504-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">"Ένα χλιαρό αεράκι φυσούσε από το μέρος του ποταμού κι ανέμιζε τα μπουμπούκια πάνω στις ψηλές φτελιές, που ανάμεσα στις φυλλωσιές τους τιτίβιζαν τα σπουργίτια, λες και το κρύο χέρι του χειμώνα χαλάρωσε το σφίξιμό του ξαφνικά, και η υγρή γη, ανοίγοντας την αγκαλιά της στη θέρμη του ήλιου, ανάδινε μια γλύκα ζαλιστική που με γέμιζε πόθους, με μια ανείπωτη νοσταλγία που έμοιαζε με πόνο".</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8293439743503616638?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-27676784074044979312009-04-15T11:26:00.000-07:002009-05-28T11:46:14.869-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Αυτό που κατάλαβα έως τώρα είναι ότι τιμωρείς τον εαυτό σου, με το να αισθάνεσαι μονίμως κουρασμένη, απογοητευμένη και γενικότερα με το να μην περνάς καλά. Λες απο μέσα σου "Καλά να πάθεις"..."καλά να πάθεις που αποφάσισες να δώσεις εξετάσεις ενώ ακόμα δεν έχεις τελειώσει με τη σχολή σου! φάε τώρα στη μάπα όλο το διάβασμα και το άγχος!"</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Πρέπει να κατανοήσεις τι σκέφτεσαι και απο που πηγάζει αυτό το οποίο σκέφτεσαι..να διερευνήσεις τον εαυτό σου προς τα κάτω..μέσα απο την αυτοπαρατήρηση να φτάσεις στην αυτορύθμιση".</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2767678407404497931?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-41283349741936099352009-04-09T13:32:00.001-07:002009-04-09T13:32:46.641-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/xTysF1E4Ft0' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/xTysF1E4Ft0'/></object></p><p>όσες φορές και να το δώ κλαίω και θα το ανεβάζω 300 φορές μέχρι να παίξει!![οπότε αν δε παίζει φωνάξτε-διότι χάνετε ένα τέλειο τραγούδι και βίντεο!]</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4128334974193609935?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-60533960418160437372009-04-09T13:17:00.000-07:002009-05-28T11:46:32.518-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >ε-"Πώς είσαι με τους φίλους σου?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Δεν έχω φίλους"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Γιατί?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Διότι δεν ταιριάζω με κανέναν"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Δεν ταιριάζεις με κανέναν? Τόσοι άνθρωποι τριγύρω και δε βρίσκεις έναν που να ταιριάζεις? Δεν είχες αυτό που λένε κολλητή στο σχολείο?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Όχι, όχι ποτέ και πραγματικά δεν υπάρχει κανένας με τον οποίο να ταιρίάζω. Εξάλλου με έχουν πληγώσει τόσο πολύ που πλέον δε θέλω να έχω φίλους. Εκτός του ότι δε θέλω να συμβιβάζομαι, απο την άλλη πιστεύω ότι ούτε κ εγώ μπορώ να ανταποκριθώ σε αυτά που θέλουν."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Σε τι ποσοστό το πιστεύεις αυτό?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Χμ.. 75% ίσως.."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Εγώ πιστεύω ότι δε δένεσαι με κανέναν διότι φοβάσαι ότι θα καταλάβουν "τι άνθρωπος είσαι" και θα σε απομακρύνονουν..και η πεποίθησή σου ότι δεν ταιριάζεις με κανέναν, σου έχει γίνει τρόπος ζωής!"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-".......ναι αλλά εγώ δε θέλω κανέναν!"</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6053396041816043737?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-91649833831182624762009-04-02T10:02:00.000-07:002009-04-02T10:07:06.596-07:00<div style="text-align: left;"><span style=";font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"> <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;">Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος </span></span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Κι εσύ λευκέ άνθρωπε </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> </span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style=";font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"> Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο. </span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-9164983383118262476?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-39623576729781989332009-03-29T10:47:00.000-07:002009-03-29T10:49:50.307-07:00<em>Αγαπητοί κυριοι.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Εδω και 39 ημερες, ενας συμπολιτης μας, ενας συνανθρωπος μας, εχει θεσει τη ζωη του σε κινδυνο, ως εκφραση διαμαρτυριας και απελπισιας στην παντοδυναμια των καρτελ, που με αθεμιτα μεσα διαμορφωνουν τις τιμες και τον ανταγωνισμο και καταπινουν τις μικρομεσαιες επιχειρησεις, οταν αυτες πανε να αναπτυχθουν και δεν ακολουθουν τους δικους τους κανονες.</em><br /><em></em><br /><em>Ο Θοδωρης Τενεζος, κατεστραμμενος απο τα καρτελ, αντιμετωπιζοντας την αδιαφορια του κρατους και των θεσμων, βρισκεται για 39η εβδομη ημερα εξω απο το κτιριο της Επιτροπης Ανταγωνισμου σε απεργια πεινας. Κανενα καναλι δεν εχει ασχοληθει ιδιαιτερα -εως καθολου- με το θεμα, δειχνοντας μια αδιαφορια ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΥΠΟΠΤΗ. Και φυσικα, δεν υπαρχει ουτε μια περιπτωση στο εκατομμυριο να μην το γνωριζουν τα ΜΜΕ, αφου εχει κυριολεκτικα βουιξει το διαδικτυο. Για την αδιαφορια των πολιτικων παραγοντων, ας μη μιλησουμε καν! </em><br /><em></em><br /><em>Παρόλα αυτά, ως Ελληνας πολίτης, θέλω να διατηρώ την πίστη και πεποίθηση ότι η χώρα μου έχει ανθρώπους με αίσθηση του δικαίου και του καθήκοντος. Περιμένω από εσάς να τιμήσετε τη θέση σας στην καρδιά των ανθρώπων που εμπιστεύονται σε εσάς την ενημέρωσή τους και να αναδείξετε αυτό το μείζον θέμα, όπως του πρέπει. Όλα τα στοιχεία είναι στη διάθεσή σας. Και σας καθιστώ όλους τους δημοσιογράφους, εάν δεν ασχοληθείτε με το ζήτημα αντικειμενικά και εγκαίρως, υπεύθυνους για την υγεία του Θεόδωρου Τενεζου! Σας υπενθυμιζω οτι πλησιαζει τις 40 ημερες χωρις φαγητο!</em><br /><em></em><br /><em>Και για οποιον εχει αμφιβολια, υπαρχει 24ωρη επικοινωνια και μπορειτε να δειτε τον Θοδωρη Τενεζο διαδικτυακα ανα πασα στιγμη της ημερας εδω: </em><a href="http://www.stopcartel.org/tv.php"><em>http://www.stopcartel.org/tv.php</em></a><br /><em>Επιπλεον, εχει στειλει στον πρωθυπουργο μια ανοικτη επιστολη, οπου αναφερει την ιστορια του και τα αιτηματα του. Μπορειτε να την διαβασετε εδω: </em><a href="http://www.stopcartel.gr/gr/view.php?id=281"><em>http://www.stopcartel.gr/gr/view.php?id=281</em></a><em> </em><br /><em></em><br /><em>Θα ηθελα να σας ενημερωσω οτι η επιστολη μου αυτη θα δημοσιοποιηθει, μαζι με την απαντηση σας φυσικα, στο διαδικτυο, απο την ιστοσελιδα μου και απο τις υπολοιπες ιστοσελιδες που παρακολουθουν με αγωνια την εξελιξη και την πορεια της υγειας του Θεόδωρου Τενεζου. Θα σας παρακαλουσα να διερευνησετε το θεμα το συντομοτερο, καθως καθε ωρα που περναει ειναι πλεον κρισιμη. </em><br /><em></em><br /><em>Αναμενω την αμεση απαντηση σας. </em><br /><em>Με εκτιμηση,<br /><br /><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">εγώ λοιπόν την έστειλα την επιστολή...απάντηση δεν πρόκειται να πάρω!</span><br /></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3962357672978198933?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-48949390876466245352009-03-27T12:45:00.001-07:002009-03-27T12:51:38.621-07:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Πως περνάει έτσι ο καιρός ρε γαμώτο...13 ετών και ακόμη κολλημένο στο μυαλό μου..</span></object></p><p><br /><object width="425" height="350"></object></p><p><br /><object width="425" height="350"></object></p><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/IBg1i4-qZ8E" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/IBg1i4-qZ8E" width="425" height="350"></embed></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4894939087646624535?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-45282048822434188632009-03-24T09:47:00.000-07:002009-03-24T10:07:09.108-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Απογοήτευση...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Και ξαφνικά μένεις μόνος..και αναρωτιέσαι πως έγινε πάλι αυτό? και φταις εσύ που δε σηκώνεσαι να φύγεις και να κλείσεις την πόρτα πίσω για πάντα ή τουλάχιστον να βρεις έναν τρόπο να το κάνεις, ή να σχεδιάσεις με κάθε λεπτομέρεια και να κάνεις υπομονή για τη μεγάλη έξοδο! Πως είναι όταν προσπαθείς να βοηθήσεις, να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς και πάντα να υπάρχει κάποιος που το κάνει καλύτερα απο σενα και μάλιστα πιο γήγορα? Πως είναι όταν μέσα στο πλήθος είσαι το τίποτα? Ποιος θα το πρόσεχε αν ξαφνικά χανόσουν απο προσώπου γης? Ένα βλέμμα στιγμιαίας λύπης και συμπάθειας και μετά τίποτα..Πως είναι όταν μιλάς και κανείς δε σ' ακούει, όταν ήδη έχει βγάλει το συμπέρασμα πριν σ' ακούσει? Πως είναι όταν δε μπορείς να πεις "ε και?" όταν δε μπορείς ν' αντέξεις τις επιλογές σου?</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Και ξαφνικά βρίσκεσαι μόνος. Δεν έχει νόημα να μιλάς, ποιός μπορεί να σε καταλάβει εξάλλου? Πρέπει να κάνεις υπομονή για "να κάνεις τη δουλειά σου", να μη διαμαρτύρεσαι, να μην αντιδράς, να μην αντιμιλάς διότι θα σ' έχουν στο μάτι..<span style="color: rgb(204, 0, 0);">ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, Δ-Ε-Ν Μ-Π-Ο-Ρ-Ω!!