Ανακούφιση..

δεν υπάρχει.

Την φαντάζεσαι.

Πως?

Καμιά φορά όταν αγχώνεσαι, όταν νευριάζεις, στεναχωριέσαι, όταν πνίγεσαι, τι κάνεις για να απεγκλωβιστείς απο αυτό?

Εικόνες.

Φαντάζεσαι εικόνες.

Αυτό που χρειάζομαι εκείνη τη στιγμή ξεδιπλώνεται με τη βοήθεια του μυαλού μου, μπροστά στα μάτια μου.

Είμαι σε ένα πράσινο λόφο, λεπτά στρώματα αέρα φυσούν στο προσωπό μου, κοιτάω μπροστά ευθεία και βλέπω καθαρά το απέραντο τοπίο..Όχι συγκεκριμμένο τοπίο..Για την ακρίβεια δε βλέπω τίποτα απλά αισθάνομαι ότι βλέπω. Μάλλον βρίσκομαι στο χωριό μου και κοιτάω τη θέα της πόλης σε μικρογραφία και τριγύρω απο αυτή τα χιονισμένα βουνά και τα πράσινα δέντρα απέναντι.

Πως να εξηγήσω την εικόνα? Μπορώ να την εξηγήσω μάλλον.

Ο αέρας σίγουρα καθαρίζει το μυαλό μου απο τις σκοτούρες και το απέραντο που κοιτώ, είναι η απεραντοσύνης της ελευθερίας...της ελευθερίας απο τις σκοτούρες της πραγματικότητας.

Έτσι κάπως ονειρεύομαι τον εαυτό μου, την ιδανική ζωή. Σαν ερημμίτης που τα έχει αφήσει όλα πίσω. Έχει αδειάσει το μυαλό και η νέα ζωή είναι έτοιμη ν αρχίσει.

Δε ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με μια νέα αρχή στην κοινωνική ζωή, με νέους στόχους ή με μια νέα σταση ζωής -απο ψυχολογικής άποψης - απέναντι στον εαυτό μου.

Ίσως κάποια στιγμή να νιώσω αυτό το συναίσθημα και στην πραγματικότητα, όχι μονο στη φαντασία.

Το ελπίζω.

Bazaar

Πάμε λοιπόν για δεύτερο μπαζαρ!

Την Παρασκευή 20, Σάββατο 21, Κυριακή 22 Ιανουαρίου, θα είμαστε στο Θησείο στο Στάβλο, Ηρακλειδών μετά τις 5 το απόγευμα. Το Σάββατο θα έχει και live μουσική!

Λαβ γιου σο ματσ , ιτ μεικς μι σικ! παρτ του [ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ]

Η Παγιδα της μειονεκτικότητας

...- Γίνεστε ιδιαίτερα επικριτικός στο σύντροφόσας μόλις νιώσετε πως σας έχει αποδεχτεί, και ο έρωτάς σας εξαφανίζεται। Στη συνέχεια συμπεριφέρεστε με πριφρονητικό ή αποδοκιμαστικό τρόπο।
-Ζηλεύετε και είστε κτητικός απέναντι στο σύντροφό σας
-Έχετε διαρκώς την ανάγκη ή απαιτείτε απο το σύντροφό σας να σας βεβαιώσει ότι σας εκτιμά...


Αν είστε ναρκισσιστής μπορεί να νιώθετε πολύ άνετα με έναν σύντροφο ον οποίο μπορεί να βλέπετε σαν κατώτερό σας।

Το άτομο που κατακρίνετε περισσότερο είναι το άτομο που αγαπάτε περισσότερο। Στην ουσία, η ένταση με την οποία τον κατακρίνετε είναι μια από τις ενδείξεις της αγάπης σας। όταν νιώθετε την αγάπη του για εκείνον, η αξία του αυξάνεται και σχεδόν αυτόματα του επιτίθεστε!

Νιώθετε λες και με το να σας αγαπάει κάποιος κάνει ένα μεγάλο λάθος॥

Σας φαίνεται κάπως παράξενο να σας εκτιμά κάποιος που εκτιμάτε κι εσείς।

[Αποσπάσματα απο το βιβλίο των Γιάνγκ και Κλόσκο, "Ανακαλύπτοντας ξανά τη ζωή σας", απο τις εκδόσεις Πατάκη]


ορίστε λοιπόν και η επιστημονική θεώρηση ... και δεν επεκτείνομαι και δε δέχομαι λογκρισία...εγώ λοιπόν ρισκάρω και δε φοβάμαι να δω τι κρύβεται κάτω απο το χαλί...εσείς?

