Δεκατέσσερα..

Πως είναι να είσαι 14 και πάλι? Δεκατεσσάρων ετών...Η δεκαετία των 20 θα τελειώσει..πλησιάζω τα 30 σιγά σιγά - ευτυχώς οχι ακόμα, με τρομάζει αυτή η ηλικία χωρίς να ξέρω γιατί. Κι όμως φαίνεται σα να έχω κολλήσει στα 14 μου χρόνια. Ακόμα μένω με τους γονείς -σιγά την πρωτοτυπία- δουλειά δεν υπάρχει και όλα μοιάζουν τα ίδια χρόνια τώρα. Φοβάμαι ότι και ψυχικά ακόμα είμαι έφηβη..δε μπορώ να το εξηγήσω και δεν έχει νόημα να το κάνω απο εδώ - κάποια στιγμή μπορεί, δεν έχω έμπνευση τώρα- .Μοιάζω σα να ονειρεύομαι ακόμα κάποια πράγματα -αλλά αφού δε μπορώ να τα κάνω ακόμα πότε θα τα κάνω ρε γαμώτο?? δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων αλλά το γνωστό θέμα αυτού του μπλογκ -εαν τελικά θα πέσω να κολυμπήσω ή οχι.

το να είσαι 14 δε σημαίνει όμως όνειρα τα οποία δε μπορείς να πραγματοποιήσεις άμεσα [ακόμα βέβαια δεν έχω καταλάβει τι έχει τη μεγαλύτερη αξία..να ονειρεύεσαι ή να πραγματοποιείς το όνειρο? και μετά τι θα έχεις να ονειρεύεσαι?].

το να είσαι λοιπόν 14 σημαίνει ότι δεν έχεις χρήματα δικά σου αλλά χατζιλίκι απο γονείς και ούτε καμιά φορά. Επέστρεψα λοιπόν στα τζιν και στα αθλητικά παπούτσια και μιας και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι δουλεύουν και είναι απασχολημένοι, θερίζω τους δρόμους με τα αθλητικά μου. Πλέον δε ψωνίζω ρούχα διότι δεν έχω φράγκα, ακριβώς όπως στην εφηβεία μου και τη βγάζω με αγορές που με γεμίζουν όπως βιβλία - σκέφτομαι μάλιστα σιγά σιγά να ξεκινήσω πάλι τη συλλογή μου με δίσκους βινυλίου. Επίσης, κάνω δραστηριότητες..ναι πολλές δραστηριότητες... ακορντεόν [κάτι που ήθελα να κάνω όταν ήμουν 14], ραδιοφωνική εκπομπή, πλέξιμο, κόσμημα, παζλ, διάβασμα βιβλίων...δε μπορώ να πω ..κάνω πράγματα που μου διαλύουν την ψευδαίσθηση της απελπισίας που με θέλει άχρηστη..όμως όλες αυτές οι δραστηριότητες ίσως σημαίνουν και κάτι άλλο..

αισθάνομαι αποξένωση..όπως τότε που ήμουν 14... όλοι οι δικοί μου έχουν τις δουλειές τους και συνεπώς τα χρήματα να βγούν για καφέ με τους φίλους ...εαν τύχει και ακολουθήσω πρέπει να ξεπεράσω τις ερωτήσεις " τι κάνεις? πως τα πας?"- πως θες να τα πάω ρε γελοίε άνεργη είμαι..θέλω να ζήσω σε δικό μου σπίτι και δε μπορώ καραγκιόζη! οπότε αποφεύγω - όχι μόνον λόγω έλλειψης χρημάτων - και τις κοινωνικές συναναστροφές.

Ας πούμε ότι....