</span> Δεν μπορώ να ζήσω σε έναν κόσμο ηλιθίων και εγωιστών παρτάκηδων καταφερτζήδων...<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ΑΡΝΟΥΜΑΙ</span>. Τους σιχάθηκα και μόνο που τους ακούω και τους βλέπω αισθάνομαι οίκτο για τον εαυτό μου που προσπαθεί να συνυπάρξει με αυτούς...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Μια φορά θα την ανοίξω την πόρτα..και μετά χάθηκα!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4528204882243418863?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-22776197440133299402009-03-20T05:03:00.001-07:002009-03-20T05:03:31.217-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/flRvsO8m_KI' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/flRvsO8m_KI'/></object></p><p>"Η δύναμη της θέλησης?" Πολύ τετριμμένο για να περιγράψει αυτή την πραγματική ιστορία ζωής, την πατρική αγάπη και τη θέληση για ζωή--για μια ευτυχισμένη ζωή.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2277619744013329940?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-17563896332935227722009-03-18T09:13:00.001-07:002009-03-18T09:13:58.032-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/t5PySbFS6Tg' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/t5PySbFS6Tg'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1756389633293522772?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-36121974601589072202009-03-16T12:15:00.000-07:002009-03-16T12:34:03.188-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Είσαι πολύ μικρή για να φοράς μαύρα και η γιαγιά σου ήταν πολύ μεγάλη. Φοβάσαι το θάνααο, και τον δικό σου και των αγαπημένων σου προσώπων και ίσως αυτός να είναι ένας τρόπος για να το ξορκίσεις..Από την άλλη, νομίζω ότι φοράς μαύρα επειδή αισθάνεσαι ενοχές...Μου είπες ότι δεν πήγαινες συχνά να τη δεις όσο ζούσε...Βέβαια οι ενοχές αυτές δεν έχουνε κανένα νόημα διότι η γιαγιά σου θα πέθαινε κάποια σιγμή, είτε πήγαινες εσύ στο χωριό είτε όχι". </span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Οι πεποιθήσεις που έχεις ότι δηλ. "Ο κόσμος είναι κακός, ο άλλος έχει πάντα έναν κακό απώτερο σκοπό και ότι πάντα προσπαθεί να βρεί την ευκαιρία να στη φέρει", σε κάνουν δύσπιστη και επιφυλακτική, διότι ακόμα και αν κάποιος σου φερθεί άσχημα εσύ θα αισθανθείς θυμό για τον εαυτό σου που δεν τον κατάλαβες απο την αρχή και κατάφερε να σε κοροϊδέψει!"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >-"Οι τάσεις φυγής που έχεις δεν είναι προσπάθεια να φύγεις απο μια δύσκολη κατάσταση αλλά να απομακρυνθείς απο την πεποίθηση ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Αν αυτό δεν το παλέψεις και δεν το ξεπεράσεις μέσα σου, και στην άκρη του κόσμου να πας αυτό θα σε ακολουθεί!"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3612197460158907220?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-68736632955243807962009-03-06T10:56:00.001-08:002009-03-06T10:57:47.688-08:00<div style="text-align: center;"> <span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">Go on and wring my neck</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Like when a rag gets wet</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> A little discipline </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> For my pet genius</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> My head is like lettuce</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Go on dig your thumbs in</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> I cannot stop giving in</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> I'm thirty-something</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Sense of security</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Like pockets jingling</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Midlife crisis</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Suck ingenuity</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Down through the family tree</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> You're perfect, yes, it's true</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> But without me you're only you (you're only you)</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Your menstruating heart</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> It ain't bleedin' enough for two</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> It's a midlife crisis.. It's a midlife crisis..</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> What an inheritance</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> The salt and the dockry</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Morbid self attention</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Bending my pinky back </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> A little discipline</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> A donor by habit</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> A little discipline</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Rent an opinion</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Sense of security</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Holding blunt instrument</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Midlife Crisis</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> I'm a perfectionist</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> And perfect is a skinned knee</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> You're perfect, yes, it's true</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> But without me you're only you (you're only you)</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Your menstruating heart</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> It ain't bleedin' enough for two </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6873663295524380796?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-54263131721666060632009-03-03T08:32:00.000-08:002009-03-03T09:08:31.633-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Το Σάββατο πήγα σε πάρτυ και πέρασα πολύ ωραία. Μόνο που ένιωθα μια μικρή θλίψη κατά τη διάρκεια και αφού αυτό τελείωσε. Ένιωθα ότι γερνάω!Αυτό το πάρτυ σηματοδοτούσε ουσιαστικά το τέλος μιας εποχής.. το τέλος της ανεμελιάς και των φοιτητικών χρόνων..απο εδώ και πέρα η υπόλοιπη ζωή θα είναι σκατά.."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Μα δε μπορείς να ξέρεις πως θα έρθουν τα πράγματα στο μέλλον...Πώς φατάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια, 34 ετών?"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"......Φαντάζομαι θα έχω αποτύχει τις διαπροσωπικές μου σχέσεις και θα είμαι πιο γερασμένη...δε ξέρω, δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου μετά τα 30 που είναι μια ηλικία καμπή.Τότε, παίρνεις όλες τις ευθύνες και περιμένεις να παντρευτείς, να φύγεις απο τη μια σκλαβιά του σπιτιού των γονιών, στην άλλη του συζύγου..Διαφορετικά, αν δεν έχεις σταθερή σχέση, θα σε πρήζουν όλοι να αποκτήσεις και να παντευτείς και γενικά το κοινωνικό σου περιβάλλον είναι πολύ στανταρ οπότε αν δεν έχεις μόνιμη σχέση πέφτεις στη λούμπα". </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Αν θες πέφτεις στη λούμπα! <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δε ζούνε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Είναι θέμα επιλογών. </span>Ποιός λέει ότι μέχρι τα 30 πρέπει να έχεις παντρευτεί, να έχεις κάνει 2 παιδιά, το ένα αγόρι και το άλλο κορίτσι με 2 χρόνια διαφορά !? Από κάπου τα έχεις ακούσει αυτά, λέγε από που!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-" Ε να έχω μια ξαδέρφη ανύπαντρη και μια ζωή άκουγα : Η Μήνα πήγε 30 και δεν έχει παντρευτεί ακόμα, δεν πήγε καλά το προξενιό, να 35άρησε, να 40ρησε πάει τώρα!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Οι γονείς, σα γονείς έχουν άγχος για σένα, μην ενστερνίζεσαι εσύ όμως αυτό το άγχος, δεν είναι δικό σου". </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5426313172166606063?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-22688641896520509332009-03-03T08:20:00.000-08:002009-03-03T08:30:55.763-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Σύμφωνα λοιπόν με το σχήμα της εξάρτησης, είσαι ένα άτoμο που δεν εμπιστεύεται την κρίση του. Δεν παίρνεις πρωτοβουλίες και δεν αναλαμβάνεις ευθύνες. Πιστεύεις ότι δεν είσαι έτοιμη να τα βγάλεις πέρα μόνη σου και δε μπορείς να σκεφτείς τη ζωή σου χωρίς ορισμένους ανθρώπους γύρω σου και δε σου αρέσουν οι αλλαγές. Ακόμα, διαλέγεις σύντροφο με βάση την πατρική φιγούρα, ο οποίος (σύντροφος) σου συμπερεφέρεται σα να είσαι παιδί, πάντα του ζητάς τη γνώμη του ακόμα και αν δε είναι ειδικός, εκείνος πληρώνει πάντα, σου επιβάλλει την άποψή του και σε έχει βάλει στον κύκλο του ενώ εσύ είσαι πλήρως αποκομμένη απο τον δικό σου".</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Χμ...σχετικά με το σύντροφο, το μόνο που ισχύει είναι ότι μου φέρεται σα παιδί : Μου κάνει όλα τα χατήρια! Και δε με χαλάει".</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Για όλα τα υπόλοιπα όμως πρέπει να πεις "Μπορώ να το αλλάξω!" Ξεκίνα με μικρά πράγματα κάθε φορά". Πες "Μπορώ να το αλλάξω"!