Aκορντεόν

Η ιστορία με το ακορντεόν ξεκίνησε πριν 15 χρόνια, για την ακρίβεια η ιστορία έμεινε τότε ημιτελής. Μεγάλος φαν του ακορντεόν ήταν ο αυτοδίδακτος παππούς μου. Οικοδόμος στο επάγγελμα κατόρθωσε όμως, τη δεκαετία του '60 να αγοράσει ένα μικρό ακορντεόν - κόσμημα Horner.
Πριν 15 χρόνια περίπου άνοιξε στη γειτονιά μου ένα ωδείο και πήγα με την μητέρα μου να γραφτώ ακορντεόν. Ο δάσκαλος όμως έκρινε πως το σωστό ήταν να ξεκινήσω με πιάνο. Ακολούθησαν 6 χρόνια αγγαρείας και πολυ σκληρής εξάσκησης. Αποτέλεσμα να το παρατήσω και να μην τελειοποιήσω το πιάνο αλλά ακόμα χειρότερα να μην ασχοληθώ με το ακορντεόν, το οποίο παρέμενε παρατημένο μέσα στη βαλίτσα του, πέρνοντας το δρόμο για το χωριό.
Ο παππούς πέθανε απρόσμενα φέτος το καλοκαίρι εντελώς ξαφνικά αφήνωντας μια παγωμάρα και μια θλίψη ακόμα καλά κρυμμένη.
Ένας χρόνος και έξι μήνες χωρίς δουλειά. Ο πρώτος χρόνος πέρασε με συνεχείς προσπάθειες ανεύρεσης εργασίας και αλλεπάλληλες απογοητεύσεις. Ελπίδα που έγινε απογοήτευση που έγινε θυμός που έγινε αδιαφορία.
Και κάπου εκεί ξεκίνησε εκ νέου η ιστορία με το ακορντεόν. Γράφτηκα στο στέκι του δήμου και ήρθε η αποκάλυψη. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα μου έδινε τόση χαρά και ευχαρίστηση. Αισθάνομαι όμορφα και ικανοποίηση κάθε φορά που βγάζω εις πέρας ένα κομμάτι.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ήρθα κοντά στις ρίζες μου και το μικρό μας ακορντεόν - οικογενειακό κειμήλιο, ίσως και να βρήκε έναν άξιο συνεχιστή...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και να θυμάστε ότι ποτέ τα πράγματα δεν είναι μαύρο - άσπρο.

Κοσμήματα

www.etsy.com/shop/HanamiHandcrafts
....Η σελίδα μου στο ιντερνετ με τα κοσμήματα

ακόμα δεν τα έχω ανεβάσει όλα, εάν όμως θέλετε να τα δείτε απο κοντά την Παρασκευή 23/12 θα βρίσκομαι μαζί με άλλους δημιουργούς στο White Noice στο Γκάζι, Ευμολπιδών 20.

Δες το χαλαρά..

Έχοντας άπλετο χρόνο στη διάθεση μου ξεκίνησα να φτιάχνω κοσμήματα με απλά υλικά. Για την ακρίβεια η αγάπη μου για την Ιαπωνία και η ανάγκη να έρθω πιο κοντά στο πάλαι ποτέ όνειρό μου που έληξε άδοξα [θα σας πω αργότερα γι αυτό], με οδήγησαν στην κατασκευή οριγάμι, δηλ. στην ιαπωνική παραδοσιακή τέχνη κατασκευής μορφών από χαρτί.

Έφτασα να έχω φτιάξει αρκετά κοσμήματα και σε δύο εβδομάδες θα πάρω μέρος για πρώτη φορά σε bazaar.

Και για μια ακόμη φορά ενεργοποιήθηκε το άγχος μου και όλες οι "νευρώσεις" μου. Σταμάτησα να φτιάχνω κοσμήματα - το άγχος για λίγο καιρό με είχε μπλοκάρει, αλλά οκ το ξεπέρασα κι αυτό. Φοβάμαι οτι τα κοσμήματα μου θα είναι μια απογοήτευση, ότι δε θα αρέσουν, ότι θα χαλάσουν κλπ κλπ.

Από την άλλη όμως ξέρω ότι όλες αυτές οι ανησυχίες δεν είναι αληθινές. Εννοώ ότι πάντα πριν απο οτιδήποτε ετοιμαζόμουν να κάνω πχ μια παρουσίαση εργασίας, πάντα με έπιανε άγχος και σκεφτόμουν ότι κάτι καταστροφικό θα συνέβαινε - που φυσικά ΔΕ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΠΟΤΕ!

Όλο αυτό το άγχος και η ανησυχία χωρίς λόγο δε μου προσφέρει τίποτα, το αντίθετο μάλιστα μου χαλάει το διασκεδαστικό της υπόθεσης.

Τα κοσμήματα και κατ' επέκταση το bazaar είναι ένα χόμπι που με βοηθάει να περνάω ευχάριστα την ώρα μου και με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου και ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ. Το αν θα έχουν ανταπόκριση αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Εξάλλου δεν είμαι έμπορος, είμαι ένας ερασιτέχνης δημιουργός (;)- και επίσης απεχθάνομαι τις ταμπέλες.

Αυτό που μου έδωσε εξίσου, η ενασχόληση με τα οριγάμι και τα κοσμήματα είναι ότι για πρώτη φορά ένιωσα ότι "έι δεν είσαι και τόσο άχρηστη με τα πράγματα τελικά!". Αν προσπαθήσεις για κάτι θα το καταφέρεις - όχι με την πρώτη αλλά θα το καταφέρεις. Εγώ που δε μπορούσα να ζωγραφίσω μια ευθεία γραμμή (νομίζω ούτε τώρα μπορώ) κατάφερα να φτιάξω μόνη μου χωρίς καθοδήγηση κοσμήματα, όπως επίσης να πλέξω και να ξαναπιάσω τη μουσική μου (με καθοδήγηση αυτή τη φορά).

