Γραμμένο στον τοίχο έξω απο το γραφείο του

εισαγγελέα, στο Πρωτοδικείο Αθηνών.

Η καλύτερη στιγμή της ημέρας

Πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά μου, μια μικρή στάση στο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων στους Αμπελόκηπους...μια μικρή προσευχή..ένα κερί..και μια ησυχία πολύ διαφορετική από τις άλλες...μια γαλήνη μέσα στη βουή του δρόμου...ένας μικρός κήπος, η νεοκόρησα που μάζευε τα ξερόχορτα, το άδειασμα της ψυχής για τρία λεπτά, ένας φαντάρος που φεύγει, μια επιχείρηση που ξεκινά, μια προσδοκία...

Και οι γάτες μας είναι θλιμμένες?

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ

Και ναι το τηλεφώνημα έγινε. Και η δική μου απάντηση ήταν αρνητική..για κάτι που νόμιζα ότι το ήθελα πολύ. Οι λόγοι άρνησής μου λογικοί. 'Η μήπως η προκατάληψή μου έκανε τους λόγους δικαιολογημένους : Έξοδα εξ ολοκλήρου δικά μου, πολλές ώρες εργασίας και χρήματα όχι αρκετά, σε μία ξένη χώρα, σε μία ξένη ήπειρο. Το δέλεαρ η ανεξάρτητη ζωή σε μία χώρα 21 ώρες μακριά...την Ιαπωνία. Είχα λοιπόν πρόταση να δουλέψω σαν επιτόπιο προσωπικό στο γραφείο του ΕΟΤ στην Ιαπωνία. Και είπα όχι. Για να είμαι ειλικρινής σε κάποια φάση είχα αποφασίσει να πάω και είχα βυθιστεί σε μία θάλασσα μελανχολίας και κλάματος (!). Βρήκα όμως αφορμή να αλλάξω γνώμη και ακόμα πιστεύω πως σωστά είχα τις αντιρρήσεις μου και πως σωστά αποφάσισα. Αυτό που μου στοίχισε από αυτήν την ιστορία δεν είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι για μένα πλέον το κεφάλαιο Ιαπωνία έκλεισε, κάτι που σημαίνει ότι ήρθε ο καιρός να σταματήσω τα μαθήματα Ιαπωνικών τα οποία παρακολουθώ τα τελευταία έξι χρόνια, ούτε ότι κλώτσησα μια σπουδαία ευκαιρία (?). Αυτό που μου στοίχισε είναι η σκέψη για το πότε ξανά θα έχω την αίσθηση ότι κάτι καινούριο, κάτι νέο υπάρχει, σχεδιάζεται, κάτι διαφορετικό από την καθημερινή σαπίλα. Το ζήτημα είναι αν θα μπορέσεις να κάνεις την υπέρβαση και να ακολουθήσεις αυτό το "καινούριο". Εγώ πάντοτε ήμουν συντηρητική στις αποφάσεις μου και δυστυχώς δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που είμαι. Δε μπορώ να αφήσω πράγματα πίσω με τα οποία έχω ταυτίσει τον ευατό και την ύπαρξή μου. Η μητέρα μου λέει πως αυτό είνια δειλία. Εγώ δεν το νομίζω. Απλά είναι μία επιλογή, η δειλία φαίνεται στα δύσκολα. Η ζωή συνεχίζεται...οι επιλογές δεν είναι το δύσκολο κομμάτι της ζωής αυτής....η μήπως είναι?

Είσαι Αλβανός, ε και?

ΟΚ είσαι Αλβανός και τι έγινε? Γιατί δεν το ομολογείς ενώ όλοι το έχουνε καταλάβει? Γιατί να ντρέπεσαι? Επειδή είχες φάει πίκρα από κάποιους ---και ακόμα μπορεί να τρώς? Βλακεία. Μιλούσε η αδερφή μου χτές msn μα κάποιον που γνώρισε στο irc. Όλα καλά, το παλαικάρι ιδιαίτερα συμπαθητικό, μέχρι που είχε την τρομερή ιδέα να μιλήσει στο μικρόφωνο. Πές μου τώρα εσύ τι το ήθελε! Με τη μία καρφώθηκε. Οκ κανένα πρόβλημα, αλλοδαπός και από ότι φαίνεται απο την κοινή πείρα και λογική των πραγμάτων, Αλβανός υπήκοος. Οκ. Γιατί όμως να λές πως είσαι απο τα Γιάννενα! Γιατί να ντρέπεσαι για την καταγωγή σου? Σίγουρα ο τύπος θα είχε φάει τρελή απόρριψη στο παρελθόν! Και το θέμα μου, εκτός απο την ντροπή που μπορεί να νιώθει ένα παιδί 23 χρονών που είναι Αλβανός, σχετίζεται με εμάς, τους υπόλοιπους, "μη - Αλβανούς". Η αδερφή μου, μου είπε ότι ποτέ δε θα μπορούσε να ερωτευτεί Αλβανό, όχι γιατί είναι Αλβανός, αλλά γιατί δεν υπάρχει καθόλου επαφή. Και εγώ αναρωτιέμαι αν εμείς δεν αφήνουμε - δεν επιτρέπουμε- στον εαυτό μας να ερωτευετεί κάποιον αλλοδαπό - μετανάστη ή Αλβανό εν προκειμένω...Δεν ξέρω γιατί έχουμε κολλήματα σχετικά με την εθνικότητα κάποιου, καθώς τις περισσότερες φορές, έχουμε ακούσει και δεν έχουμε υποστεί εμείς οι ίδιοι προσωπικά κάτι άσχημο απο εκείνους. Τόσο βαθιές είναι οι ρίζες του ρατσισμού? Ακόμα και σε νέους ανθρώπους?

Sentenced - Sun Won't Shine (Buried Alive)