</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"........"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Σοβαρά, πες "Μπορώ να το αλλάξω"!</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"........"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Πες το!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"........"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2268864189652050933?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-10100938753780900132009-02-21T16:39:00.001-08:002009-02-21T16:39:27.596-08:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/RZoVPNgIXm0' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/RZoVPNgIXm0'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1010093875378090013?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-1756181354563226842009-02-21T16:07:00.000-08:002009-02-21T16:38:29.583-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">Δε θα μπορούσα με τίποτα να προσπεράσω το θάνατο ενός τύπου που δε γνώρισα ποτέ, ενός τύπου στον οποίο δε μίλησα ποτέ. Πέθανε λοιπόν ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης ενός από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα..τους Sentenced, o Miika Tenkula. Προβλήματα υγείας και κατάχρηση αλκοόλ. Γράφω όχι μόνο σαν φόρο τιμής, αλλά από ανάγκη, γι' αυτό άνοιξα και το blog εξάλλου για να λέω πράγματα που διστάζω να πω κατά πρόσωπο. Και ενώ λοιπόν πεθαίνει μια ακόμη φιγούρα, ένας ταλαντούχος άνθρωπος (για να μη φανώ κυνική) εγώ όπως πάντα, άρχισα να σκέφτομαι πέρα απο αυτό (μεγάλο ελάττωμα, έχω γεράσει πριν την ώρα μου). Άραγε ποιός έχει συνειδητοποιήσει τι είναι ο θάνατος και αν έχει σκεφτεί ότι κάποια μέρα θα πεθάνει. Γέρος, νέος, όμορφος, άσχημος, φτωχός, πλούσιος, έξυπνος, μορφωμένος, πετυχημένος, μεροκαματιάρης, μόνος, καταξιωμένος... στον θάνατο μπροστά είμαστε όλοι ίσοι..Πάντα απορούσα πως κάποιος μπορεί και παίρνει την απόφαση ν' αυτοκτονήσει, τι είναι αυτό που οπλίζει το χέρι του, που βρίσκει τη δύναμη, πως είναι δυνατόν να επιλέγει το θάνατο απο τη ζωή? Δεν έχει νόημα..μήπως η ζωή έχει? "Γιατί να πεθαίνεις αφού ζείς και γιατί να ζείς αφού θα πεθάνεις"? Κάπου είχα ακούσει ότι ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζώο που γνωρίζει ότι θα πεθάνει..Μεγάλη κατάρα! Νομίζουμε ότι μπορούμε να τον ξεγελάσουμε με μπότοξ, χρήμα, νοσοκομεία, παιδιά, θρησκεία και δε ξέρω τι άλλο...Αδύνατο...Τώρα που είπα θρησκεία, υπάρχει ζωή μετά το θάνατο? Μπούρδες...έχεις λοιπόν μια και μοναδική ζωή και αν τα σκατώσεις τι κάνεις? Δε συνεχίζω άλλο διότι έτσι δε θα τελειώσω ποτέ. Την πιο σοφή απάντηση στο ερώτημά μου την έδωσε ο φίλος μου.."Ποιό είναι το νόημα της ζωής"-"Το νόημα της ζωής είναι να μην κάνεις ποτέ αυτή την ερώτηση"! </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">Αφιερωμένο το τραγούδι λοιπόν σε όσους δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις (διότι μάλλον ξέρουν την απάντηση) και σε όσους ψυχοπλάκωσα. Miika "Καλή Αντάμωση?"</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-175618135456322684?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-87563056918044626862009-02-20T07:46:00.000-08:002009-02-20T08:18:26.599-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Aπό το τεστ βλέπω ότι το κυρίαρχο σχήμα σε σένα είναι αυτό της <span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:courier new;" >δυσπιστίας</span> : Πιστεύεις ότι όλοι οι άνθρωποι σε πλησιάζουν για κακό ή ότι έχουν κακές προθέσεις και κίνητρα σε αντίθεση με αυτό που δείχνουν. Μετά ακολουθούν αυτά της <span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:courier new;" >συναισθηματικής ανεπάρκειας</span>, της <span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:courier new;" >ευαλωτότητα</span> δηλ. φοβάσαι ότι κάτι κακό θα σου συμβεί ξαφνικά πχ να χάσεις χρήματα, να πάθεις ατύχημα ή να αρρωστήσεις και τέλος αυτό του <span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:courier new;" >κοινωνικού αποκλεισμού</span> δηλ. απομονώνεσαι, δεν κάνεις παρέες και αισθάνεσαι ότι δεν ανήκεις πουθενά ."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-(όπα! εδώ είμαστε) , "Δήλαδη λίγο απ' ολα (what a freak!)"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Έτσι συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-(και τώρα πρέπει να χαρώ δηλαδή?)</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Το σχήμα της ευαλωτότητας θα μπορούσε να οφείλεται και στην εμπειρία που είχες μικρή όταν πήγες να πνιγείς στη θάλασσα. Βρέθηκες σε κίνδυνο ξαφνικά, ένιωσες ανασφάλεια που σε παράτησε η δασκάλα σου μέσα στο νερό χωρίς να ξέρεις να κολυμπάς, σε τρόμαξε η αντίδραση των γονιών σου ενώ η παραλία ήταν γεμάτη κόσμο και ίσως γι' αυτό σήμερα να φοβάσαι μην πάθεις κάτι μπροστά σε κόσμο και "γίνεις ρεζίλι".</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Το ότι αυτό τον καιρό είσαι στεναχωρημένη και δε μπορείς να πηγαίνεις σε "χαρούμενα μέρη" συμβαίνει διότι δε μπορείς να διαχειριστείς το συναίσθημα της χαράς και δε ξέρεις πως να φερθείς. Όταν είσαι με το φίλο σου κάπου αισθάνεσαι ασφάλεια διότι οι υπόλοιποι δεν επικεντρώνονται "σε σένα" αλλά "σε εσάς".</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8756305691804462686?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-20957856580277231082009-02-19T09:36:00.000-08:002009-02-19T09:38:24.240-08:00http://silentcrossing.wordpress.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2095785658027723108?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-5453656952053671002009-02-19T07:28:00.000-08:002009-02-19T08:14:52.034-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SZ2DLzPyj2I/AAAAAAAAAC0/XCGsO8Me1ek/s1600-h/DSC00155.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SZ2DLzPyj2I/AAAAAAAAAC0/XCGsO8Me1ek/s320/DSC00155.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304540174870548322" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >Και το'χα πεί..."Είναι η τελευταία φορά!" Αλλά μάταια ... όταν με πρήζουν τόσο πολύ οι γονείς μου κάποια στιγμή και εγώ σαν άνθρωπος παραδίδω τα όπλα! Δεν άντεχε άλλο το νευρικό μου σύτημα..και βρέθηκα λοιπόν στην κοπή της πίτας του βουλευτή β' Αθηνών και νυν Υπουργού Παιδείας Αρη Σπηλιοτόπουλου :( </span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >Ξεκινήσαμε λοιπόν σαν μια χαρούμενη οικογένεια να τραβήξουμε για το Κάραβελ. Φάγαμε στη μάπα μία ώρα κίνηση με τον πατέρα μου στα πρόθυρα του εγκεφαλικού και με την πεποίθηση οτι δε θα προλάβουμε την "κοπι τι πίτα". Μας ξαμολά ο πατέρας έξω από το Κάραβελ και ψάχνει για θέση πάρκινγκ στο Παγκράτι (έλεος!). Ματαίως φυσικά, διότι μετά από 20 λεπτά με παίρνει στο κινητό και μου λέει ότι γυρίζει πίσω διότι δε βρίσει πάρκινγκ και να πάρουμε ταξί (ευκαιρία να δεί και τον Ολυμπιακό σπίτι να γελάσει και λίγο). </span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >Το τρομερό της βραδιάς ήταν το σκηνικό μέσα στο Κάραβελ. Φαντάζομαι πως κανείς δεν αντιλήφθηκε την αργοπορία μας διότι ο συνεδριακός χώρος, οι σκάλες, η είσοδος και το σαλόνι είχανε κατακλυστεί απο κόσμο! Κοίτα να δείς πόσοι άλλοι -χιλιάδες για την ακρίβεια- χαζοβιόληδες χαράμησαν το απόγευμά τους..Ο κόσμος είχε καλύψει τρια πατώματα, νέοι, γέροι, μαγκούρες, δαπήτες, γούνες, στρας, ξανθιές γκόμενες, στη σκάλα ο γραφικός, θα έλεγα, Γιώργος Βλάχος με το μπλοκάκι και το κινητό και κάπου στο τέλος της βραδιάς ο Πρέκας (ο γνωστός)! Μέτά από κανά δίωρο ξεχώρησε το χρώμα που είχε το χαλί διότι το μόνο που φαινόταν πριν ήταν μιλούνια ανθρώπων και καράφλες! Ασε, δε προλάβαμε ούτε ένα κομμάτι πίτα απο τα 1.500! Και δώσε χιαρετούρες ο Υπουργός και πάρε χαμόγελα και δε συμαζεύεται! Να μη σχολιάσω για το λόγο : "Είμαι υπερήφανος που είμαι νεοδημοκράτης, είμαι υπερήφανος που είμαι 'Ελληνας(...), το ερώτημα είναι ένα :Ανάπτυξη ή λαϊκισμός? Κώστας Καραμανλής ή Γιώργος Παπανδρέου?(...)" [ήμαρτον!]. Και κάπως έτσι πέρασε το απόγευμα με τα πόδια μου τούμπανο απο τα τακούνια και την ορθοστασία...έρχονται κι εκλογές, εκεί να δείς τι θα τραβήξω..Και αν είμαι (πολιτικώς) κιτς, μη με φοβάσαι!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-545365695205367100?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-70603714913218362692009-02-13T06:16:00.000-08:002009-02-13T06:22:37.481-08:00<span style="color: rgb(0, 204, 204);font-size:130%;" ><span style="font-size:13;">Στην Ελληνική δημοκρατία του 21ου αιώνα, με τα εκατοντάδες έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ κάθε άποψης, σύνθεσης και διαφορετικών συμφερόντων, </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);font-family:Times New Roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:13;">μια σημαντική είδηση δεν δημοσιεύτηκε ΠΟΥΘΕΝΑ. </span></span><br /><b style="color: rgb(0, 204, 204);"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;font-size:13;" >Και όταν λέμε πουθενά ευνοούμε ΠΟΥΘΕΝΑ!