"Love u so much, it makes me sick"

-"Θέλω να του ρίξω μπουνιά, να του μαυρίσω το μάτι...να του δώσω μια να φύγει απο το μπαλκόνι..μ αυτή την ηλίθια, επιτυχημένη, γαμημένη ζωούλα του..ζηλεύω ναι ζηλεύω..τη δουλεία του, τα ταξίδια του, τους φίλους του, τον ίδιο που θέλει να γίνεται συμπαθής σε όλους, να φαίνεται καλός σε όλους..ξέρεις υπήρξα άριστη φοιτήτρια και ποτέ δεν πήγα εκπαιδευτικό ταξίδι..με άριστα ήταν το μεταπτυχιακό μου και δε μίλησα ούτε σε ένα συνέδριο, ούτε μια παρουσίαση δεν έκανα.."

-"κι αυτός τι φταίει?"
-"φταίει που υπάρχει.."
-"πάει καλά στη ζωή του κι εσύ έχεις σκυλιάσει..αν δε του πήγαιναν καλά τα πράγματα εσένα πως θα σε επηρέαζε? τι θα άλλαζε στη δική σου ζωή?"
-"κάποιες φορές έχω σκεφτεί να χωρίσω"
-"θες να χωρίσεις για να μην είναι τόσο κοντά σου και αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου..αυτό όμως θα συνεχίσει να υπάρχει εαν εσύ δεν κάνεις κάτι..και σταμάτα να συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους..υπήρξαν κάποια αντικειμενικά κριτήρια που κατάφερε όσα κατάφερε..την επόμενη εβδομάδα να ξανάρθεις.."

Δεκατέσσερα..

Πως είναι να είσαι 14 και πάλι? Δεκατεσσάρων ετών...Η δεκαετία των 20 θα τελειώσει..πλησιάζω τα 30 σιγά σιγά - ευτυχώς οχι ακόμα, με τρομάζει αυτή η ηλικία χωρίς να ξέρω γιατί. Κι όμως φαίνεται σα να έχω κολλήσει στα 14 μου χρόνια. Ακόμα μένω με τους γονείς -σιγά την πρωτοτυπία- δουλειά δεν υπάρχει και όλα μοιάζουν τα ίδια χρόνια τώρα. Φοβάμαι ότι και ψυχικά ακόμα είμαι έφηβη..δε μπορώ να το εξηγήσω και δεν έχει νόημα να το κάνω απο εδώ - κάποια στιγμή μπορεί, δεν έχω έμπνευση τώρα- .Μοιάζω σα να ονειρεύομαι ακόμα κάποια πράγματα -αλλά αφού δε μπορώ να τα κάνω ακόμα πότε θα τα κάνω ρε γαμώτο?? δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων αλλά το γνωστό θέμα αυτού του μπλογκ -εαν τελικά θα πέσω να κολυμπήσω ή οχι.

το να είσαι 14 δε σημαίνει όμως όνειρα τα οποία δε μπορείς να πραγματοποιήσεις άμεσα [ακόμα βέβαια δεν έχω καταλάβει τι έχει τη μεγαλύτερη αξία..να ονειρεύεσαι ή να πραγματοποιείς το όνειρο? και μετά τι θα έχεις να ονειρεύεσαι?].

το να είσαι λοιπόν 14 σημαίνει ότι δεν έχεις χρήματα δικά σου αλλά χατζιλίκι απο γονείς και ούτε καμιά φορά. Επέστρεψα λοιπόν στα τζιν και στα αθλητικά παπούτσια και μιας και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι δουλεύουν και είναι απασχολημένοι, θερίζω τους δρόμους με τα αθλητικά μου. Πλέον δε ψωνίζω ρούχα διότι δεν έχω φράγκα, ακριβώς όπως στην εφηβεία μου και τη βγάζω με αγορές που με γεμίζουν όπως βιβλία - σκέφτομαι μάλιστα σιγά σιγά να ξεκινήσω πάλι τη συλλογή μου με δίσκους βινυλίου. Επίσης, κάνω δραστηριότητες..ναι πολλές δραστηριότητες... ακορντεόν [κάτι που ήθελα να κάνω όταν ήμουν 14], ραδιοφωνική εκπομπή, πλέξιμο, κόσμημα, παζλ, διάβασμα βιβλίων...δε μπορώ να πω ..κάνω πράγματα που μου διαλύουν την ψευδαίσθηση της απελπισίας που με θέλει άχρηστη..όμως όλες αυτές οι δραστηριότητες ίσως σημαίνουν και κάτι άλλο..

