Ημερολόγιο Ψυχανάλυσης Νο. 1

-"Τα έχεις όλα μέσα στο μυαλό σου σε τετραγωνάκια".

-"Σου έρχονται στο μυαλό μόνο τα μειονεκτήματα του χαρακτήρα σου, κάτι σημαίνει αυτό..."

-"Πες μου πως αισθάνεσαι"--"Χμ....δε ξέρω...βαρεμάρα ίσως"--"Η βαρεμάρα δεν είναι συναίσθημα!"

πως να γλυτώσω?

Δε ξέρω τι μου συμβαίνει νομίζω πως βαριέμαι αφόρητα πως δε θέλω να κάνω τίποτα γιατί δε μου αρέσει τίποτα. χθές ήταν τα γενέθλια μιας φίλης μου και μαέβγαλε για φαϊ.ςόλο το βράδυ δεν έκανα τίποτε άλλο απο το να τρώω να τρώω ασταμάτητα είχα φάει σχεδόν τη διπλάσια ποσότητα απο όλους. σκέφτομαι να βάψω τα μαλλά μου πλατίνα δεν ξέρω πως θα είμαι μάλλον σαν καραγκιόζης. πιο πολυ όμως θέλω να ουρλιάξω να ουρλιάξω πολύ δυνατά αλλιώς θα τρελαθώ. καμιά φορά το μυαλό μας παίζει παιχνίδια και μας βασανίζει. δεν ξέρω τι γίνεται με το δικό μου, όμως δεν αντέχω οι μόνες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι νυστάζω- πλήττω -βαριέμαι. πρίν λίγους μήνες πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου και η επιστροφή σε αυτό με τρομάζει. ο γλυκός μου φίλος είναι φαντάρος και έχει άλλους 10 μήνες μπροστά του . η δουλειά μου είναι ηλίθια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 29 δεκεμβρίου όποτε και θα φύγω. και διάβασμα πολύ διάβασμα. η δουλειά φταίει--εγώ δεν ήμουν για δημόσια υπηρεσία --τελειώνει η σύμβασή μου και παρόλο που θέλω να τρέξω όσο πιο μακριά γίνεται δεν έχω που να πάω. ναι αυτό είναι το πρόβλημα! δεν έχω που να πάω, σα να ξέμεινα από όνειρα σα να έμεινα ξαφνικά μόνη μου δε ξέρεω που σταματάω και που ξεκινάω . ξυπνάω το πρωί και ξέρω πως τίποτε διαφορετικό δε θα συμβεί ή αν συμβεί δεν θα είνια για καλό. "κάθε μέρα είνια μια καινούρια ημέρα" -σκατά ! εμένα όλε ίδιες μου φαίνονται.

Τα νέα της κηδείας δεν ήταν ίσως αυτό που περίμενα και δεν χέρω αν με ικανοποιούν κιόλας. Απ' όσο έμαθα στην κηδεία έγινε χαμός από κόσμο και στεφάνια (!) μάλιστα εκφώνησε λόγο και ο δήμαρχος εκεί (!). Και η συζήτηση της αδερφής μου με τη μάνα μου : "Τι να το κάνεις? Να έχει κόσμο στην κηδεία του, ενώ μια ζωή ήταν μόνος?"---"ε πως! δείχνει ότι ίσως είχε φίλους και ότι τον τίμησαν".

Εγώ δεν χέρω τι να πώ. Όταν πεθαίνεις νομίζω ότι τίποτα δεν σε απασχολούν τέτοια θέματα.

