Σκέψεις καλοκαιρινές (?)

Ήμουν ήρεμη αν και βαριόμουν σήμερα. Περιμένω τις διακοπές μου, ίσως οχι με μεγάλη ανυπομονησία αλλά ως ανάγκη. Ένας κύκλος κλείνει για μένα το Σεπτέμβρη...ενα πρώιμο συμπέρασμα : Δε μετανιώνω για τίποτα. Όσες φορές και αν είπα ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω δε θα έκανα τα ίδια λάθη είπα μπούρδες..τα ίδια θα έκανα! Το έχω ξαναπεί δύσκολα γλυτώνεις απο τον εαυτό σου..απο τον μοναδικό που δε μπορείς να κρυφτείς. Παρόλα αυτά και πάλι αισθάνθηκα σφινωμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους ..σε δύο διαφορετικές επιθυμίες που προς το παρόν καμία δε φαίνεται να πραγματοποιείται άμεσα. Είναι κάπως περίεργο γιατί φαίνεται ότι θέλω να πραγματοποιήσω και τις δύο μόνο που δε μπορώ -διότι δε ξέρω αν πραγματικά θέλω να κάνω πράξεις τις επιθυμίες, άμεσα τουλάχιστον.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι παρόλο που σιχαίνομαι τους ανθρώπους που τα έχουν όλα σε τάξη, που τολμούν και κάνουν "αυτό που πρέπει" ίσως καταβάθος να τους ζηλεύω που τα έχουν καλά μα τον εαυτό τους και του έχουν τρελή εμπιστοσύνη και δε μασάνε πουθενά- ναι όντως αυτό ακούγεται ιδιαίτερα ελκυστικό..κρίμα που δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Είπα ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να ηρεμήσω και να αποδεχτώ το γεγονός ότι ποτέ δε θα τα χω καλά με τον εαυτό μου..Με ικανοποιεί όμως αυτό? Εαν ναι σίγουρα θα μπορούσα να το κάνω...Τόσες ώρες δουλειάς με τον εαυτό μου και ακόμα φαίνεται πως γυρνάω εκεί που ξεκίνησα..
Αποφάσισα ότι προς το παρόν θα συνεχίσω να προχωράω και ότι μου βγεί.. αν θα πραγματοποιηθεί κάποια επιθυμία..δε ξέρω ο χρόνος θα δείξει.

End of an era

Και μάλλον απελευθερώθηκα! Έτσι φαίνεται...ξεκινάω διάλειμμα διαρκείας..ετσι νομίζω δηλαδή! Μετά από 7 χρόνια ήρθε η ώρα να χαλαρώσω...Από την άλλη θέλω να κάνω κάποια πράγματα αλλά φαίνεται πως κουράστηκα..δεν έχω το κουράγιο φαίνεται. Πως είναι δυνατόν όμως να θες τα ίδια πράγματα που ήθελες πριν 7 χρόνια? Αλλάζεις και μαζί αλλάζουν και οι ανάγκες σου..Η μεγάλη πλάκα είναι ο τρόπος που αντιδρά σε αυτή την αλλαγή το περιβάλλον σου..Σίγουρα είναι μια μικρή σφαλιάρα γι αυτούς..Άλλα περιμένουν απο σενα και τελικά βλέπουν τις προσδοκίες τους να διαψεύδονται..Οι αντιδράσεις όμως, είναι όλα τα λεφτά! Παρόλα αυτά συνεχίζω πάλι και όπου με βγάλει! Ίσως ήρθε ο καιρός να απορρίψω ανθρώπους και πράγματα. Ήρθε μάλλον η στιγμή που είμαι πλέον αρκετά δυνατή για να το κάνω. Η επιμονή κάποιες φορές σε πρόσωπα και πράγματα δεν είναι τίποτε άλλο απο ανασφάλεια και φόβο, εξάλλου πάντα το διαφορετικό μας τρόμαζε..

The illusion Fades Flowers for the Dead

DEAD AGAIN.