αισθάνομαι αποξένωση..όπως τότε που ήμουν 14... όλοι οι δικοί μου έχουν τις δουλειές τους και συνεπώς τα χρήματα να βγούν για καφέ με τους φίλους ...εαν τύχει και ακολουθήσω πρέπει να ξεπεράσω τις ερωτήσεις " τι κάνεις? πως τα πας?"- πως θες να τα πάω ρε γελοίε άνεργη είμαι..θέλω να ζήσω σε δικό μου σπίτι και δε μπορώ καραγκιόζη! οπότε αποφεύγω - όχι μόνον λόγω έλλειψης χρημάτων - και τις κοινωνικές συναναστροφές.

Ας πούμε ότι....

Ας πούμε ότι όποτε γράφω εδώ κάτι δε πάει καλά...βέβαια τελευταία πολλά δε πάνε καλά...ποτέ όμως δε μου άρεσε η κλάψα...οπότε δε ξέρω πως να γράψω εδώ..
Ας πούμε ότι είμαι σε περίεργη φάση, για παράδειγμα σκέψου : Πως είναι να μένεις στάσιμος και να βλέπεις τους άλλους να συνεχίζουν τη ζωή τους? από τη μια μου έρχεται να τους κυνηγήσω με το τσεκούρι, από την άλλη σκέφτομαι "και τι με νοιάζει?"...Πολλές φορές αναρωτιέμαι που πήγε ο σκληρός και απόλυτα ορθολογιστής εαυτός μου... λες και εξαφανίστηκε με τη μια॥κάποιες φορές μάλιστα νομίζω ότι δεν είμαι τίποτε άλλο απο ένα άβουλο και αδύναμο πλάσμα॥ χμ λίγο υπερβολικό αυτό το τελευταίο॥είναι γεγονός όμως ότι ακόμα δε γνωρίζω μέχρι που μπορώ να φτάσω και ποιά είναι τα όριά μου॥έχω φτάσει σε ένα σημείο που νομίζω ότι ποτέ δε θα χρειαστεί να τ ανακαλύψω॥κάποιες φορές θέλω να φύγω μακριά και να νιώσω ελευθερία και το μόνο στην ουσία που θέλω να κάνω είναι να ξεφύγω από τον εαυτό μου । Να γίνω όμως τι? Πάλι στα ίδια θα κατέληγα॥αυτό όμως δεν είναι κακό διότι καταβάθος είμαι περήφανη για αυτό που είμαι, ω ναι ΠΕΡΗΦΑΝΗ! Δε ξεπουλήθηκα ποτέ και ακόμα και σήμερα καταλαβαίνω πότε ο άλλος μου προκαλεί εμετό και πότε όχι॥ούτε ποτέ προσποιήθηκα για αυτό। Μήπως όμως κάτι δε παέι καλά? Μήπως η κυριαρχία των απίστευτα εμετικών ανθρώπων στην κοινωνία μας, με κάνει να αμφιβάλλω για μένα? Δε ξέρω॥Όπως και να χει ακόμα και τώρα - μετά την κρίση που θα μας έφερνε πιο κοντά και άλλα τέτοια κλασσικά εικονογραφημένα- εγώ συνεχίζω να τους αντιπαθώ διότι είναι οι μόνοι που επέζησαν...αν έβλεπα έναν μόνο από αυτούς να παίρνει ότι του αξίζει (καλύτερα μη πω "να ψοφάει") ίσως και να ηρεμούσα.

Sentenced - Home in Despair

Ένα κελί το σπίτι και τα χέρια δεμένα

Ένα κελί το σπίτι και τα χέρια δεμένα. Θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα, πράγματα που με ευχαριστούν και όμως δε συμβαίνει έτσι. Αποφεύγω να κινούμαι εκτός εστίας μιας και υπολογίζω και το ευρώ. Ναι έχω μπεί σε φαύλο κύκλο το ξέρω. Την άλλη εβδομάδα να πάω Μουσείο Κυκλαδίτικης Τέχνης με 2,5 ευρώ το εισητήριο, όχι και άσχημα σε σύγκριση με το Αρχαιολογικό Μουσείο που έχει 7. Δικαίως σκέφτομαι, πολύ όμορφα εκθέματα - θησαυρούς. Εμένα όμως δε με παίρνει, ας είχαν τουλάχιστον μειωμένα εισητήρια για τους ανέργους. Σιγά σιγά θα το προβλέψουν και αυτό, όχι μόνο στα Μουσεία αλλά γενικότερα.

