Απόκριες 2008

Καθαρά Δευτέρα Βράδυ και νομίζω πως έχω μελανχολήσει λίγο...ίσως επειδη πέρασα ολύ ωραία χτες, τελευταία κυριακή της αποκριάς--παρά τα πορβλήματα με τον εξαερισμό! Κλασσικά σε ντισκοτέκ μασκαρεμένοι όπως πέρυσι και με καλή παρέα φυσικά. Σε αυτά τα μαγαζιά πηγαίνεις για να χορέψεις και να κάνεις τον χαβαλέ σου. Το χω όμως απορία, πως 5 -10 άτομα δεν είχαν "ντυθεί", έστω μια περούκα βρε αδερφέ! Ναι οκ δεν σου αρέσουν οι απόκριες...Το καταλαβαίνω, πολλοί το χουν αυτό. Αλλά έλεος, τι θα πάθεις αμά φορέσεις κανα καπέλο καμηλοπάρδαλης... Στο κάτω κάτω, κάτι χρειάζεται να κάνεις διαφορετικό από την καθημερινότητα, διαφορετικά η ζωή έχει χάσει το νόημά της και εσύ το λόγο ύπαρξής σου. ΟΚ το βάρυνα λίγο. Απλά εννοώ πως αν σε πάρει απο κάτω η καθημερινότητα με τη δουλειά και όλα τα παρελκόμενα, έχεις τελειώσει! Εγω φέτος ντύθηκα ντομάτα και το διασκέδασα όσο μπορούσα υπό συνθήκες ασφυξίας μέσα στο μαγαζί! Σε αντίθεση με πέρυσι οι δρόμοι ήταν άδειοι και οι μασκαρεμένοι ελάχιστοι έξω. Ευτυχώς το μαγαζί ήταν φούλ (εκτός από αυτούς τους 5-6!).
Σήμερα, η παρέα ήταν διαφορετική απο τις προηγούμενες χρονιές και το τραπέζι φτωχικό---ότι μπορούσα έκανα με τους γονείς εκτός Αθηνών. Μετά πήγαμε στο Άλσος Στρατού στο Γουδί. Χαμός από κόσμο, χαρταετούς και αποτυχημένες απόπειρες ¨πετάγματος"! Κανονικός παράδεισος ο τόπος εκεί. Τεράστια έκταση με γκαζόν και υπαίθρια έργα τέχνης! Συγχαρητήρια στον εμπνευστή του!
Και μετά σπίτι...Άργμα για λίγο και μετά εργασία για τη σχολή, με την οποία τελικά ασχολήθηκα ελάχιστα...
Και αύριο δουλειά....Πάλι..Μέτρώντας ανάποδα μέχρι να έρθει η Παρασκευή..Πάλι.

Παρουσίαση εργασίας

Πραγματικά δε μπορω να καταλάβω πως μπορεί μια παρουσίαση εργασίας στη σχολή να με πανικοβάλει τόσο. Ειλικρινά. Δεν υπάρχει χειρότερο για μένα. Τις προφορικές εξετάσεις τις παλεύω καλύτερα! Πολυ καλύτερα! Η ιδέα και μόνο να μιλάω μπορστά σε τόσα μάτια σε σκηνικό απόλυτης ησυχίας με τρελαίνει! Απο μικρή έτσι ήμουν..δεν ήθελα να τραβώ την προσοχή..ακόμα και όταν μεγάλωσα π.χ. ποτέ δε σήκωσα το χέρι μου για να πω εξυπνάδα στην αίθουσα. Βέβαια, αν εξαιρέσεις ότι μπορεί η ανασφάλειά μου αυτή να οφείλεται σε έλλειψη αυτοπεποίθησης, έχω μια πιο διασκεδαστική εκδοχή. Πρίν δύο χρόνια συμμετείχα σε μια ομάδα εργασίας, είχαμε ετοιμάσει το κείμενο και τα κομμάτια που θα έλεγε ο καθένας. Ήρθε λοιπόν και η δική μου ώρα να διαβάσω το κειμενάκι μου. Εκτός του ότι ήμουν δεύτερη μετά απο μια κοπέλα που καθόταν δίπλα και είχε λιώσει στο άγχος , είχαμε βάλει μουσική υπόκρουση---να συνοδεύει την παρουσίασή μας βρε! Και εκεί που έκανα την παρουσίαση και προσπαθούσα να ελέγξω τον εαυτό μου, έπεσε το ράδιο και άρχισαν όλοι να γελάνε απο κάτω. Τέρμα , αυτό ήταν! Μπορεί κανείς να μη το κατάλαβε--έτσι μου είπαν τουλάχιστον--αλλά δε μπορούσα με τίποτα να συγκεντρωθώ, μου ερχόντουσαν γέλια συνεχώς!
Μου έχει μείνει ακόμα, τραυματική εμπειρία!
Αφού δεν ήθελα να απαγγείλω και τον όρκο της αποφοίτησης!--μετά το ξανασκέφτηκα καλύτερα --και δε με έπιασαν τα γέλια!
Τέλοσπαντων, ελπίζω αύριο να τα καταφέρω ...