Ας πούμε ότι όποτε γράφω εδώ κάτι δε πάει καλά...βέβαια τελευταία πολλά δε πάνε καλά...ποτέ όμως δε μου άρεσε η κλάψα...οπότε δε ξέρω πως να γράψω εδώ..
Ας πούμε ότι είμαι σε περίεργη φάση, για παράδειγμα σκέψου : Πως είναι να μένεις στάσιμος και να βλέπεις τους άλλους να συνεχίζουν τη ζωή τους? από τη μια μου έρχεται να τους κυνηγήσω με το τσεκούρι, από την άλλη σκέφτομαι "και τι με νοιάζει?"...Πολλές φορές αναρωτιέμαι που πήγε ο σκληρός και απόλυτα ορθολογιστής εαυτός μου... λες και εξαφανίστηκε με τη μια॥κάποιες φορές μάλιστα νομίζω ότι δεν είμαι τίποτε άλλο απο ένα άβουλο και αδύναμο πλάσμα॥ χμ λίγο υπερβολικό αυτό το τελευταίο॥είναι γεγονός όμως ότι ακόμα δε γνωρίζω μέχρι που μπορώ να φτάσω και ποιά είναι τα όριά μου॥έχω φτάσει σε ένα σημείο που νομίζω ότι ποτέ δε θα χρειαστεί να τ ανακαλύψω॥κάποιες φορές θέλω να φύγω μακριά και να νιώσω ελευθερία και το μόνο στην ουσία που θέλω να κάνω είναι να ξεφύγω από τον εαυτό μου । Να γίνω όμως τι? Πάλι στα ίδια θα κατέληγα॥αυτό όμως δεν είναι κακό διότι καταβάθος είμαι περήφανη για αυτό που είμαι, ω ναι ΠΕΡΗΦΑΝΗ! Δε ξεπουλήθηκα ποτέ και ακόμα και σήμερα καταλαβαίνω πότε ο άλλος μου προκαλεί εμετό και πότε όχι॥ούτε ποτέ προσποιήθηκα για αυτό। Μήπως όμως κάτι δε παέι καλά? Μήπως η κυριαρχία των απίστευτα εμετικών ανθρώπων στην κοινωνία μας, με κάνει να αμφιβάλλω για μένα? Δε ξέρω॥Όπως και να χει ακόμα και τώρα - μετά την κρίση που θα μας έφερνε πιο κοντά και άλλα τέτοια κλασσικά εικονογραφημένα- εγώ συνεχίζω να τους αντιπαθώ διότι είναι οι μόνοι που επέζησαν...αν έβλεπα έναν μόνο από αυτούς να παίρνει ότι του αξίζει (καλύτερα μη πω "να ψοφάει") ίσως και να ηρεμούσα.

Sentenced - Home in Despair

Ένα κελί το σπίτι και τα χέρια δεμένα

Ένα κελί το σπίτι και τα χέρια δεμένα. Θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα, πράγματα που με ευχαριστούν και όμως δε συμβαίνει έτσι. Αποφεύγω να κινούμαι εκτός εστίας μιας και υπολογίζω και το ευρώ. Ναι έχω μπεί σε φαύλο κύκλο το ξέρω. Την άλλη εβδομάδα να πάω Μουσείο Κυκλαδίτικης Τέχνης με 2,5 ευρώ το εισητήριο, όχι και άσχημα σε σύγκριση με το Αρχαιολογικό Μουσείο που έχει 7. Δικαίως σκέφτομαι, πολύ όμορφα εκθέματα - θησαυρούς. Εμένα όμως δε με παίρνει, ας είχαν τουλάχιστον μειωμένα εισητήρια για τους ανέργους. Σιγά σιγά θα το προβλέψουν και αυτό, όχι μόνο στα Μουσεία αλλά γενικότερα.

Φαύλος κύκλος λοιπόν και δε ξέρω απο που ν' αρχίσω για να βγω απο αυτόν. Ευτυχώς πλησιάζει Παρασκευή και Σάββατο. Αλλά τι σημασία έχει πια! Κάποτε η Παρασκευή ήταν η αγαπημένη μου μέρα, γυρνούσα απο τη δουλειά, κοιμόμουν, ξυπνούσα, ετοιμαζόμουν και έβγαινα έξω ..και τις περισσότερες φορές περνούσα πολύ ωραία. Ακόμη και τώρα βγαίνω για ποτάκι Παρασκευή ή Σάββατο, μόνο που τώρα οι μέρες έχουν χάσει τη σημασία τους, μου φαίνονται όλες ίδιες. Να βγώ να χαλαρώσω, να περάσω καλά, να ξεχάσω λίγο... όμως όταν γυρίσω, όταν κάνω ένα πισογύρισμα με το μυαλό μου, όλα είναι ίδια έτσι όπως τα άφησα.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό πίστεψα ότι ηρέμισα, ότι μπορεί να μην έκανα όσα ήθελα, τουλάχιστον προσπάθησα για αυτά και αν δε μου βγήκαν δε πειράζει, ήρθε η ώρα όχι να τα ξεχάσω, αλλά να ηρεμίσω και να προχωρήσω με αυτά που έχω, να κάνω ένα βήμα και όπως βγει. Όμως τώρα δε μπορώ...δε μπορώ να κάνω το βήμα αυτό, μένω εδώ κολλημένη..."Δε μπορείς να κάνεις κάτι...μόνο να ψάχνεις..."

Δε μπορώ να κάνω κάτι..αυτό είναι το χειρότερο... μέχρι πότε όμως? Πόσο μπορώ να περιμένω?