Καλό ταξίδι "θείο Γιώργο"

Οι φοβερότερες ενοχές...Ποτέ δεν μ' ενδιέφερε η συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους, ποτέ. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται τύψεις μόλις μιλήσουν άσχημα σε κάποιον ή αν του κάνουν κάτι επίσης άσχημο και τον πληγώσουν, και ζητούν συγγνώμη. Τώρα τελευταία το παθαίνω κι εγώ αυτό. Ζητάω συγγνώμη όποτε νομίζω ότι παραφέρθηκα, και αυτό, τέλος.
Τις πιο φοβερές ενοχές, παρτήρησα ότι τις έχω όταν γίνεται κηδεία και δεν είμαι εκεί. Δεν ξέρω νομίζω ότι ο νεκρός με βλέπει και με κρίνει. Ίσως κρίνω εγώ τον εαυτό μου και πολυ αυστηρά μάλιστα. Στις κηδείες δεν πηγαίνω παρόλο που μπορεί να τριγυρνάει στο μυαλό μου συνεχώς και με θλίψη ο αποθανών. Ίσως δεν έχω συμφιλιωθεί ακόμα με την ιδέα του θανάτου και δε νομίζω οτι θα το κάνω ποτέ. Με τρόμο σκέφτομαι την ημέρα που θα χάσω κάποιον πολύ δικό μου.
Ο θείος μου ο Γιώργος, αδερφός της γιαγιάς μου πέθανε σήμερα. Ογδόντα ετών και κάτι, κοντά στα δύο μέτρα, φανατικός κομμουνιστής μέχρι το τέλος και μόνος. Μεγάλωσε μόνος, νόθο παιδί στην Κοκκινιά, στα προσφυγικά. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν είχε καιρό "προείχαν οι αγώνες"-αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα.
Τον είχαμε επισκευτεί με τους παππούδες μου μια φορά, στο ίδιο σπίτι στην Κοκκινιά. Αυτή τη στιγμή τη θυμάμαι σα να ήταν χτές. Δημοτικό πρέπει να πήγαινα. Είχε τηγανίσει ψάρια και μόλις μπήκα μέσα αντί να του πώ ένα γειά, είπα ότι το σπίτι του βρωμούσε ψαρίλα. Και εκείνος γέλασε. Μετά μας πήγε σε ένα μαγαζί με καραμέλες και μας είπει να πάρουμε ότι θέλουμε. Νομίζω πως δεν τον ξαναείδα από τότε. Συνέχιζε να μας στέλνει γλυκά, εμένα και της αδερφής μου όποτε τον επισκεπτόταν η γιαγιά.
Δεν ξέρω γιατί αλλά κάποια πράγματα μου καρφώνονται στο μυαλό ή μάλλον στην ψυχή μου και δε λένε να βγούνε με τίποτα. Και ούτε θέλω. Αυτές οι αναμνήσεις είναι μέσα μου και δικές μου και δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον θείο μου. Μπορείς να βρείς πολλες δικαιολογίες για να μην πάς σε μια κηδεία. Εγώ βρήκα μία : Δουλεύω. Αλλά αυτό δε με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα. Ούτε η παρουσία μου στην κηδεία θα ήταν εξιλεωτική.
Θείε πάντα θα έχεις μια θέση στην καρδιά μου. Καλό ταξίδι!

Ένας χείμαρρος...