Απο που ν' αρχίσω και πάλι δε ξέρω..Ένα πράγμα κατάλαβα : Τριγύρω μου άνθρωποι σκληροί, εγωιστές. Πόσο διαφέρω από αυτούς! Πάντα θα ζητούν περισσότερα απ' όσα έχουν. Τετράγωνη λογική σε όλα. Κι εγώ ? Εδώ. Μόνη όπως πάντα...και προσπαθώ να καταλάβω πως έκανα πάλι λάθος..αλήθεια πως? ίσως να είμαι εγώ αυτή που έχει το πρόβλημα, αυτή που ακόμα δε τα έχει βρει με τον εαυτό της...ίσως να μη θέλω να συμφιλιωθώ με τον ευατό μου ποτέ..να αλλάξω, να βελτιωθώ, να γίνω κάτι άλλο? Κάτι που υποτίθεται πως κρύβω μέσα μου, κάτι που θέλω? Και αν δε το θέλω? Να γίνω σαν κι αυτούς που μου προκαλούνε εμετό? Να γίνω κι εγώ σκληρή? Εγωίστρια? Που βάζει πάνω απ' όλα τον εαυτό της? Πάντα ήθελα να προχωράω...όχι όμως όπως οι υπόλοιποι...να προχωράω ήθελα και να κοιτάω τον ουρανό...να χαμογελάω...να πίνω μπύρες ίσως και να ακούω μουσική...να έχω μια παρέα, κάποιον που να με καταλαβαίνιει..ανώριμος ο συνειρμός με τις μπύρες....δεν είναι μόνο οι μπύρες..είναι πως έπαιξα και έχασα.. για μια ακόμη φορά..πως μα πως μπόρεσα κι επέμεινα σε κάτι που είχε πεθάνει? έτσι ακριβώς νεκρή είναι η καρδιά τους και τα συναισθήματά τους...Δε τους θέλω, τους σιχάθηκα...και τώρα πρέπει να προχωρήσω πάλι... ξάνα...λες να βρώ κάποιον σαν εμένα? μπα.. δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες..ε με 10 ευρώ στο πορτοφόλι πίνεις 2 μπύρες τουλάχιστον. Και μετά? Μετά? Δε ξέρω...Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα πως αν πέθαινα εδώ και τώρα θα ήμουν εντάξει, δε θα μ' ένοιαζε..περίεργη αίσθηση..Αισθάνεσαι ελύθερος? Μπα.. μεγάλη λέξη αυτή..σίγουρα όμως δε φοβάσαι...Άλλο πράγμα φοβάμαι...Το πως θα συνεχίσω ..πως θα σηκωθώ και πως θα προχωρήσω..Δε θέλω λόγια παρηγοριάς ..Δε ξέρω τι θέλω..Α! μια μπύρα παρακαλώ!

Ημερολόγιο Ψυχανάλυσης Νο. 27

-"Πιστεύω πως οι τυποποιημένοι άνθρωποι είναι οι χειρότεροι. Για παράδειγμα, εμένα με θεωρούσαν πάντα ξενέρωτη, φρικαρισμένη ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εγώ πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια διαβάζοντας 12ωρα σερί και για κάποιους αυτό ήταν αδιανόητο. Για όσους δηλαδή έμεναν μόνοι τους, είχαν την οικονομική διαχείρηση της ζωής τους, ξενυχτούσαν και γυρνούσαν 6 το πρωί, διαβάζοντας και περνώντας τα μαθήματα στο παραπέντε. Εγώ δυστυχώς, ήμουν διαφορετική.."
-"Και είναι κακό να είσαι διαφορετικός?"
-"Ναι είναι, διότι δε γίνεσαι αποδεκτός και υποφέρεις!"
-"Υποφέρεις γαιτί δεν έχεις συνείδηση του ποιός είσαι, γιατί δεν αισθάνεσαι καλά με το εαυτό σου που είσαι διαφορετικός! "διαφορετικός", δε ξέρω αν είναι σωστή η έκφραση διότι όποιον και αν ρωτήσεις θα σου πεί ναι αισθάνομαι διαφορετικός!"
"Πιστεύω ότι εγώ δε συμβαδίζω με τους υπόλοιπους και τώρα που αυτοί ζορίζονται στα μεταπτυχικά τους, εγώ χαίρομαι, επειδή τώρα τραβάνε ότι εγώ τράβηξα στο παρελθόν"
-"Χαίρεσαι γαιτί δεν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου"
-"Δε πρόκειται ποτέ να τα βρώ με τον εαυτό μου....είμαι διαφορετική, λειτουργώ ετεροχρονισμένα. Κάνω το αντίθτο από το σωστό πχ. έζησαν φοιτητική ζωή, πήγαν Αγγλία, θα γυρίσουν και θα βρούν μια δουλειά και θα γίνουν οι πιο σκληροί "μπισνεσμαν" θα κάνουν οικογένεια και όλα αυτά "έτσι όπως πρέπει"! Ξέρεις κατά βάθος θεωρώ αυτούς τους ανθρώπους τους πιο επικίνδυνους και τους πιο συμβιβασμένους απ' όλους! Από την άλλη ενώ τα έχουν βάλει σε μια τάξη όλα, εγώ....εγώ ψάχνομαι....
"-Δεν καταλαβαίνω κάτι...γιατί μιλάμε για το παρελθόν ότι έγινε έγινε και δεν αλλάζει....απο δω και πέρα μπορείς να κάνεις την αλλαγή στη ζωή σου..."
-"Νομίζω πως δεν έχω χρόνο..."
-"Τι εννοείς? είσαι μόνο 25!"
-"Εδώ κολλάει το ετεροχρονισμένα που σου έλεγα"
-"Και τι έγινε δλαδή που εσύ τα κάνεις με δαιφορετική σειρά? Δε το βλέπεις ότι το να βγεις και να τα πιεις και να τα σπάσεις σου βγαίνει τώρα?"
-"Έχεις δίκιο! Άντε στην υγειά μας!"