Φαύλος κύκλος λοιπόν και δε ξέρω απο που ν' αρχίσω για να βγω απο αυτόν. Ευτυχώς πλησιάζει Παρασκευή και Σάββατο. Αλλά τι σημασία έχει πια! Κάποτε η Παρασκευή ήταν η αγαπημένη μου μέρα, γυρνούσα απο τη δουλειά, κοιμόμουν, ξυπνούσα, ετοιμαζόμουν και έβγαινα έξω ..και τις περισσότερες φορές περνούσα πολύ ωραία. Ακόμη και τώρα βγαίνω για ποτάκι Παρασκευή ή Σάββατο, μόνο που τώρα οι μέρες έχουν χάσει τη σημασία τους, μου φαίνονται όλες ίδιες. Να βγώ να χαλαρώσω, να περάσω καλά, να ξεχάσω λίγο... όμως όταν γυρίσω, όταν κάνω ένα πισογύρισμα με το μυαλό μου, όλα είναι ίδια έτσι όπως τα άφησα.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό πίστεψα ότι ηρέμισα, ότι μπορεί να μην έκανα όσα ήθελα, τουλάχιστον προσπάθησα για αυτά και αν δε μου βγήκαν δε πειράζει, ήρθε η ώρα όχι να τα ξεχάσω, αλλά να ηρεμίσω και να προχωρήσω με αυτά που έχω, να κάνω ένα βήμα και όπως βγει. Όμως τώρα δε μπορώ...δε μπορώ να κάνω το βήμα αυτό, μένω εδώ κολλημένη..."Δε μπορείς να κάνεις κάτι...μόνο να ψάχνεις..."

Δε μπορώ να κάνω κάτι..αυτό είναι το χειρότερο... μέχρι πότε όμως? Πόσο μπορώ να περιμένω?

Το τέρας μέσα μου

Απογοήτευση ή μίσος? Μιζέρια ή μίσος? Θα προτιμήσω το δεύτερο. Κάποιος μου είχε πει ότι το μίσος είναι συναίσθημα καλό, με την έννοια ότι σε κρατάει ζωνατό, ότι σου δίνει δύναμη. Ναι θα το προτιμήσω. Τρεις μέρες και παρολίγο να κλείσω τις κουρτίνες. Έφτασα πολύ κοντά και το κατάλαβα χτες που κρατήθηκα από ένα δέντρο. Όχι πάλι τα ίδια λέω όχι πάλι ρε γαμώτο. Και θα προτιμήσω το μίσος, είναι το αμέσως επόμενο συναίσθημα που μου βγαίνει. Δυστυχώς όμως δε νομίζω ότι είναι και τόσο καλό αυτή τη φορά. Διότι δε φοράει το κόκκινο και δε σηκώνει τη γροθιά στον αέρα. Είναι μαύρο και κάποιες φορές ναι είναι κόκκινο. Όχι όμως το συνηθισμένο κόκκινο αλλά το κόκκινο του αίματος. Η γροθιά έχει χαλαρώσει και έχει γίνει ένα χέρι άκαμπτο με νύχια έτοιμα να σκίσουν τη σάρκα. Δεν έχω δολοφονικά ένστικτα, ούτε θέλω να σκοτωθώ ή να κάνω κακό στον οποιοδήποτε. Λίγο αυτοκαταστροφική είμαι αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό τώρα. Το άσχημο λοιπόν είναι ότι αισθάνομαι μίσος για τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν και πολλές φορές για πολύ δικούς μου ανθρώπους. Δεν έχει λογική, όχι δεν έχει. Αλλά ετσι αισθάνομαι, ξέροντας ότι είναι παράλλογο. "Δικαιοσύνη", έννοια που πάντα με κυνηγούσε, για την ακρίβεια η έλλειψή της πάντα με κυνηγούσε, σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία των πραγμάτων.
Πως θα γίνει όμως αυτό το μίσος που γίνεται αίμα και κοφτερά νύχια να με βοηθήσει να σηκωθώ? Αυτό μένει να μάθω...πως?

Χωρίς φόβο στην καμπίνα

Προσπαθώ να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου. Δεν έχει περάσει ούτε μια εβδομάδα και μου φαίνεται πως το εγχείρημα θα είναι δύσκολο. Το κλειδί είναι να κρατήσεις την ψυχολογία σου, αν όχι ανεβασμένη, τότε κάπως σε καλή κατάσταση. Μου λένε πως ίσως περάσει ένας και δύο μήνες και αναρωτιέμαι αν μπορώ να αντέξω. Καμιά φορά το μυαλό μας είναι αυτό που μας βοηθάει ή μας καταστρέφει σε περιπτώσεις δύσκολες, όταν είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Είμαι περίεργη να δω εγώ πως θα βγώ από αυτή την κατάσταση και πόσα ψυχικά απωθέματα διαθέτω. Εξάλλου, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, λίγο - πολύ , όλοι σε αυτή την κατάσταση βρισκόμαστε. Εμένα όμως αυτό δε με παρηγορεί καθόλου, νομίζω ότι μάλλον μου δημιουργεί πειρσσότερο άγχος. Κάθε μέρα έχω να κάνω κάτι, έχω κάπου να πάω, να τρέξω και να ψάξω. Έχω ένα συγκεκριμμένο πλάνο και σκοπέυω να εξαντλήσω τις δυνατότητες που έχω. Προς το παρόν όμως όλα αυτά φαίνεται να πέφτουν στο κενό. Μια πρώην συνάδελφος μου έλεγε οτι ο άντρας της επειδή δε βρίσκει δουλεία είναι κλεισμένος όλη μέρα σπίτι, στον ίδιο καναπέ και εκείνη όταν επιστρέφει από τη δουλειά της- στην οποία δε πληρώνεται- του ανοίγει τις κουρτίνες. Αυτό μου έλειπε λέω να μην ανοίγω ούτε τις κουρτίνες. Όχι δε θα το κάνω αυτό, παρόλο που τις τελευεταίες μέρες καταλαβαίνω πως αν δε συγκρατήσω τον εαυτό μου, το μυαλό μου θα γίνει κιμάς.
Αυτή είναι η τέλεια "τρομοκρατία", ναι σίγουρα! Να φοβάσαι για ότι σου ξημερώνει...και πόσο τέλεια μας την έχουν επιβάλλει...δε σκέφτεσαι και δε σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο από το πως θα βρείς μια 10ωρη δουλειά με 700 ευρώ γι να επιβιώσεις. Το μυαλό σου έχει κολλήσει. Κυκλοφορείς μέσα στο σπίτι σου και δε μπορείς να επικοινωνήσεις με κανένα, τα κάνεις όλα μηχανικά. Συζητάτε για άσχετα θέματα και εσύ πάλι επσιτρέφεις στι ίδιο, το ένα και μοναδικό θέμα, το που θα στείλεις το βιογραφικό σου, γιατί δε σε καλούν σε συνετεύξεις και πάει λέγοντας. Το χειρότερο είναι να περιμένεις...Μέχρι πότε? ούτε κι εσύ δε ξέρεις...εδώ δε ξέρεις ούτε πόσο αντέχεις.

