Ημερολόγιο Ψυχανάλυσης Νο. 26

-" Όλα όσα κάνω, τα κάνω καταναγκαστικά : Στη δουλειά, στις κινητοποιήσεις και στους δρόμους, στη σχέση, στο διδακτορικό...Δεν με ευχαριστεί τίποτα, δεν αισθάνομαι τίποτα. Δε με εμδιαφέρει τίποτα, δε θέλω να κάνω τίποτα, βαριέμαι, κουράστηκα. Τους βαρέθηκα όλους, όλους!
-" Για να βγεις απο αυτό κάνε ένα μικρό βήμα ώστε να ξεκινήσεις και να ξεφύγεις σιγά σιγά από την κατάσταση. Βάλε ένα μικρό στόχο και προσπάθησε να τον πραγματοποιήσεις"
-"Δηλαδή?"
-"Πήγαινε γυμναστήριο"
-"Βαριέμαι"


-"Πως αισθάνθηκες που δε πέρασες στο διαγωνισμό?"
-"Τίποτα...Δεν αισθάνθηκα τίποτα. Απλά το προσέθεσα στη λίστα με τις αποτυχίες μου."
-"Εσύ μόνο τέτοια λίστα έχεις! [ειρωνία]
-"Όχι έχω και μια με επιτυχίες την οποία τη βγάζω μόνο όταν αισθάνομια κόμπλεξ απέναντι στους άλλους..."


-" Έχεις εγκλωβιστεί σε μία κατάσταση, όπου αφενώς δε ξέρεις αν κάτι το θέλεις πραγμάτικά να το κάνεις ή αν "πρέπει" και αφετέρου δε μπορείς να καταλάβεις εάν απορρίπτεις κάτι επειδή όντως δε το θές ή επειδή νομίζεις ότι δε θα τα καταφέρεις και δεν το αγγίζεις καν..."

-"Δεν καταλβαίνω...δηλαδή εγώ τώρα πρέπει να λέω ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΙΡΝΩ 500 ΕΥΡΩ, ΕΠΕΙΔΗ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΤΟ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΓΚΟΜΕΝΟ??? [αντε και γαμηθειτε!]
-"Σε ποιούς να πείς ευχαριστώ?'
-"ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!"
-"Στον εαυτό σου πρέπει αν πεις ευχαριστώ πρώτα και μπράβο...Τοποθετείς τον εαυτό σου σαν μια κουκίδα μικρή στο κόσμο και αυτό είναι επιλογή σου! Εσύ το διάλεξες να είσαι η μικρή ανύπαρκτη κουκίδα...Πρέπει να κοιτάς ψηλά για να φτάσεις ψηλά!"
-"Δε θέλω να φτάσω ψηλά.."
-"Να φτάσεις, εννοώ εκεί που εσύ θες ώστε να είσαι ικανοποιημένη και χαρούμενη"
-[παράτα μας τώρα θέλω να φύγω...νυστάζω..]

Ημερολόγιο Ψυχανάλυσης Νο. 16

-"Όπου και να πάω, ότι και να κάνω, από την αρχή κιόλας, νομίζω ότι όλοι θα με απορρίψουν.."
-"Μόλις είπες κάτι πολύ σημαντικό. Όλοι θα σε απορρίψουν? Ίσως γι'αυτό να μη θες να κάνεις φίλους, διότι πάντα σε ακολουθεί ο φόβος της απόρριψης και λες "καλύτερα να είμαι μόνη μου".


-"Πολλές φορές απογοητεύομαι απο τον εαυτό μου διότι ποτέ σε μια συζήτηση δε λέω αυτά που θέλω πραγματικά να πώ. Οι λέξεις δε βγαίνουν από το στόμα μου, μονο βρισιές βγαίνουν..όποτε διαφωνώ με κάποιον συνήθως δε μπορώ να αρθρώσω λέξεις γιατί μου έρχεται να βρίσω το συνομιλητή μου!!Εκείνη τη στιγμή μπλοκάρει το μυαλό μου και τα επιχειρήματα καταλαμβάνονται από βρισιές..οπότε κάνω πίσω.."
-"Έχεις πολλή οργή μέσα σου και δε μπορείς να βρεις γιατί..Αισθάνεσαι μειονεκτικά, αισθάνεσαι ότι είσαι "χαζή" και γι'αυτό πολλές φορές σου έρχεται να βρίσεις για να διώξεις αυτό το συναίσθημα. Φαίνεται ότι μικρή δεν άκουσες το "μπράβο" γι' αυτό και σήμερα αν το ακούσεις δεν πιστεύεις ότι σου αξίζει. Κατά τη γνώμη σου όλοι όσοι κάνουν θετικές σκέψεις κοροϊδεύουν τον εαυτό τους διότι απλά είναι όλα σκατά!