</span></span></b><span style="color: rgb(0, 204, 204);font-size:130%;" ><span style="font-size:13;"> </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);font-family:Times New Roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:13;">Και όποιος αμφιβάλει, ιδού οι μηχανές αναζήτησης ιδού και το ψάξιμο. </span></span><br /><p style="text-align: center; color: rgb(0, 204, 204);" align="center"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><br /></span></span><b><span style="font-size:6;"><span style="font-weight: bold;font-size:24;" >Γιατί; </span></span></b></p> <p style="text-align: center; color: rgb(0, 204, 204);" align="center"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:13;">Γιατί η είδηση αφορά το Mall του ομίλου Λάτση στο Μαρούσι.<br />Γι' αυτό το θέμα η λογοκρισία κρατά χρόνια, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο καθώς αφορά τελεσίδικη δικαστική απόφαση. </span></span> </p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 204, 204);" align="center"><b><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >Διαβάστε την είδηση (όπως ήρθε με mail) και την έκκληση που ακολουθεί: </span></span></b> </p><p style="text-align: center; color: rgb(0, 204, 204);" align="center"><b><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;font-size:13;" >------------------ Καταδίκη για το mall Athens στο πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου ------------------ </span></span></b><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:13;">Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL. </span></span><br /><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:13;">Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση. </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:13;">Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή. </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:13;">Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου. </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:13;">Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:13;">Άσχετα με το πόσο ενδιαφέρει η είδηση τον καθένα και την καθεμία μας, το γεγονός της ολοκληρωτικής της απάλειψης από τον τύπο, με χουντικά ποσοστά της τάξης του 100%, αποτελεί πρόκληση για τις ελευθερίες όλων μας. Αποτελεί ακόμα σαφή απόδειξη ότι μια δικτατορία οικονομικών συμφερόντων επιβάλλεται πιο ασφυκτικά παρά ποτέ στη ζωή μας και γράφει την ιστορία όπως γουστάρει. </span></span><br /></p><p style="text-align: center;" align="center"><span style="color: rgb(0, 204, 204);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"> </span></span><b style="color: rgb(0, 204, 204);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >Διαβάστε σχετικά με το Mall από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ (</span></span></b><a style="color: rgb(0, 204, 204);" rel="nofollow" target="_blank" href="http://galera.gr/magazine/modules/articles/print.php?id=68"><b><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >Ιανουάριος 2006</span></span></b></a><b style="color: rgb(0, 204, 204);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >, </span></span></b><a style="color: rgb(0, 204, 204);" rel="nofollow" target="_blank" href="http://galera.gr/magazine/modules/articles/print.php?id=97"><b><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >Φεβρουάριος 2006</span></span></b></a><b style="color: rgb(0, 204, 204);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >, </span></span></b><a style="color: rgb(0, 204, 204);" rel="nofollow" target="_blank" href="http://galera.gr/magazine/modules/articles/print.php?id=140"><b><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >Μάρτιος 2006</span></span></b></a><b style="color: rgb(0, 204, 204);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >)<br />Δείτε και κάτι ενδιαφέρον για τη </span></span></b><a style="color: rgb(0, 204, 204);" rel="nofollow" target="_blank" href="http://eleftheroutopia.wordpress.com/apolysh2-mall/"><b><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-size:18;" >λογοκρισία σχετικά με το Mall</span></span></b></a><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><br /></span></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7060371491321836269?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-50874637633171639592009-02-12T07:17:00.001-08:002009-02-12T07:17:15.740-08:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/e0150nG-eqc' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/e0150nG-eqc'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5087463763317163959?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-76247490027646305702009-02-10T08:46:00.000-08:002009-02-10T09:06:10.385-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Έχουμε τις <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:courier new;" >αυτόμετες σκέψεις</span>, οι οποίες στηρίζονται σε <span style="color: rgb(255, 153, 0);"><span style="font-family:courier new;">πεποιθήσεις</span> </span>που έχουμε, οι οποίες βασίζονται στα <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:courier new;" >"σχήματα"</span> που έχουμε μέσα μας. Αυτά, (τα σχήματα), έχουνε διαμορφωθεί απο τη γέννησή μας έως σήμερα και είναι τα πιο δύσκολα ν' αλλάξουμε. Στην περίπτωσή σου, οι αυτόματες σκέψεις σε πολλές περιπτώσεις, είναι αρνητικές, δηλαδή αμέσως σκέφτεσαι την αρνητική πλευρά των πραγμάτων, διότι βασίζεσαι στη πεποίθηση ότι δεν είσαι έτοιμη να τα καταφέρεις μόνη σου και να σταθείς στα πόδια σου. Άρα το δικό σου σχήμα είναι αυτό της μειονεκτικότητας! Πολλές φορές οι υπερπροστατευτικοί γονείς ευθύνονται γι 'αυτό, διότι το παιδί αισθάνεται ανίκανο και ότι δε μπορεί να τα καταφέρει μόνο του".</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Νομίζω ότι περνάω δεύτερη εφηβεία.Δε βγαίνω έξω απο το σπίτι, είμαι κλεισμένη στο δωμάτιο για να μη μιλάω με καέναν, και το μόνο που κάνω είναι να ακούω μουσική, να είμαι στον υπολογιστή και να διαβάζω".</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Γιατί?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Διότι δε θέλω να συζητήσω με κανέναν και να χρειαστεί να μιλήσω γι' αυτά που με αγχώνουν και με στεναχωρούν".</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Ναι αλλά έτσι δε λύνεις το πρόβλημα, το οποίο παραμένει και μάλιστα διαιωνίζεται καθώς έτσι κάθεσαι και λές "να δεν κάνω τίποτα άρα δεν είμαι ικανή για τίποτα". </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7624749002764630570?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-44304056755643941422009-02-08T10:37:00.001-08:002009-02-08T10:39:11.080-08:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object width="425" height="350"><param value="http://youtube.com/v/DKhnmUdmz74" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/DKhnmUdmz74" width="425" height="350"></embed></object></p><p style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">I'm just another soul for sale (?)</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4430405675564394142?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-65387417199191631382009-02-08T09:59:00.000-08:002009-02-12T07:26:27.803-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >Πες μου πως μπορώ να γλυτώσω απο τη βλάχικη, μικροαστική αντίληψη που θέλει μεζονέτα στο Γέρακα, φροντηστήριο ΑΣΕΠ και δημοσιο-υπαλληλίκι?........Έπρεπε να είχα φύγει όταν μπορούσα...Τώρα θα τα φάω όλα στη μάπα διότι σε αυτή τη χώρα αν δεν είσαι πλούσιος δεν έχεις άλλες εναλλακτικές.Καλά να πάθω!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6538741719919163138?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-61950297404052928302009-01-31T07:23:00.000-08:002009-01-31T07:38:57.728-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">Τώρα που δε δουλεύω ασχολούμαι καθημερινά με τη διπλωματική μου. Όσο καιρό δούλευα φαίνεται πως είχα παραμελήσει τις σπουδές μου με αποτέλεσμα να ξεπεράσω τα δύο χρόνια που απαιτεί το τμήμα για την απόκτηση του μεταπτυχικαού διπλώματος και τώρα τρέχω να τελειώσω. Δεν ξέρω πραγματικά πως πέρασε ο καιρός και πως μπόρεσα να αφήσω για λίγο στην άκρη αυτό που θεωρούσα ως το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής ή καλύτερα το σημαντικότερο πράγμα που είχα καταφέρει ποτέ στη ζωή μου. Τώρα λοιπόν που κάνω παύση από την εργασία, το μυαλό μου ηρέμησε και μπόρεσα να βάλω σε τάξη κάποια πράγματα. Η δουλειά στο δημόσιο, με έκανε να ξεχάσω ποιά πραγματικά είμαι. Είμαι ένας επιστήμονας! Ίσως να ακούγεται γελοίο μα αυτό είμαι. Μπορεί να είμαι "ανεπρόκοπη", άφγραγκη, άνεργη ή δε ξέρω τι άλλο, αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί να μου αφαιρέσει κανείς: Τη μόρφωση. Είχα χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου όταν στην δουλειά προσπαθούσαν να με υποβαθμίσουν λέγοντας μου πως τα πτυχία του πανεπιστημίου δε λένε τίποτα και πως δε μου έδιναν καμία αξία σε σύγκριση πάντα με εκείνους που επειδή ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και έπαιρναν 1000 ευρώ νόμιζαν ότι είχανε πιάσει τον πάπα από ..ξέρετε από που...ίσως και εγώ να υποβάθμιζα τον εαυτό μου βλέποντας με να κάνω ακριβώς την ίδια εργασία με άτομα που είχανε τελιεώσει το γυμνάσιο! Και αναρωτιέμαι αυτό πραγματικά θέλω? Μια εξασφαλισμένη δουλειά που σε δέκα χρόνια θα με οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στα ψυχοφάρμακα?</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">Σε αυτή τη δουλειά θα ξαναγυρίσω..