STAGE

Δουλεύω ήδη 7 μήνες με σύμβαση STAGE στα δικαστήρια και συγκεκριμένα στο Εφετείο. Πολυ χλίδα θα μου πείτε, κρίνοντας απο την πρόσοψη του κτηρίου. Καμία σχέση, όσον αφορά το εσωτερικό. Δουλεύω σε ένα απο τα αρχεία της υπηρεσίας. Μαύρο χάλι...10 πόντους σκόνη, μια μοκέτα που έχει να καθαριστεί κάτι χρόνια. οκ αυτό παλεύεται..τουλάχιστον έχω ζεστό νερό στο σπίτι και σαπούνι. Έχω και χειρότερα όμως: Ο χώρος εργασίας μου δεν έχει παράθυρο! Δεν υπάρχει εννοείται φυσικό φώς, ενώ ολόκληρο το χειμώνα τον περάσαμε χωρίς θέρμανση---4 φορές αρρώστησα φέτος. Δε θέλω να ξέρω τι έχουμε να τραβήξουμε το καλοκαίρι... Άσε που ο αέρας δεν ανανεώνεται ποτέ και όποτε μπεις στο γραφείο, αυτό σκυλοβρωμάει! Εκτός απο όλα αυτά, έχεις να εξυπηρετήσεις καθημερινά τουλάχιστον 100 και βάλε άτομα. Ο καθένας έχει τις απαιτήσεις του και τα βρισίδια πέφτουν λες και εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το όλο σύστημα, παιδιά του ΟΑΕΔ και μόνιμοι.
Εμάς, έτσι μας αποκαλούν "παιδιά του ΟΑΕΔ". Για να είμαι ειλικρινής απο τους μόνιμους υπαλλήλους δεν έχω παράπονο, και αυτοί κάνουν ότι μπορούνε----όχι όλοι εννοείται---παντού υπάρχουν εξάλλου οι κλασσικοί δημόσιοι υπάλληλοι που απλά δεν κάνουν τίποτα! υπάρχουν επίσης και ορισμένοι, με περίεργο υφάκι. Αλήθεια, τι εντύπωση έχουν για τον εαυτό τους? Πολυ μεγάλη φαντάζομαι! Το γιατί δεν καταλβαίνω! Επειδή είναι δημόσιοι υπάλληλοι θα μου πεις, και επειδή όλα τα βούρλα επωφθαλμιούν θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες φιλώντας κατουρημένες ποδιές και κάνοντας άλλα περίεργα αν κρίνω απο τα πρόσφατα παραδείγματα...Τραγικό...Σπουδαίες φιλοδοξίες. Καλά δε φταίνε κι αυτοί..ο καθένας προσπαθεί να βολευτεί όπως μπορεί. επίσης, με τους πορϊσταμένους μου δεν εχω κανένα παράπονο. Για την ακρίβεια δε θα μπορούσαν να είναι πιο εντάξει απο ότι είναι. Η φαγομάρα, ξεκινά απο εμάς του ΟΑΕΔ..Κάτι περιστατικά που έγιναν με ξενέρωσαν εντελώς. το αστείο ποιο είναι...ότι σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα τους ανανεώσουν και το καλύτερο, ότι θα τους κάνουν αορίστου χρόνου!
προσωπικά δεν χάφτω τίποτα. τα προγράμμτα STAGE δεν είναι τίποτε άλλο απο ένα κυβερνητικό τρίκ για να μειώθεί το ποσοστό της ανεργίας. αυτό είναι το νέο μοντέλο εργασίας...Συγχαρητήρια! μας φλομώνουν στο ψέμα και μας χρησιμοποιούν για να μαζεύουν ψήφους. ξέχασα να πω ότι παίρνουμε 500 ευρώ για 22 εργάσιμες χωρίς ένσημα και δεν πληρωνόμαστε ούτε αργίες, ούτε άδεις και ούτε αναρωτικές!

θα μου πεις γιατι γκρινιάζεις? εσυ το διάλεξες!
δε διάλεξα τίποτα γιατί απλώς δεν είχα επιλογή...

περιμένοντας το τηλεφώνημα

Ξεκινάω το μπλόγκ αυτό για λόγους ψυχολογικούς, αν μπορεί να το πεί κανείς έτσι.....Πρίν ένα μήνα ακριβώς μου είπαν πως το όνειρό μου θα γίνει πραγματικότητα....Κι εγώ έκανα τα χαρτιά μου και περιμένω....Ένα μήνα μετά. Μια νέα χώρα, μια νέα ήπειρος με περιμένει, εκεί που ήθελα πάντα να πάω. Δε ξέρω γιατί απλά ήθελα να πάω...και μου είπαν πως τώρα έχω αυτή την ευκαιρία...και περιμένω το τηλεφώνημα, το "οκ". Δε ξέρω βέβαια πότε θα σκάσει αυτό το "οκ". Και αυτό είναι ότι χειρότερο. Μέχρι λοιπόν να τακτοποιηθούν όλα εγώ θα γράφω..Δε ξέρω ακριβώς για τι, θα δείξει. Έχω πολλά να πω, κυρίως προς αυτούς που με αγαπούν---έτσι λένε τουλάχιστον. Θα προσπαθήσω να αποφύγω τις γκρίνιες και τα παράπονα -αν και δε φημίζομαι γι αυτό-και τις ερωτικές εξομολογήσεις..καληνύχτα....