Έχω ένα καλούπι και θέλω να το σπάσω!

"Καλύτερα να ζήσεις ελλιπώς το δικό σου πεπρωμένο παρά να ζήσεις τέλεια την απομίμηση της ζωής κάποιου άλλου"... Πολύ σοφή κουβέντα, ίσως η σοφότερη που έχω ακούσει έως σήμερα κατευθείαν από την ινδουσιτική θρησκευτική παράδοση.
Με αφορμή τη φράση αυτή αναλογίστηκα ξανά κάποια πράγματα για την έως τώρα μικρή- πορεία της ζωής μου. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως ότι έκανα, το έκανα όχι γαιτί το ήθελα πραγματικά, αλλά για να αποδείξω στους άλλους ότι απλά μπορύσα να το κάνω και το έκανα. Μονίμως θυμάμαι να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους και όποτε άκουγα για "επιτυχίες" και για στόχους που οι άλλοι πέτυχαιναν τότε σα να χτυπούσε μέσα μου ένα καμπανάκι που με ξυπνούσε, μια φωνή που με πρόσταζε να κάνω κάτι αντίστοιχο και να αποδείξω ότι μπορώ κι εγώ... μα σε ποιόν? Πόσο με κούρασε αυτή η διαδικασία... Αίσθημα κατωτερώτητας? Τελειομανία? Σε κάποιο βαθμό κατόρθωσα να ξεπεράσω και τα δύο αυτά συμπλέγματα και άρχισα να αναρωτιέμαι τι απ' όλα όσα έχω κάνει μέχρι σήμερα τα ήθελα πραγματικά. Αποτέλεσμα να βάλω για λίγο στην άκρη το διδακτορικό μου. Το ήθελα πραγματικά? Ή μόνο και μόνο ήθελα να με προσφωνούν "Υποψήφια Διδάκτωρ"? [Και ο τίτλος από μόνος του μου φαίνεται πλέον γελοίος]. Κάποτε το ήθελα πολύ, τώρα όμως κουράστηκα και εξαντλήθηκα από την συνεχόμενη επτάχρονη προσπάθειά μου να διαπρέψω στο Πανεπιστήμιο. Και όντως διέπρεψα..Τώρα όμως είμαι σε αναζήτηση. Βάζω στόχους διαφορετικούς αυτή τη φορά. Χαίρομαι όμως διότι χρειάστηκε να περάσει ενάμισις χρόνος για να αποκτήσω και πάλι στόχους στη ζωή μου. Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να τους εκπληρώσω με διαφορετική φιλοσοφία ζωής. Αυτό για μένα ήταν μια προσωπική κατάκτηση.
Καμιά φορά νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες ...αμ δε! κάποιες παλιότερες επιθυμίες που θεωρούσες ότι είχες ξεμπερδέψει με αυτές έρχονται πάλι. Για παράδειγμα, το ζιζάνιο του διδακτορικού και πάλι εμφανίζεται... Πόσο κουράγιο έχω όμως? Θ δείξει... Δεν αποκλείω τίποτα. Συν τοις άλλοις ορίζω το χρόνο πλεόν διαφορεικά..Δε βιάζομαι για τίποτα ...Ποιός είπε ότι μέχρι τα 30 θα πρέπει να έχω καθαρίσει με τα πάντα, να έχω σταθερή δουλειά και να παντρευτώ? Θέλω να κάνω κάποια πράγματα κι ας είμαι 50 χρονών, και ας είμαι με την κοιλιά στο στόμα ή δε ξέρω τι άλλο....Κατάλαβα ότι δε θέλω να βάλω τη ζωή μου στο γνωστό και απαράλλαχτο καλούπι...Με τον καιρό αρχίζω και βρίσκω το κουράγιο ώστε να σπάσω και να κάνω κομμάτια το καλούπι αυτό...Και θα το κάνω! Ναι θα το κάνω σου λεω!!!