Το τέρας μέσα μου

Απογοήτευση ή μίσος? Μιζέρια ή μίσος? Θα προτιμήσω το δεύτερο. Κάποιος μου είχε πει ότι το μίσος είναι συναίσθημα καλό, με την έννοια ότι σε κρατάει ζωνατό, ότι σου δίνει δύναμη. Ναι θα το προτιμήσω. Τρεις μέρες και παρολίγο να κλείσω τις κουρτίνες. Έφτασα πολύ κοντά και το κατάλαβα χτες που κρατήθηκα από ένα δέντρο. Όχι πάλι τα ίδια λέω όχι πάλι ρε γαμώτο. Και θα προτιμήσω το μίσος, είναι το αμέσως επόμενο συναίσθημα που μου βγαίνει. Δυστυχώς όμως δε νομίζω ότι είναι και τόσο καλό αυτή τη φορά. Διότι δε φοράει το κόκκινο και δε σηκώνει τη γροθιά στον αέρα. Είναι μαύρο και κάποιες φορές ναι είναι κόκκινο. Όχι όμως το συνηθισμένο κόκκινο αλλά το κόκκινο του αίματος. Η γροθιά έχει χαλαρώσει και έχει γίνει ένα χέρι άκαμπτο με νύχια έτοιμα να σκίσουν τη σάρκα. Δεν έχω δολοφονικά ένστικτα, ούτε θέλω να σκοτωθώ ή να κάνω κακό στον οποιοδήποτε. Λίγο αυτοκαταστροφική είμαι αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό τώρα. Το άσχημο λοιπόν είναι ότι αισθάνομαι μίσος για τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν και πολλές φορές για πολύ δικούς μου ανθρώπους. Δεν έχει λογική, όχι δεν έχει. Αλλά ετσι αισθάνομαι, ξέροντας ότι είναι παράλλογο. "Δικαιοσύνη", έννοια που πάντα με κυνηγούσε, για την ακρίβεια η έλλειψή της πάντα με κυνηγούσε, σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία των πραγμάτων.
Πως θα γίνει όμως αυτό το μίσος που γίνεται αίμα και κοφτερά νύχια να με βοηθήσει να σηκωθώ? Αυτό μένει να μάθω...πως?

Χωρίς φόβο στην καμπίνα

Προσπαθώ να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου. Δεν έχει περάσει ούτε μια εβδομάδα και μου φαίνεται πως το εγχείρημα θα είναι δύσκολο. Το κλειδί είναι να κρατήσεις την ψυχολογία σου, αν όχι ανεβασμένη, τότε κάπως σε καλή κατάσταση. Μου λένε πως ίσως περάσει ένας και δύο μήνες και αναρωτιέμαι αν μπορώ να αντέξω. Καμιά φορά το μυαλό μας είναι αυτό που μας βοηθάει ή μας καταστρέφει σε περιπτώσεις δύσκολες, όταν είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Είμαι περίεργη να δω εγώ πως θα βγώ από αυτή την κατάσταση και πόσα ψυχικά απωθέματα διαθέτω. Εξάλλου, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, λίγο - πολύ , όλοι σε αυτή την κατάσταση βρισκόμαστε. Εμένα όμως αυτό δε με παρηγορεί καθόλου, νομίζω ότι μάλλον μου δημιουργεί πειρσσότερο άγχος. Κάθε μέρα έχω να κάνω κάτι, έχω κάπου να πάω, να τρέξω και να ψάξω. Έχω ένα συγκεκριμμένο πλάνο και σκοπέυω να εξαντλήσω τις δυνατότητες που έχω. Προς το παρόν όμως όλα αυτά φαίνεται να πέφτουν στο κενό. Μια πρώην συνάδελφος μου έλεγε οτι ο άντρας της επειδή δε βρίσκει δουλεία είναι κλεισμένος όλη μέρα σπίτι, στον ίδιο καναπέ και εκείνη όταν επιστρέφει από τη δουλειά της- στην οποία δε πληρώνεται- του ανοίγει τις κουρτίνες. Αυτό μου έλειπε λέω να μην ανοίγω ούτε τις κουρτίνες. Όχι δε θα το κάνω αυτό, παρόλο που τις τελευεταίες μέρες καταλαβαίνω πως αν δε συγκρατήσω τον εαυτό μου, το μυαλό μου θα γίνει κιμάς.
Αυτή είναι η τέλεια "τρομοκρατία", ναι σίγουρα! Να φοβάσαι για ότι σου ξημερώνει...και πόσο τέλεια μας την έχουν επιβάλλει...δε σκέφτεσαι και δε σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο από το πως θα βρείς μια 10ωρη δουλειά με 700 ευρώ γι να επιβιώσεις. Το μυαλό σου έχει κολλήσει. Κυκλοφορείς μέσα στο σπίτι σου και δε μπορείς να επικοινωνήσεις με κανένα, τα κάνεις όλα μηχανικά. Συζητάτε για άσχετα θέματα και εσύ πάλι επσιτρέφεις στι ίδιο, το ένα και μοναδικό θέμα, το που θα στείλεις το βιογραφικό σου, γιατί δε σε καλούν σε συνετεύξεις και πάει λέγοντας. Το χειρότερο είναι να περιμένεις...Μέχρι πότε? ούτε κι εσύ δε ξέρεις...εδώ δε ξέρεις ούτε πόσο αντέχεις.