διότι οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά δε θα ξεχάσω ποιά είμαι και τι θέλω...γιατί όπως λέει και ένα σοφό ρητο "Εγώ προσδιορίζω τον εαυτό μου"!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6195029740405292830?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-58294183144939282912009-01-27T08:30:00.000-08:002009-01-27T08:42:26.917-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Χτές πήγα μόνη μου σινεμά! Είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό μια πλούσια κυρία να λέει ότι πηγαίνει μόνη της σινεμά και αυτό συνεπάγεται ότι τα έχει βρεί με τον εαυτό της...."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Είναι καλό το ότι πήγες μόνη διότι κατά κάποιο τρόπο σημαίνει ότι αφιερώνεις χρόνο στον εαυτό σου, αλλά από την άλλη σημαίνει ότι είσαι μοναχικός άνθρωπος..."</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-(Σώπα!)</span><br /><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Δεν είναι συμβιβασμός να περιμένεις τον γκόμενό σου να γυρίσει απο φαντάρος, είναι επιλογή, δεν το κάνεις γι' αυτόν, το κάνεις για σένα!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-(Φέρτε μου κάτι πρόχειρο να της πετάξω στο κεφάλι!)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5829418314493928291?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-41332509938004351002009-01-27T08:29:00.000-08:002009-01-27T08:30:34.963-08:00<div style="text-align: justify;"><b style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">ύπουλος -η -ο</b><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> [ípulos] </span><a style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);" href="javascript:rIU('dl',%20'%CE%955',%20true)">Ε5</a><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> </span><b style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">:</b><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> που κάτω από μια φαινομενικά φιλική και καθησυχαστική εμφάνιση και συμπεριφορά κρύβει υποκρισία και δολιότητα: ~</span><i style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> εχθρός / σύμμαχος. Ύπουλη γυναίκα.</i><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> ||</span><i style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> Ύπουλη αρρώστια,</i><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> που εκδηλώνεται μόνο σε προχωρημένο στάδιο. </span><i style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">Παίζει ύπουλο παιχνίδι,</i><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> χωρίς να εφαρμόζει τους συμφωνημένους κανόνες. </span> <b style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">ύπουλα</b><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> ΕΠIΡΡ. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-4133250993800435100?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-30649807250906850772009-01-24T09:03:00.000-08:002009-01-31T07:39:24.120-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >"Καθώς στεκόμουν ακίνητος, αγναντεύοντας το φεγγάρι να σέρνεται ψηλά στον ουρανό, κι αφουγραζόμουν τα τελευταία ψιθυρίσματα της γής να σβήνουν μέσα στη βορεινή γαλήνη, ένιωσα να τυλίγει το πνεύμα μου ο πέπλος μιας αιώνιας μοναξιάς. Τότε κατάλαβα τι ήμουν, τι ήταν γραφτό μου να' μαι παντοτεινά - ΜΟΝΟΣ, ΕΝΑΣ, ενάντια στον κόσμο".</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >(η εσωτερική αναζήτηση προφανώς και συνεχίζεται).</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3064980725090685077?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-1230341938562241672009-01-24T09:00:00.000-08:002009-01-24T09:02:02.135-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 204, 204);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Τίποτα ίδιαίτερο (μετά από αρκετό καιρό), μονάχα συμβουλές αντιμετώπισης ύπουλης αδερφής γκόμενου. </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-123034193856224167?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-83586098377099901602009-01-14T06:05:00.000-08:002009-01-14T06:12:48.271-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 204, 204);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Η πρώτη αποκάλυψη έγινε...Για ποιό λόγο φοβάμαι να κάνω λάθος? Φοβάμαι την αποτυχία? Φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω? Απάντηση : Διότι όταν με διάβαζε ο πατέρας μου, στο δημοτικό, φώναζε διαρκώς όταν δεν έλεγα σωστά το μάθημα. Φοβόμουν να απαντήσω κάτι λάθος καθώς το κλίμα ήταν άκρως τρομοκρατικό και πρσπαθούσα γενικότερα να αποφύγω τις καρπαζιές.</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Ενδιαφέρον......</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8358609837709990160?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-71431012536918152772009-01-10T13:51:00.000-08:002009-01-10T13:55:17.018-08:00<div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >Baby, have you seen, there is a snake in our paradise</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > A serpent that's wriggling between us</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > and freezing our feelings to ice</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > And with each drop of blood we bleed because of this</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > something so precious dies and it feels it really is...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing Me Killing You</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing all we have</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > As our loves wither away</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Burning Me Burning You</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Burning us to ash</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Drowning us in a sea of flames</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Darling, do you feel, there is a storm coming our way</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > The burning light between us is already starting to fade</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > And with each drop of blood our shattered hearts ever bleed</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > something so precious dies and is lost eternally</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing Me Killing You</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing all we have</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > As our loves wither away</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Burning Me Burning You</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Burning us to ash</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Drowning us in a sea of flames</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Each teardrop from your eyes</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Makes something inside me die</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Each of these days that draws us apart</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Takes a piece from my </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Takes a piece from my heart</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Kill me kill me kill me again with your love</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > and chase the storm away</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Bring me bring me bring me the end with your love</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > and haunt the demons away</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing Me Killing You</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing Me Killing You</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Killing all we have</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > as our loves wither away</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Burning Me Burning You</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Burning us to ash</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > drowning us in a sea of flames</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Kill me kill me kill me again with your love</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > and chase the snake away</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > Bring me bring me bring me the end with your love</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" > and haunt the serpent away</span><br /><br /><br /><br />(<span style="color: rgb(0, 204, 204);">δε μπορώ να φανταστώ ότι αυτούς τους στίχους τους έχει γράψει άντρας)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7143101253691815277?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-89337044603990780152009-01-05T09:02:00.000-08:002009-01-05T09:12:49.854-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Γιατί, για παράδειγμα δε θες να κάνεις πια διδακτορικό? Γιατί φοβάσαι ότι θα αποτύχεις.Και τι θα γίνει αν αποτύχεις?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Θα νιώσω άσχημα με τον εαυτό μου και θα γίνω ρεζίλι!"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Και τι πάει να πεί θα γίνεις ρεζίλι?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Δε ξέρω...ότι είμαι βλάκας ή άχρηστη... καλά πως φτάσαμε εδώ?"