HIM - Soul on Fire

Σκέψεις καλοκαιρινές (?)

Ήμουν ήρεμη αν και βαριόμουν σήμερα. Περιμένω τις διακοπές μου, ίσως οχι με μεγάλη ανυπομονησία αλλά ως ανάγκη. Ένας κύκλος κλείνει για μένα το Σεπτέμβρη...ενα πρώιμο συμπέρασμα : Δε μετανιώνω για τίποτα. Όσες φορές και αν είπα ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω δε θα έκανα τα ίδια λάθη είπα μπούρδες..τα ίδια θα έκανα! Το έχω ξαναπεί δύσκολα γλυτώνεις απο τον εαυτό σου..απο τον μοναδικό που δε μπορείς να κρυφτείς. Παρόλα αυτά και πάλι αισθάνθηκα σφινωμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους ..σε δύο διαφορετικές επιθυμίες που προς το παρόν καμία δε φαίνεται να πραγματοποιείται άμεσα. Είναι κάπως περίεργο γιατί φαίνεται ότι θέλω να πραγματοποιήσω και τις δύο μόνο που δε μπορώ -διότι δε ξέρω αν πραγματικά θέλω να κάνω πράξεις τις επιθυμίες, άμεσα τουλάχιστον.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι παρόλο που σιχαίνομαι τους ανθρώπους που τα έχουν όλα σε τάξη, που τολμούν και κάνουν "αυτό που πρέπει" ίσως καταβάθος να τους ζηλεύω που τα έχουν καλά μα τον εαυτό τους και του έχουν τρελή εμπιστοσύνη και δε μασάνε πουθενά- ναι όντως αυτό ακούγεται ιδιαίτερα ελκυστικό..κρίμα που δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Είπα ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να ηρεμήσω και να αποδεχτώ το γεγονός ότι ποτέ δε θα τα χω καλά με τον εαυτό μου..Με ικανοποιεί όμως αυτό? Εαν ναι σίγουρα θα μπορούσα να το κάνω...Τόσες ώρες δουλειάς με τον εαυτό μου και ακόμα φαίνεται πως γυρνάω εκεί που ξεκίνησα..
Αποφάσισα ότι προς το παρόν θα συνεχίσω να προχωράω και ότι μου βγεί.. αν θα πραγματοποιηθεί κάποια επιθυμία..δε ξέρω ο χρόνος θα δείξει.

End of an era

Και μάλλον απελευθερώθηκα! Έτσι φαίνεται...ξεκινάω διάλειμμα διαρκείας..ετσι νομίζω δηλαδή! Μετά από 7 χρόνια ήρθε η ώρα να χαλαρώσω...Από την άλλη θέλω να κάνω κάποια πράγματα αλλά φαίνεται πως κουράστηκα..δεν έχω το κουράγιο φαίνεται. Πως είναι δυνατόν όμως να θες τα ίδια πράγματα που ήθελες πριν 7 χρόνια? Αλλάζεις και μαζί αλλάζουν και οι ανάγκες σου..Η μεγάλη πλάκα είναι ο τρόπος που αντιδρά σε αυτή την αλλαγή το περιβάλλον σου..Σίγουρα είναι μια μικρή σφαλιάρα γι αυτούς..Άλλα περιμένουν απο σενα και τελικά βλέπουν τις προσδοκίες τους να διαψεύδονται..Οι αντιδράσεις όμως, είναι όλα τα λεφτά! Παρόλα αυτά συνεχίζω πάλι και όπου με βγάλει! Ίσως ήρθε ο καιρός να απορρίψω ανθρώπους και πράγματα. Ήρθε μάλλον η στιγμή που είμαι πλέον αρκετά δυνατή για να το κάνω. Η επιμονή κάποιες φορές σε πρόσωπα και πράγματα δεν είναι τίποτε άλλο απο ανασφάλεια και φόβο, εξάλλου πάντα το διαφορετικό μας τρόμαζε..

The illusion Fades Flowers for the Dead

DEAD AGAIN.