Έχω ένα καλούπι και θέλω να το σπάσω!

"Καλύτερα να ζήσεις ελλιπώς το δικό σου πεπρωμένο παρά να ζήσεις τέλεια την απομίμηση της ζωής κάποιου άλλου"... Πολύ σοφή κουβέντα, ίσως η σοφότερη που έχω ακούσει έως σήμερα κατευθείαν από την ινδουσιτική θρησκευτική παράδοση.
Με αφορμή τη φράση αυτή αναλογίστηκα ξανά κάποια πράγματα για την έως τώρα μικρή- πορεία της ζωής μου. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως ότι έκανα, το έκανα όχι γαιτί το ήθελα πραγματικά, αλλά για να αποδείξω στους άλλους ότι απλά μπορύσα να το κάνω και το έκανα. Μονίμως θυμάμαι να συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους και όποτε άκουγα για "επιτυχίες" και για στόχους που οι άλλοι πέτυχαιναν τότε σα να χτυπούσε μέσα μου ένα καμπανάκι που με ξυπνούσε, μια φωνή που με πρόσταζε να κάνω κάτι αντίστοιχο και να αποδείξω ότι μπορώ κι εγώ... μα σε ποιόν? Πόσο με κούρασε αυτή η διαδικασία... Αίσθημα κατωτερώτητας? Τελειομανία? Σε κάποιο βαθμό κατόρθωσα να ξεπεράσω και τα δύο αυτά συμπλέγματα και άρχισα να αναρωτιέμαι τι απ' όλα όσα έχω κάνει μέχρι σήμερα τα ήθελα πραγματικά. Αποτέλεσμα να βάλω για λίγο στην άκρη το διδακτορικό μου. Το ήθελα πραγματικά? Ή μόνο και μόνο ήθελα να με προσφωνούν "Υποψήφια Διδάκτωρ"? [Και ο τίτλος από μόνος του μου φαίνεται πλέον γελοίος]. Κάποτε το ήθελα πολύ, τώρα όμως κουράστηκα και εξαντλήθηκα από την συνεχόμενη επτάχρονη προσπάθειά μου να διαπρέψω στο Πανεπιστήμιο. Και όντως διέπρεψα..Τώρα όμως είμαι σε αναζήτηση. Βάζω στόχους διαφορετικούς αυτή τη φορά. Χαίρομαι όμως διότι χρειάστηκε να περάσει ενάμισις χρόνος για να αποκτήσω και πάλι στόχους στη ζωή μου. Αυτή τη φορά όμως θα προσπαθήσω να τους εκπληρώσω με διαφορετική φιλοσοφία ζωής. Αυτό για μένα ήταν μια προσωπική κατάκτηση.
Καμιά φορά νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες ...αμ δε! κάποιες παλιότερες επιθυμίες που θεωρούσες ότι είχες ξεμπερδέψει με αυτές έρχονται πάλι. Για παράδειγμα, το ζιζάνιο του διδακτορικού και πάλι εμφανίζεται... Πόσο κουράγιο έχω όμως? Θ δείξει... Δεν αποκλείω τίποτα. Συν τοις άλλοις ορίζω το χρόνο πλεόν διαφορεικά..Δε βιάζομαι για τίποτα ...Ποιός είπε ότι μέχρι τα 30 θα πρέπει να έχω καθαρίσει με τα πάντα, να έχω σταθερή δουλειά και να παντρευτώ? Θέλω να κάνω κάποια πράγματα κι ας είμαι 50 χρονών, και ας είμαι με την κοιλιά στο στόμα ή δε ξέρω τι άλλο....Κατάλαβα ότι δε θέλω να βάλω τη ζωή μου στο γνωστό και απαράλλαχτο καλούπι...Με τον καιρό αρχίζω και βρίσκω το κουράγιο ώστε να σπάσω και να κάνω κομμάτια το καλούπι αυτό...Και θα το κάνω! Ναι θα το κάνω σου λεω!!!