</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Δε φτάσαμε, έφτασες!"</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Το ότι σε είπε η προϊσταμένη ανεπρόκοπη και εσύ δεν αντέδρασες σημαίνει ότι ίσως μέσα σου να αισθάνεσαι ότι είσαι ανεπρόκοπη....χωρίς αυτό βέβαια να είναι αλήθεια."</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"..........(ευτυχώς!)"</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Αισθάνομαι ότι θες να κάνεις πράγματα αλλά εσύ μπλοκάρεις τον εαυτό σου και πρέπει να βρείς γιατί το κάνεις αυτό.....ο εαυτός μας είναι το εμπόδιο και όχι οι άλλοι."</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8933704460399078015?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-87965081662545482432008-12-16T11:11:00.000-08:002008-12-16T11:13:44.093-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SUf9fP4AcYI/AAAAAAAAACQ/5kd8SmbbDic/s1600-h/DSC00120.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SUf9fP4AcYI/AAAAAAAAACQ/5kd8SmbbDic/s320/DSC00120.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280467801394409858" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; font-family: verdana; color: rgb(51, 153, 153);">Το καλύτερο μπαλκόνι τησ Αθήνας....Το δικό μου :D</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8796508166254548243?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-68717943766438350762008-12-16T11:05:00.000-08:002008-12-16T11:08:41.908-08:00<span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Σπάσε το φαύλο κύκλο!"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-(?)</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-"Δε νιώθω αρκετά καλή-->Δεν προσπαθώ-->Δεν πετυχαίνω-->Δε νιώθω αρκετά καλή"</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">-(Και πως τον σπαμε αυτόν τώρα??)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6871794376643835076?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-23653590100290866302008-12-09T12:02:00.000-08:002008-12-16T11:05:13.981-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >Εγώ απλά έβλεπα τηλεόραση. Δεν είμαι με κανέναν. Πολύ καλός αποπροσανατολισμός. Εδώ μιλάμε για δολοφονία ενός παιδιού απο έναν ηλίθιο , όργανο της τάξης. Τι σχέση είχαν οι καταστροφές στο κέντρο της πόλης? Αφορμή η δολοφονία και αιτία η ένδεια. Συμφωνώ. Γιατί όμως θέλουν να στρέψουν την προσοχή μας στους βανδαλισμούς αντί στην ουσία του γεγονότος της δολοφονίας? Δεν είμαι με κανέναν. Η άρνησή μου στα πράγματα γενικότερα προέρχεται απο τη βεβαιότητά μου ότι όλα θα γίνουν όπως ήταν πρίν. Τα ίδια χάλια . Το ίδιο κατεστημένο. Το μόνο που θα κάνει τη διαφορά θα είναι τα 15χρονα στο Σύνταγμα που την έπεσαν στους μπάτσους με νεράτζια. Σίγουρα κάτι μέσα τους θα έχει αλλάξει και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Αυτό που θα αλλάξει τώρα πια θα είναι και η μητέρα του παιδιού που τώρα πια θα έχει μόνο τις φωτογραφίες του γιού της να κοιτά. Όλα τα άλλα το ίδιο κατεστημένο. Η άρνησή μου να πάω με τον έναν ή με τον άλλο είναι ότι με κάνει και εμένα κομμάτι του κατεστημένου...και αυτό είναι το πιο βαρύ απ' όλα.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2365359010029086630?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-13126329192275270012008-12-03T09:10:00.000-08:002008-12-03T09:19:07.503-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(51, 153, 153);"><span style="font-family: verdana;">-"Το άγχος σου για το φίλο σου, τη δουλειά και το μεταπτυχιακό προέρχεται απο το φόβο σου να αποτύχεις....Αυτό συμβαίνει επειδή μέσα σου αισθάνεσαι αδύναμη και ευάλωτη ανεξαρτήτως τι δείχνεις προς τα έξω και αυτό με τη σειρά του προκύπτει απο το αίσθημα της αδικίας που μου έχεις πεί ότι σε κυνηγάει απο παιδί."</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1312632919227527001?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-65052007472494320302008-11-25T12:17:00.000-08:002008-11-25T12:21:30.628-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SSxd5n-F0AI/AAAAAAAAACA/Gy3B-9k8zO4/s1600-h/PB230209.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SSxd5n-F0AI/AAAAAAAAACA/Gy3B-9k8zO4/s320/PB230209.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272692508307345410" border="0" /></a><br /> <span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);"> γιουπιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6505200747249432030?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-86744036897882584552008-11-25T12:00:00.000-08:002008-11-25T12:13:20.230-08:00-<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >"Οι τρόποι που διαχειριζόσουν τις δύσκολες καταστάσεις ως παιδί διαμορφώνουν την ιδιοσυγκρασία σου ως ενήλικας και μπορεί οι τρόποι αυτοί να μην είναι πλέον αποτελεσματικοί"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Παρατήρησα πως όταν αναφέρεσαι σε πράγματα που σε αγγίζουν γελάς!"-"Α ναι?" -"Είναι σα να θες να ξορκίσεις το κακό...ξέρεις το γέλιο αποτελεί ένα μηχανισμό άμυνας".</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >-"Την προηγούμενη φορά μου είπες οτι θεωρείς τον εαυτό σου σκληρό σωστά?"-"Ναι και κακό"-"Πως είναι λοιπόν δυνατόν αφού εισαι κακό άτομο να σου έχει μείνει στο μυαλό ένα τόσο γλυκό περιστατικό από την παιδική σου η</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">λι</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);font-family:verdana;" >κία</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 204, 204);">?".</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8674403689788258455?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-60767304424758995352008-11-19T03:08:00.000-08:002008-11-19T03:12:53.110-08:00<span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>-"Τα έχεις όλα μέσα στο μυαλό σου σε τετραγωνάκια".</strong></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>-"Σου έρχονται στο μυαλό μόνο τα μειονεκτήματα του χαρακτήρα σου, κάτι σημαίνει αυτό..."</strong></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>-"Πες μου πως αισθάνεσαι"--"Χμ....δε ξέρω...βαρεμάρα ίσως"--"Η βαρεμάρα δεν είναι συναίσθημα!"</strong></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6076730442475899535?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-25680691634885391102008-10-11T12:04:00.000-07:002008-10-11T12:51:48.054-07:00<div style="text-align: justify; font-family: verdana; color: rgb(51, 153, 153);"><span style="font-weight: bold;">Δε ξέρω τι μου συμβαίνει νομίζω πως βαριέμαι αφόρητα πως δε θέλω να κάνω τίποτα γιατί δε μου αρέσει τίποτα. χθές ήταν τα γενέθλια μιας φίλης μου και μαέβγαλε για φαϊ.ςόλο το βράδυ δεν έκανα τίποτε άλλο απο το να τρώω να τρώω ασταμάτητα είχα φάει σχεδόν τη διπλάσια ποσότητα απο όλους. σκέφτομαι να βάψω τα μαλλά μου πλατίνα δεν ξέρω πως θα είμαι μάλλον σαν καραγκιόζης. πιο πολυ όμως θέλω να ουρλιάξω να ουρλιάξω πολύ δυνατά αλλιώς θα τρελαθώ. καμιά φορά το μυαλό μας παίζει παιχνίδια και μας βασανίζει. δεν ξέρω τι γίνεται με το δικό μου, όμως δεν αντέχω οι μόνες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι νυστάζω- πλήττω -βαριέμαι. πρίν λίγους μήνες πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου και η επιστροφή σε αυτό με τρομάζει. ο γλυκός μου φίλος είναι φαντάρος και έχει άλλους 10 μήνες μπροστά του . η δουλειά μου είναι ηλίθια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 29 δεκεμβρίου όποτε και θα φύγω. και διάβασμα πολύ διάβασμα. η δουλειά φταίει--εγώ δεν ήμουν για δημόσια υπηρεσία --τελειώνει η σύμβασή μου και παρόλο που θέλω να τρέξω όσο πιο μακριά γίνεται δεν έχω που να πάω. ναι αυτό είναι το πρόβλημα! δεν έχω που να πάω, σα να ξέμεινα από όνειρα σα να έμεινα ξαφνικά μόνη μου δε ξέρεω που σταματάω και που ξεκινάω . ξυπνάω το πρωί και ξέρω πως τίποτε διαφορετικό δε θα συμβεί ή αν συμβεί δεν θα είνια για καλό. "κάθε μέρα είνια μια καινούρια ημέρα" -σκατά ! εμένα όλε ίδιες μου φαίνονται.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2568069163488539110?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-52365048912064717022008-09-26T02:56:00.001-07:002008-09-26T03:02:43.564-07:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>Τα νέα της κηδείας δεν ήταν ίσως αυτό που περίμενα και δεν χέρω αν με ικανοποιούν κιόλας. Απ' όσο έμαθα στην κηδεία έγινε χαμός από κόσμο και στεφάνια (!) μάλιστα εκφώνησε λόγο και ο δήμαρχος εκεί (!). Και η συζήτηση της αδερφής μου με τη μάνα μου : "Τι να το κάνεις? Να έχει κόσμο στην κηδεία του, ενώ μια ζωή ήταν μόνος?"---"ε πως! δείχνει ότι ίσως είχε φίλους και ότι τον τίμησαν". </strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong></strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>Εγώ δεν χέρω τι να πώ. Όταν πεθαίνεις νομίζω ότι τίποτα δεν σε απασχολούν τέτοια θέματα.</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5236504891206471702?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-81186410320435354202008-09-24T11:34:00.000-07:002008-09-24T12:07:28.933-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(51, 153, 153);">Οι φοβερότερες ενοχές...Ποτέ δεν μ' ενδιέφερε η συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους, ποτέ. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται τύψεις μόλις μιλήσουν άσχημα σε κάποιον ή αν του κάνουν κάτι επίσης άσχημο και τον πληγώσουν, και ζητούν συγγνώμη. Τώρα τελευταία το παθαίνω κι εγώ αυτό. Ζητάω συγγνώμη όποτε νομίζω ότι παραφέρθηκα, και αυτό, τέλος.<br />Τις πιο φοβερές ενοχές, παρτήρησα ότι τις έχω όταν γίνεται κηδεία και δεν είμαι εκεί. Δεν ξέρω νομίζω ότι ο νεκρός με βλέπει και με κρίνει. Ίσως κρίνω εγώ τον εαυτό μου και πολυ αυστηρά μάλιστα. Στις κηδείες δεν πηγαίνω παρόλο που μπορεί να τριγυρνάει στο μυαλό μου συνεχώς και με θλίψη ο αποθανών. Ίσως δεν έχω συμφιλιωθεί ακόμα με την ιδέα του θανάτου και δε νομίζω οτι θα το κάνω ποτέ. Με τρόμο σκέφτομαι την ημέρα που θα χάσω κάποιον πολύ δικό μου.<br />Ο θείος μου ο Γιώργος, αδερφός της γιαγιάς μου πέθανε σήμερα. Ογδόντα ετών και κάτι, κοντά στα δύο μέτρα, φανατικός κομμουνιστής μέχρι το τέλος και μόνος. Μεγάλωσε μόνος, νόθο παιδί στην Κοκκινιά, στα προσφυγικά. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν είχε καιρό "προείχαν οι αγώνες"-αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα.<br />Τον είχαμε επισκευτεί με τους παππούδες μου μια φορά, στο ίδιο σπίτι στην Κοκκινιά. Αυτή τη στιγμή τη θυμάμαι σα να ήταν χτές. Δημοτικό πρέπει να πήγαινα. Είχε τηγανίσει ψάρια και μόλις μπήκα μέσα αντί να του πώ ένα γειά, είπα ότι το σπίτι του βρωμούσε ψαρίλα. Και εκείνος γέλασε. Μετά μας πήγε σε ένα μαγαζί με καραμέλες και μας είπει να πάρουμε ότι θέλουμε. Νομίζω πως δεν τον ξαναείδα από τότε. Συνέχιζε να μας στέλνει γλυκά, εμένα και της αδερφής μου όποτε τον επισκεπτόταν η γιαγιά.<br />Δεν ξέρω γιατί αλλά κάποια πράγματα μου καρφώνονται στο μυαλό ή μάλλον στην ψυχή μου και δε λένε να βγούνε με τίποτα. Και ούτε θέλω. Αυτές οι αναμνήσεις είναι μέσα μου και δικές μου και δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω.<br />Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον θείο μου. Μπορείς να βρείς πολλες δικαιολογίες για να μην πάς σε μια κηδεία. Εγώ βρήκα μία : Δουλεύω. Αλλά αυτό δε με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα. Ούτε η παρουσία μου στην κηδεία θα ήταν εξιλεωτική.<br />Θείε πάντα θα έχεις μια θέση στην καρδιά μου. Καλό ταξίδι! <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8118641032043535420?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-81413136764604627332008-09-09T08:39:00.000-07:002008-09-09T09:05:44.500-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 153, 153); font-family: verdana;">Ένας χείμαρρος κατά πάνω μου...έτσι αισθάνομαι. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έχω πια αυτοπεποίθηση για τίποτα και όλη μου η διάθεση έχει καταρρεύσει. Όχι δεν είναι ο δεκάλογος τησ κλάψας. Δεν είμαι αχάριστη, δόξα τω θεό είμαι υγιής και έχω ακόμη δίπλα μου αυτούς που αγαπώ. Μήπως όμως έτσι παρηγορούνται οι αποτυχημένοι? Αποτυχημένος....Μεγάλη κουβέντα. Ποιός μπορεί να είναι στην πραγματικότητα και γιατι? Είμαι 23 ετών, μεταπτυχική φοιτήτρια, εργαζόμενη (όχι σε δουλειά της προκοπής, αλλά δεν πείμενω και θαύματα), και όμως αισθάνομαι αποτυχημένη, ανύμπορη να βρώ λύσεις και αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Ποιά είναι η αποτυχία μου και πως μπορώ να βγώ από αυτή? Πρίν ενάμιση χρόνο έψαχνα για δουλειά (με όλα τα παραπάνω προσόντα + proficiency + άλλη γλώσα) και δε μπόρεσα να βρώ τίποτε...ούτε σε σούπερ μάρκετ, ούτε σε μαγαζί με απορρυπαντικά, ούτε σε εταιρεία ως γραμματέας πουθενά. Και να φανταστείς ότι ήμουν η καλύτερη φοιτήτρια όταν αποφοίτησα--τώρα πια μόνο οι φωτογραφίες μου έχουνε μείνει ως κάτι χειροπιαστό της επιτυχίας μου. Σε ένα χρόνο περίπου θα έχω και το μάστερ στα χέρια μου και στον τοίχο του σπιτιού μου. Ντρέπομαι όμως να το λέω..αισθάνομαι ηλίθια, ναι ηλίθια που παιδεύτηκα για το τίποτε, για κανένα αντίκρυσμα. Βέβαια έχω ακόμη την προσωπική και ηθική ικανοποίηση, μόνο αυτό μου μένει και κανένας δεν πρόκειται να μου το πάρει. Αυτό είναι ΤΟ ΔΙΚΟ μου κατόρθωμα. Όμως, αισθάνομαι ηλίθια....τι άλλο μπορώ να κάνω όταν απόφοιτη Λυκείου με lower μονιμοποιήθηκε στον ΟΤΕ με μισθό 1000 ευρω? Εννοείται ότι ήταν με σύμβαση έργου και εννοείται ότι είχε μπεί με μέσο. Η ειρωνία της τύχης είναι ότι μπήκε επί ΠΑΣΟΚ και μονιμοποιήθηκε επί ΝΔ. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 153, 153); font-family: verdana;">Σήμερα δε μπορούσα να γλιτώσω απο τον χείμαρρο της υποτιθέμενης αποτυχίας μου και της ηλιθιότητάς μου, δεν πήγα στο γραφείο και σαν την τρελή γυρνούσα στην Αθήνα και στη σχολή μου που τόσο αγαπώ παρά τη μιζέρια της. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 153, 153); font-family: verdana;">Παρόλο που αισθάνομαι έτσι έχω υποσχεσθεί στον εαυτό μου ποτέ μα ποτέ να μη δώσω την ικανοποίηση στους άλλους ότι λύγισα, ότι εγκατέλειψα τον ιδεαλισμό μου και τον αγώνα μου... Όχι δε μπορώ να προδώσω έτσι τον εαυτό μου. Με σκέφτομαι σε λίγα χρόνια ως υποψήφια διδάκτωρ να δουλεύω σε τελειωμένο μπαρ στο Μεταξουργείο για να τα βγάλω πέρα γιατί ήδη έχω βαρεθεί τους τεμενάδες και τα παρακάλια στον κάθε καραγκιόζη. Τις σπουδές μου δε θα τις εγκαταλείψω ποτέ---δε ξέρω που θα με οδηγήσουν επαγγελματικά--μάλλον πουθενά γι αυτό κρατώ στο πρόγραμμα το κωλόμπαρο. Υπό έναν όρο---να με αφήσουν να κρεμάσω στον τοίχο τους τα πτυχία μου :D </span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold; font-family: verdana;">ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΛΥΓΙΣΩ ΠΟΤΕ</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8141313676460462733?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-32406011936653890562008-08-06T02:40:00.000-07:002008-08-06T02:46:30.750-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SJlyBCTNKMI/AAAAAAAAABk/WNatUp0XNP0/s1600-h/DSC00030.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231337804290402498" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SJlyBCTNKMI/AAAAAAAAABk/WNatUp0XNP0/s320/DSC00030.JPG" border="0" /></a><br /><div><strong><span style="color:#339999;">Γραμμένο στον τοίχο έξω απο το γραφείο του</span></strong></div><div><strong><span style="color:#339999;">εισαγγελέα, στο Πρωτοδικείο Αθηνών.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-3240601193665389056?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-56553994702153712792008-08-05T00:21:00.000-07:002008-08-05T01:12:14.164-07:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>Πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά μου, μια μικρή στάση στο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων στους Αμπελόκηπους...μια μικρή προσευχή..ένα κερί..και μια ησυχία πολύ διαφορετική από τις άλλες...μια γαλήνη μέσα στη βουή του δρόμου...ένας μικρός κήπος, η νεοκόρησα που μάζευε τα ξερόχορτα, το άδειασμα της ψυχής για τρία λεπτά, ένας φαντάρος που φεύγει, μια επιχείρηση που ξεκινά, μια προσδοκία...</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5655399470215371279?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-5112432076009676712008-07-11T00:28:00.001-07:002008-12-09T15:41:42.085-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SHcMCvOuBBI/AAAAAAAAABc/ePhKsAUCZ5Q/s1600-h/DSC00018.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SHcMCvOuBBI/AAAAAAAAABc/ePhKsAUCZ5Q/s320/DSC00018.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221655534136853522" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SHcL2SHUEoI/AAAAAAAAABU/QPNy2IvwpTY/s1600-h/DSC00019.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SHcL2SHUEoI/AAAAAAAAABU/QPNy2IvwpTY/s320/DSC00019.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221655320162734722" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-511243207600967671?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-69617994708260550322008-07-10T23:01:00.001-07:002008-07-10T23:01:33.969-07:00<div><embed src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" flashvars="mode=preview&amp;previewLayout=white&amp;username=ozon&amp;docName=ozonbbb&amp;documentId=080627102535-332a301ce710494cb044cb3822101a50" style="width:425px;height:301px" name="flashticker" align="middle"></embed><div style="width:425px;text-align:left;"><a href="http://issuu.com" target="_blank"><img src="http://static.issuu.com/webembed/previewers/style1/v1/m1.gif" border="0" /></a><a href="http://issuu.com/ozon/docs/ozonbbb?mode=embed&amp;documentId=080627102535-332a301ce710494cb044cb3822101a50" target="_blank"><img src="http://static.issuu.com/webembed/previewers/style1/v1/m2.gif" border="0" /></a><a href="http://issuu.com/embed/guide?documentId=080627102535-332a301ce710494cb044cb3822101a50&amp;width=425&amp;height=301" target="_blank"><img src="http://static.issuu.com/webembed/previewers/style1/v1/m3.gif" border="0" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-6961799470826055032?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-88440486202846708742008-07-10T02:27:00.000-07:002008-07-10T02:55:49.309-07:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#339999;"><strong>Και ναι το τηλεφώνημα έγινε. Και η δική μου απάντηση ήταν αρνητική..για κάτι που νόμιζα ότι το ήθελα πολύ. Οι λόγοι άρνησής μου λογικοί. 'Η μήπως η προκατάληψή μου έκανε τους λόγους δικαιολογημένους : Έξοδα εξ ολοκλήρου δικά μου, πολλές ώρες εργασίας και χρήματα όχι αρκετά, σε μία ξένη χώρα, σε μία ξένη ήπειρο. Το δέλεαρ η ανεξάρτητη ζωή σε μία χώρα 21 ώρες μακριά...