Απο που ν' αρχίσω και πάλι δε ξέρω..Ένα πράγμα κατάλαβα : Τριγύρω μου άνθρωποι σκληροί, εγωιστές. Πόσο διαφέρω από αυτούς! Πάντα θα ζητούν περισσότερα απ' όσα έχουν. Τετράγωνη λογική σε όλα. Κι εγώ ? Εδώ. Μόνη όπως πάντα...και προσπαθώ να καταλάβω πως έκανα πάλι λάθος..αλήθεια πως? ίσως να είμαι εγώ αυτή που έχει το πρόβλημα, αυτή που ακόμα δε τα έχει βρει με τον εαυτό της...ίσως να μη θέλω να συμφιλιωθώ με τον ευατό μου ποτέ..να αλλάξω, να βελτιωθώ, να γίνω κάτι άλλο? Κάτι που υποτίθεται πως κρύβω μέσα μου, κάτι που θέλω? Και αν δε το θέλω? Να γίνω σαν κι αυτούς που μου προκαλούνε εμετό? Να γίνω κι εγώ σκληρή? Εγωίστρια? Που βάζει πάνω απ' όλα τον εαυτό της? Πάντα ήθελα να προχωράω...όχι όμως όπως οι υπόλοιποι...να προχωράω ήθελα και να κοιτάω τον ουρανό...να χαμογελάω...να πίνω μπύρες ίσως και να ακούω μουσική...να έχω μια παρέα, κάποιον που να με καταλαβαίνιει..ανώριμος ο συνειρμός με τις μπύρες....δεν είναι μόνο οι μπύρες..είναι πως έπαιξα και έχασα.. για μια ακόμη φορά..πως μα πως μπόρεσα κι επέμεινα σε κάτι που είχε πεθάνει? έτσι ακριβώς νεκρή είναι η καρδιά τους και τα συναισθήματά τους...Δε τους θέλω, τους σιχάθηκα...και τώρα πρέπει να προχωρήσω πάλι... ξάνα...λες να βρώ κάποιον σαν εμένα? μπα.. δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες..ε με 10 ευρώ στο πορτοφόλι πίνεις 2 μπύρες τουλάχιστον. Και μετά? Μετά? Δε ξέρω...Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα πως αν πέθαινα εδώ και τώρα θα ήμουν εντάξει, δε θα μ' ένοιαζε..περίεργη αίσθηση..Αισθάνεσαι ελύθερος? Μπα.. μεγάλη λέξη αυτή..σίγουρα όμως δε φοβάσαι...Άλλο πράγμα φοβάμαι...Το πως θα συνεχίσω ..πως θα σηκωθώ και πως θα προχωρήσω..Δε θέλω λόγια παρηγοριάς ..Δε ξέρω τι θέλω..Α! μια μπύρα παρακαλώ!

Ημερολόγιο Ψυχανάλυσης Νο. 27

-"Πιστεύω πως οι τυποποιημένοι άνθρωποι είναι οι χειρότεροι. Για παράδειγμα, εμένα με θεωρούσαν πάντα ξενέρωτη, φρικαρισμένη ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εγώ πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια διαβάζοντας 12ωρα σερί και για κάποιους αυτό ήταν αδιανόητο. Για όσους δηλαδή έμεναν μόνοι τους, είχαν την οικονομική διαχείρηση της ζωής τους, ξενυχτούσαν και γυρνούσαν 6 το πρωί, διαβάζοντας και περνώντας τα μαθήματα στο παραπέντε. Εγώ δυστυχώς, ήμουν διαφορετική.."
-"Και είναι κακό να είσαι διαφορετικός?"
-"Ναι είναι, διότι δε γίνεσαι αποδεκτός και υποφέρεις!"
-"Υποφέρεις γαιτί δεν έχεις συνείδηση του ποιός είσαι, γιατί δεν αισθάνεσαι καλά με το εαυτό σου που είσαι διαφορετικός! "διαφορετικός", δε ξέρω αν είναι σωστή η έκφραση διότι όποιον και αν ρωτήσεις θα σου πεί ναι αισθάνομαι διαφορετικός!"
"Πιστεύω ότι εγώ δε συμβαδίζω με τους υπόλοιπους και τώρα που αυτοί ζορίζονται στα μεταπτυχικά τους, εγώ χαίρομαι, επειδή τώρα τραβάνε ότι εγώ τράβηξα στο παρελθόν"
-"Χαίρεσαι γαιτί δεν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου"
-"Δε πρόκειται ποτέ να τα βρώ με τον εαυτό μου....είμαι διαφορετική, λειτουργώ ετεροχρονισμένα. Κάνω το αντίθτο από το σωστό πχ. έζησαν φοιτητική ζωή, πήγαν Αγγλία, θα γυρίσουν και θα βρούν μια δουλειά και θα γίνουν οι πιο σκληροί "μπισνεσμαν" θα κάνουν οικογένεια και όλα αυτά "έτσι όπως πρέπει"! Ξέρεις κατά βάθος θεωρώ αυτούς τους ανθρώπους τους πιο επικίνδυνους και τους πιο συμβιβασμένους απ' όλους! Από την άλλη ενώ τα έχουν βάλει σε μια τάξη όλα, εγώ....εγώ ψάχνομαι....
"-Δεν καταλαβαίνω κάτι...γιατί μιλάμε για το παρελθόν ότι έγινε έγινε και δεν αλλάζει....απο δω και πέρα μπορείς να κάνεις την αλλαγή στη ζωή σου..."
-"Νομίζω πως δεν έχω χρόνο..."
-"Τι εννοείς? είσαι μόνο 25!"
-"Εδώ κολλάει το ετεροχρονισμένα που σου έλεγα"
-"Και τι έγινε δλαδή που εσύ τα κάνεις με δαιφορετική σειρά? Δε το βλέπεις ότι το να βγεις και να τα πιεις και να τα σπάσεις σου βγαίνει τώρα?"
-"Έχεις δίκιο! Άντε στην υγειά μας!"