Type O Negative - Anesthesia

Το πλέον αντιπροσωπευτικό κομμάτι της κατάστασης...

Ημερολόγιο Ψυχανάλυσης Νο. 26

-" Όλα όσα κάνω, τα κάνω καταναγκαστικά : Στη δουλειά, στις κινητοποιήσεις και στους δρόμους, στη σχέση, στο διδακτορικό...Δεν με ευχαριστεί τίποτα, δεν αισθάνομαι τίποτα. Δε με εμδιαφέρει τίποτα, δε θέλω να κάνω τίποτα, βαριέμαι, κουράστηκα. Τους βαρέθηκα όλους, όλους!
-" Για να βγεις απο αυτό κάνε ένα μικρό βήμα ώστε να ξεκινήσεις και να ξεφύγεις σιγά σιγά από την κατάσταση. Βάλε ένα μικρό στόχο και προσπάθησε να τον πραγματοποιήσεις"
-"Δηλαδή?"
-"Πήγαινε γυμναστήριο"
-"Βαριέμαι"


-"Πως αισθάνθηκες που δε πέρασες στο διαγωνισμό?"
-"Τίποτα...Δεν αισθάνθηκα τίποτα. Απλά το προσέθεσα στη λίστα με τις αποτυχίες μου."
-"Εσύ μόνο τέτοια λίστα έχεις! [ειρωνία]
-"Όχι έχω και μια με επιτυχίες την οποία τη βγάζω μόνο όταν αισθάνομια κόμπλεξ απέναντι στους άλλους..."


-" Έχεις εγκλωβιστεί σε μία κατάσταση, όπου αφενώς δε ξέρεις αν κάτι το θέλεις πραγμάτικά να το κάνεις ή αν "πρέπει" και αφετέρου δε μπορείς να καταλάβεις εάν απορρίπτεις κάτι επειδή όντως δε το θές ή επειδή νομίζεις ότι δε θα τα καταφέρεις και δεν το αγγίζεις καν..."

-"Δεν καταλβαίνω...δηλαδή εγώ τώρα πρέπει να λέω ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΙΡΝΩ 500 ΕΥΡΩ, ΕΠΕΙΔΗ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΤΟ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΓΚΟΜΕΝΟ??? [αντε και γαμηθειτε!]
-"Σε ποιούς να πείς ευχαριστώ?'
-"ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!"
-"Στον εαυτό σου πρέπει αν πεις ευχαριστώ πρώτα και μπράβο...Τοποθετείς τον εαυτό σου σαν μια κουκίδα μικρή στο κόσμο και αυτό είναι επιλογή σου! Εσύ το διάλεξες να είσαι η μικρή ανύπαρκτη κουκίδα...Πρέπει να κοιτάς ψηλά για να φτάσεις ψηλά!"
-"Δε θέλω να φτάσω ψηλά.."
-"Να φτάσεις, εννοώ εκεί που εσύ θες ώστε να είσαι ικανοποιημένη και χαρούμενη"
-[παράτα μας τώρα θέλω να φύγω...νυστάζω..]