την Ιαπωνία. Είχα λοιπόν πρόταση να δουλέψω σαν επιτόπιο προσωπικό στο γραφείο του ΕΟΤ στην Ιαπωνία. Και είπα όχι. Για να είμαι ειλικρινής σε κάποια φάση είχα αποφασίσει να πάω και είχα βυθιστεί σε μία θάλασσα μελανχολίας και κλάματος (!). Βρήκα όμως αφορμή να αλλάξω γνώμη και ακόμα πιστεύω πως σωστά είχα τις αντιρρήσεις μου και πως σωστά αποφάσισα. Αυτό που μου στοίχισε από αυτήν την ιστορία δεν είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι για μένα πλέον το κεφάλαιο Ιαπωνία έκλεισε, κάτι που σημαίνει ότι ήρθε ο καιρός να σταματήσω τα μαθήματα Ιαπωνικών τα οποία παρακολουθώ τα τελευταία έξι χρόνια, ούτε ότι κλώτσησα μια σπουδαία ευκαιρία (?). Αυτό που μου στοίχισε είναι η σκέψη για το πότε ξανά θα έχω την αίσθηση ότι κάτι καινούριο, κάτι νέο υπάρχει, σχεδιάζεται, κάτι διαφορετικό από την καθημερινή σαπίλα. Το ζήτημα είναι αν θα μπορέσεις να κάνεις την υπέρβαση και να ακολουθήσεις αυτό το "καινούριο". Εγώ πάντοτε ήμουν συντηρητική στις αποφάσεις μου και δυστυχώς δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που είμαι. Δε μπορώ να αφήσω πράγματα πίσω με τα οποία έχω ταυτίσει τον ευατό και την ύπαρξή μου. Η μητέρα μου λέει πως αυτό είνια δειλία. Εγώ δεν το νομίζω. Απλά είναι μία επιλογή, η δειλία φαίνεται στα δύσκολα. Η ζωή συνεχίζεται...οι επιλογές δεν είναι το δύσκολο κομμάτι της ζωής αυτής....η μήπως είναι?</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-8844048620284670874?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-5132352090138756212008-05-12T03:28:00.000-07:002008-05-12T23:19:12.467-07:00<div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">ΟΚ είσαι Αλβανός και τι έγινε? Γιατί δεν το ομολογείς ενώ όλοι το έχουνε καταλάβει? Γιατί να ντρέπεσαι? Επειδή είχες φάει πίκρα από κάποιους ---και ακόμα μπορεί να τρώς? Βλακεία. Μιλούσε η αδερφή μου χτές msn μα κάποιον που γνώρισε στο irc. Όλα καλά, το παλαικάρι ιδιαίτερα συμπαθητικό, μέχρι που είχε την τρομερή ιδέα να μιλήσει στο μικρόφωνο. Πές μου τώρα εσύ τι το ήθελε! Με τη μία καρφώθηκε. Οκ κανένα πρόβλημα, αλλοδαπός και από ότι φαίνεται απο την κοινή πείρα και λογική των πραγμάτων, Αλβανός υπήκοος. Οκ. Γιατί όμως να λές πως είσαι απο τα Γιάννενα! Γιατί να ντρέπεσαι για την καταγωγή σου? Σίγουρα ο τύπος θα είχε φάει τρελή απόρριψη στο παρελθόν! Και το θέμα μου, εκτός απο την ντροπή που μπορεί να νιώθει ένα παιδί 23 χρονών που είναι Αλβανός, σχετίζεται με εμάς, τους υπόλοιπους, "μη - Αλβανούς". Η αδερφή μου, μου είπε ότι ποτέ δε θα μπορούσε να ερωτευτεί Αλβανό, όχι γιατί είναι Αλβανός, αλλά γιατί δεν υπάρχει καθόλου επαφή. Και εγώ αναρωτιέμαι αν εμείς δεν αφήνουμε - δεν επιτρέπουμε- στον εαυτό μας να ερωτευετεί κάποιον αλλοδαπό - μετανάστη ή Αλβανό εν προκειμένω...Δεν ξέρω γιατί έχουμε κολλήματα σχετικά με την εθνικότητα κάποιου, καθώς τις περισσότερες φορές, έχουμε ακούσει και δεν έχουμε υποστεί εμείς οι ίδιοι προσωπικά κάτι άσχημο απο εκείνους. Τόσο βαθιές είναι οι ρίζες του ρατσισμού? Ακόμα και σε νέους ανθρώπους?</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-513235209013875621?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-74243259154714013172008-05-07T00:36:00.001-07:002008-05-07T00:36:28.478-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/WFzX4aUD0kY' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/WFzX4aUD0kY'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-7424325915471401317?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-27506441235893504302008-05-06T01:57:00.000-07:002008-12-09T15:41:42.459-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SCAiC1uDu9I/AAAAAAAAAA0/aGDDJDpsBDg/s1600-h/19280.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197191402160896978" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/SCAiC1uDu9I/AAAAAAAAAA0/aGDDJDpsBDg/s320/19280.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Κυριακή 4/5/2008. Η απόλυτα καμμένη ημέρα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Όλη τη μέρα άκουγα Sentenced--τρελό κόλλημα-- και έβλεπα video στο youtube. Τις τελευταίες μέρες βασανίζομαι απο τρελές αϋπνίες. Έτσι, το Σάββατο το βράδυ γύρισα αργά και κοιμήθηκα ελάχιστα, καθώς δε μπορούσε να με πάρει ο ύπνος και την επομένη ήμουν σαν βαμπίρ. Δε μπορούσα να γράψω στον υπολογιστή και γενικότερα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Για αυτό και το' ριξα στη σοκολάτα και στα τσιγάρα---μετά από μεγάλο διάστημα αποχής. Εφόσον προσπάθησα να κοιμηθώ το μεσημέρι και φυσικά δεν το κατάφερα, κατά τις 7 το απόγευμα ήπια μια μπύρα και έτσι μπόρεσα τουλάχιστον να τελειώσω τη μισή δουλειά στον υπολογιστή. Ευτυχώς τη Δευτέρα στη δουλειά ήμουν μια χαρά. Χτές το βράδυ όμως ο ύπνος μου ήταν και πάλι χάλια. Μπορεί να φταίει και ο καιρός. Μπορεί να φταίνε και οι Sentenced! Εγώ πάντως μαι φορά δεν μπορούσα και πάλι δε μπορώ να κοιμηθώ. Απο την άλλη, δεν έχω και κάτι σοβαρό να με απασχολεί ώστε να το αποδώσω εκεί. Τελοσπάντων. Όπως έλεγε και ο θείος μου, ο πολύς ύπνος δεν χρειάζεται, θα πεθάνουμε και θα κοιμόμαστε συνέχεια. Κάτι ήξερε....</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-2750644123589350430?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-56790881663819415802008-04-23T00:01:00.000-07:002008-05-07T00:55:42.557-07:00<div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Συνέβη και αυτό...Καινούριο πόστο στη δουλειά, ευτυχώς πολύ καλύτερο...Νομίζω πως δεν το περίμενα. Από την υπόγα και τους κάφρους δικηγόρους, βρέθηκα στη βιβλιοθήκη του Εφετείου να εξυπηρετώ δικαστές! Εχω επιτέλους δικό μου γραφείο, με σύνδεση στο ιντερνετ παρακαλώ! Δεν έχω κανέναν πάνω απο το κεφάλι μου καθώς είμαι η μοναδική υπάλληλος της βιβλιοθήκης, ενώ ο φόρτος εργασίας είναι ελάχιστος σε σχέση με το αρχείο που ήμουν. Στην αρχή δεν την πολυπάλευα καθώς είχα συνηθίσει τον κόσμο και τις πλάκες των συναδέλφων και ξαφνικά βρέθηκα μόνη με τον υπολογιστή. Καθημερινά βέβαια έρχονται οι δικαστές και διαβάζουν αλλά και πάλι πως να μιλήσεις σε μια βιβλιοθήκη? Απο εκεί που δε με ήξερε κανείς, και ας ήμουν 9 μήνες στην υπηρεσία, τώρα όλοι οι πορϊστάμενοι και ορισμένοι δικαστές με ξέρουν με το μικρό μου όνομα. Σήμερα Μ. Τετάρτη, ώρα 10.08' και μου ζήτησαν μόνο να βγάλω κάτι φωτοτυπίες.. κατά τ' άλλα ερημιά στο διάδρομο. Αύριο θα λείψω κ εγώ απο τη δουλειά και θα φύγω το πρωί για το χωριό. </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Δεν ξέρω πως θα είναι το Πάσχα αυτό. Εχω αρχίσει εδώ και καιρό να μην αντέχω τις γκρίνιες των παπούδων αλλά θα πάω χωριό γιατί τέτοιες μέρες δεν είναι ωραίο να μένει κανείς μόνος. Ο πατέρας μου βέβαια έχει διαφορετική γνώμη και μην αντέχοντάς τους κ εκείνος μάλλον θα μείνει πίσω μαζί με τη μητέρα μου. Οπότε αυτός που θα μείνει μόνος το Πάσχα θα είμαι εγω! θα πάρω κανένα βιβλίο να διαβάσω για να μην τους ακούω...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να κοινωνήσω φέτος και αυτό με στεναχωρεί λίγο. Το Πάσχα θέλω να πηγαίνω στην εκκλησία και ιδιαίτερα στο χωριό, η αίσθηση είνια διαφορετική, σε σχέση με την πόλη. Μόνο που δεν ακολουθεί κανείς και θα πρέπει να πηγαίνω μόνη μου μέσα στη νύχτα στα βουνά και στα λαγκάδια...και μόνο η σκέψη με τρομάζει. Δευτέρα του Πάσχα θα είμαι πίσω πάλι και την Τρίτη δουλειά κανονικά. </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Τα έχω κάνει θάλασσα. Μία χρονιά ολόκληρη στο μεταπτυχιακό φέτος και δεν μπόρεσα να τελειώσω δύο εργασίες, τις οποίες πρέπει πάσει θυσία να παραδώσω μέχρι τις 20 Ιουνίου. Απο την άλλη, στα ιαπωνικά έχω μείνει πολύ πίσω πλέον...Μου φαίνεται πως δε μπορώ να καταφέρω τίποτα. Πως με μαθηματική ακρίβεια θα αποτύχω, μη σου πω ότι ήδη έχω αποτύχει στα μαθήματά μου. Ποιός, εγώ! Που έδινα μεγάλη σημασία και γούσταρα να διαβάζω και να μαθαίνω. Τώρα κάνοντας και τα απογεύματα τη δουλειά της δακτυλογράφου, δεν έχω καθόλου χρόνο. Και δυστυχώς η φετινή ακαδημαϊκή χρονιά έχει περάσει και εγώ δεν έκανα τίποτα. Πρέπει όμως κάτι να κάνω.....</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-5679088166381941580?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7424269421090965685.post-17933106746095470232008-03-19T06:51:00.000-07:002008-12-09T15:41:42.915-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/R-EcfU6KtJI/AAAAAAAAAAk/aKLzeE8Rheg/s1600-h/P3190110.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179452370966983826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/R-EcfU6KtJI/AAAAAAAAAAk/aKLzeE8Rheg/s320/P3190110.JPG" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/R-Ecfk6KtKI/AAAAAAAAAAs/USjMpxw6fXk/s1600-h/P3190111.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179452375261951138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wPHigne7l94/R-Ecfk6KtKI/AAAAAAAAAAs/USjMpxw6fXk/s320/P3190111.JPG" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#ffcc00;">Οι βολβοί τουλίπας που έφερα απο το ταξίδι μου στο Άμστερνταμ τον Ιανουάριο = Ένα πανέμορφο λουλούδι στο παράθυρο της κουζίνας μου!</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7424269421090965685-1793310674609547023?l=mnisikakos.blogspot.com' alt='' /></div>mnisikakoshttp://www.blogger.com/profile/12338034815355242809noreply@blogger.com0