Ένας χείμαρρος κατά πάνω μου...έτσι αισθάνομαι. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έχω πια αυτοπεποίθηση για τίποτα και όλη μου η διάθεση έχει καταρρεύσει. Όχι δεν είναι ο δεκάλογος τησ κλάψας. Δεν είμαι αχάριστη, δόξα τω θεό είμαι υγιής και έχω ακόμη δίπλα μου αυτούς που αγαπώ. Μήπως όμως έτσι παρηγορούνται οι αποτυχημένοι? Αποτυχημένος....Μεγάλη κουβέντα. Ποιός μπορεί να είναι στην πραγματικότητα και γιατι? Είμαι 23 ετών, μεταπτυχική φοιτήτρια, εργαζόμενη (όχι σε δουλειά της προκοπής, αλλά δεν πείμενω και θαύματα), και όμως αισθάνομαι αποτυχημένη, ανύμπορη να βρώ λύσεις και αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Ποιά είναι η αποτυχία μου και πως μπορώ να βγώ από αυτή? Πρίν ενάμιση χρόνο έψαχνα για δουλειά (με όλα τα παραπάνω προσόντα + proficiency + άλλη γλώσα) και δε μπόρεσα να βρώ τίποτε...ούτε σε σούπερ μάρκετ, ούτε σε μαγαζί με απορρυπαντικά, ούτε σε εταιρεία ως γραμματέας πουθενά. Και να φανταστείς ότι ήμουν η καλύτερη φοιτήτρια όταν αποφοίτησα--τώρα πια μόνο οι φωτογραφίες μου έχουνε μείνει ως κάτι χειροπιαστό της επιτυχίας μου. Σε ένα χρόνο περίπου θα έχω και το μάστερ στα χέρια μου και στον τοίχο του σπιτιού μου. Ντρέπομαι όμως να το λέω..αισθάνομαι ηλίθια, ναι ηλίθια που παιδεύτηκα για το τίποτε, για κανένα αντίκρυσμα. Βέβαια έχω ακόμη την προσωπική και ηθική ικανοποίηση, μόνο αυτό μου μένει και κανένας δεν πρόκειται να μου το πάρει. Αυτό είναι ΤΟ ΔΙΚΟ μου κατόρθωμα. Όμως, αισθάνομαι ηλίθια....τι άλλο μπορώ να κάνω όταν απόφοιτη Λυκείου με lower μονιμοποιήθηκε στον ΟΤΕ με μισθό 1000 ευρω? Εννοείται ότι ήταν με σύμβαση έργου και εννοείται ότι είχε μπεί με μέσο. Η ειρωνία της τύχης είναι ότι μπήκε επί ΠΑΣΟΚ και μονιμοποιήθηκε επί ΝΔ.
Σήμερα δε μπορούσα να γλιτώσω απο τον χείμαρρο της υποτιθέμενης αποτυχίας μου και της ηλιθιότητάς μου, δεν πήγα στο γραφείο και σαν την τρελή γυρνούσα στην Αθήνα και στη σχολή μου που τόσο αγαπώ παρά τη μιζέρια της.
Παρόλο που αισθάνομαι έτσι έχω υποσχεσθεί στον εαυτό μου ποτέ μα ποτέ να μη δώσω την ικανοποίηση στους άλλους ότι λύγισα, ότι εγκατέλειψα τον ιδεαλισμό μου και τον αγώνα μου... Όχι δε μπορώ να προδώσω έτσι τον εαυτό μου. Με σκέφτομαι σε λίγα χρόνια ως υποψήφια διδάκτωρ να δουλεύω σε τελειωμένο μπαρ στο Μεταξουργείο για να τα βγάλω πέρα γιατί ήδη έχω βαρεθεί τους τεμενάδες και τα παρακάλια στον κάθε καραγκιόζη. Τις σπουδές μου δε θα τις εγκαταλείψω ποτέ---δε ξέρω που θα με οδηγήσουν επαγγελματικά--μάλλον πουθενά γι αυτό κρατώ στο πρόγραμμα το κωλόμπαρο. Υπό έναν όρο---να με αφήσουν να κρεμάσω στον τοίχο τους τα πτυχία μου :D
ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΛΥΓΙΣΩ ΠΟΤΕ

Γραμμένο στον τοίχο έξω απο το γραφείο του

εισαγγελέα, στο Πρωτοδικείο Αθηνών.

Η καλύτερη στιγμή της ημέρας

Πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά μου, μια μικρή στάση στο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων στους Αμπελόκηπους...μια μικρή προσευχή..ένα κερί..και μια ησυχία πολύ διαφορετική από τις άλλες...μια γαλήνη μέσα στη βουή του δρόμου...ένας μικρός κήπος, η νεοκόρησα που μάζευε τα ξερόχορτα, το άδειασμα της ψυχής για τρία λεπτά, ένας φαντάρος που φεύγει, μια επιχείρηση που ξεκινά, μια προσδοκία...